Boundedness and simple connectivity of the basins of attraction for some numerical methods

Jordi Canela Institut Universitari de Matemàtiques i Aplicacions de Castelló and Departament de Matemàtiques, Universitat Jaume I, 12071 Castelló de la Plana, Spain canela@uji.es Antonio Garijo Departament d’Enginyeria Informàtica i Matemàtiques, Universitat Rovira i Virgili, 43007 Tarragona, Catalonia, Spain antonio.garijo@urv.cat  and  Xavier Jarque Departament de Matemàtiques i Informàtica, Universitat de Barcelona, Gran Via, 585, 08007 Barcelona, Catalonia and Centre de Recerca Matemàtica, Edifici C, Campus Bellaterra, 08193 Bellaterra, Catalonia xavier.jarque@ub.edu
Abstract.

In this paper we study the dynamics of Halley’s and Traub’s root-finding algorithms applied to a symmetric family of polynomials of degree d+13d+1\geq 3italic_d + 1 ≥ 3. We discuss the (un)boundedness and simple connectivity of the immediate basins of attraction of the fixed points associated to the roots of the polynomials. In particular, we show the existence of polynomials for which the immediate basin of attraction of a root is bounded under Halley’s method.

Keywords: Holomorphic dynamics, Julia and Fatou sets, basins of attraction, root-finding algorithms, simple connectivity, unboundedness.

The first and third authors are supported by the project CIGE/2023/102 funded by Generalitat Valenciana and by the project PID2023-147252NB-I00 financed by MICIU/AEI MCIN/AEI/10.13039/501100011033 and by FEDER, UE. The first author is also supported by the project UJI-B2022-46 funded by Universitat Jaume I. The second author is supported by the project 2021SGR-633 funded by Generalitat de Catalunya. The third author is also supported by the Spanish State Research Agency, through the Severo Ochoa and María de Maeztu Program for Centers and Units of Excellence in R&D (CEX2020-001084-M)

1. Introduction

The study of discrete dynamical systems generated by the iterates of root-finding algorithms has been a cornerstone for understanding these algorithms not only as useful local tools for finding the desired solutions of non-linear equations, but also as a means to determine good initial conditions for efficiently finding all solutions. It was Cayley [Cay79] who first considered Newton’s method applied to low-degree polynomials in one complex variable as a global dynamical system on the Riemann sphere. His idea opened an immense field of mathematical research that we now call holomorphic dynamics. Roughly speaking, the idea behind the dynamical system approach to find the solutions of a given equation is to construct a function (also called method) with two basic properties. On the one hand, the solutions of the non-linear equation are (super)-attracting fixed points of the method, so initial conditions close to the solutions converge to the solutions as fast as possible. On the other hand, it is sought that for most initial conditions the iterations generated by the function converge to those solutions of the equation.

These dynamical systems lie at the intersection of theoretical work on dynamical systems and applied mathematics. The rationale supporting this claim is that, by studying the topological and geometrical properties of the (immediate) basins of attraction associated with the fixed points of the dynamical system—a natural source of theoretical inquiry—we deepen our understanding of how to design better methods and how to identify good sets of initial conditions to explicitly find (or approximate) the desired solutions of non-linear equations.

Nonetheless, the general problem of solving non-linear equations requires some concreteness: regularity of the equation, finiteness or infiniteness of solutions, dimension and topology of the phase space, etc. For each case, the methodology and output(s) might differ substantially. Accordingly, we introduce next some notation and describe the framework in which we will develop our study. This introduction is expanded in Section 2, where we present the main concepts and results of complex dynamics used along the paper. For a more detailed introduction to the theory of rational iteration see, for instance, [CG93, Bea91, Mil06].

Let ppitalic_p be a polynomial in one complex variable. Then, by applying a root-finding algorithm to ppitalic_p we obtain a (rational) map Fp:^^F_{p}:\hat{\mathbb{C}}\to\hat{\mathbb{C}}italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT : over^ start_ARG blackboard_C end_ARG → over^ start_ARG blackboard_C end_ARG, where ^:={}\hat{\mathbb{C}}:=\mathbb{C}\cup\{\infty\}over^ start_ARG blackboard_C end_ARG := blackboard_C ∪ { ∞ } denotes the Riemann sphere. Moreover, every root α\alphaitalic_α of ppitalic_p is a (locally) attracting fixed point of FpF_{p}italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT: Fp(α)=αF_{p}(\alpha)=\alphaitalic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) = italic_α and if an initial condition z0z_{0}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is close enough to α\alphaitalic_α then the sequence of iterates {Fpn(z0)}\{F_{p}^{n}(z_{0})\}{ italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) } converges to α\alphaitalic_α.

When we study the dynamical system induced by the iterates of FpF_{p}italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT we aim to understand the asymptotic behaviour of the sequences {zn=Fpn(z0)}\{z_{n}=F_{p}^{n}(z_{0})\}{ italic_z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) } for any seed z0z_{0}\in\mathbb{C}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ∈ blackboard_C. As we already mentioned, if p(α)=0p(\alpha)=0italic_p ( italic_α ) = 0 then Fp(α)=αF_{p}(\alpha)=\alphaitalic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) = italic_α and, since α\alphaitalic_α is locally attracting, we have limnzn=α\displaystyle\lim_{n\to\infty}z_{n}=\alpharoman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n → ∞ end_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = italic_α if z0αz_{0}\approx\alphaitalic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ≈ italic_α. This fact allows to introduce the notion of basin of attraction for any root α\alphaitalic_α of ppitalic_p as

AFp(α)={z|Fpn(z)α as n}.A_{F_{p}}(\alpha)=\{z\in\mathbb{C}\ |\ F_{p}^{n}(z)\to\alpha\text{ as }n\to\infty\}.italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) = { italic_z ∈ blackboard_C | italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) → italic_α as italic_n → ∞ } .

The immediate basin of attraction of α\alphaitalic_α, denoted by AFp(α)A^{\star}_{F_{p}}(\alpha)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ), is the connected component of AFp(α)A_{F_{p}}(\alpha)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) that contains α\alphaitalic_α. Notice that AFp(α)A_{F_{p}}(\alpha)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) and AFp(α)A^{\star}_{F_{p}}(\alpha)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) are open sets. The connected components of AFp(α)A_{F_{p}}(\alpha)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) are part of the well-known Fatou set of FpF_{p}italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT while their boundary, denoted by AFp(α)\partial A_{F_{p}}(\alpha)∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ), belongs to the Julia set (see details in Section 2).

The most well-known and studied root-finding algorithm is induced by the map

(1) Fp(z):=Np(z)=zp(z)p(z)F_{p}(z):=N_{p}(z)=z-\frac{p(z)}{p^{\prime}(z)}italic_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) := italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_z - divide start_ARG italic_p ( italic_z ) end_ARG start_ARG italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG

known as the Newton’s map. It is well known that Np(α)=αN_{p}(\alpha)=\alphaitalic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) = italic_α, α,\ \alpha\in\mathbb{C},italic_α ∈ blackboard_C , if and only if p(α)=0p(\alpha)=0italic_p ( italic_α ) = 0. Using appropriate coordinates, we also have Np()=N_{p}(\infty)=\inftyitalic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( ∞ ) = ∞. Moreover, if α\alphaitalic_α is a simple root of ppitalic_p, then it is a super-attracting fixed point of NpN_{p}italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT, i.e. Np(α)=0N^{\prime}_{p}(\alpha)=0italic_N start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) = 0 (multiple roots of ppitalic_p are attracting but not super-attracting, 0<|Np(α)|<10<|N^{\prime}_{p}(\alpha)|<10 < | italic_N start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) | < 1). On the other hand, z=z=\inftyitalic_z = ∞ is a repelling fixed point, i.e. |Np()|>1|N^{\prime}_{p}(\infty)|>1| italic_N start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( ∞ ) | > 1.

In [HSS01] the authors show how to use a deep understanding on the topology and geometry of ANp(α)A_{N_{p}}(\alpha)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) in order to generate a universal set 𝒮d\mathcal{S}_{d}caligraphic_S start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT of initial conditions (only depending on the degree dditalic_d of the polynomial ppitalic_p) such that iterating those points one can find all roots of any degree dditalic_d polynomial. Their result is based on the fact that ANp(α)A^{\star}_{N_{p}}(\alpha)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α ) are unbounded and simply connected and a key part of the argument is based on the fact that NpN_{p}italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT has no other finite fixed points than the roots of ppitalic_p. See also [Shi09].

Despite Newton’s method plays a central role among all root-finding algorithms it has some limitations. For instance its local order of convergence is two. Over the years there has appeared alternatives root-finding algorithms with higher convergence rate so that, locally, they approach faster the roots of ppitalic_p. Among the cubic root-finding algorithms (local order of convergence three) the most well-known are Halley’s and Traub’s methods: HpH_{p}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT and TpT_{p}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT, respectively. Halley’s method belongs to the (discrete) family of König’s root-finding methods (see [BH03]) with local degree of convergence nnitalic_n to simple roots of a polynomial. For n=2n=2italic_n = 2 König’s method coincides with Newton’s method while Halley’s method corresponds to n=3n=3italic_n = 3. Traub’s method is a modification of Newton’s method where p(z)p^{\prime}(z)italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) is reused every other iterate (see [Tra64]). Halley’s method HpH_{p}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT and Traub’s method TpT_{p}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT are obtained as follows:

Hp(z):=zp(z)p(z)(p(z))212p(z)p′′(z)andTp(z):=Np(z)p(Np(z))p(z).H_{p}(z):=z-\frac{p(z)p^{\prime}(z)}{\left(p^{\prime}(z)\right)^{2}-\frac{1}{2}p(z)p^{\prime\prime}(z)}\quad\quad\mbox{and}\quad\quad T_{p}(z):=N_{p}(z)-\frac{p(N_{p}(z))}{p^{\prime}(z)}.italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) := italic_z - divide start_ARG italic_p ( italic_z ) italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG start_ARG ( italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_p ( italic_z ) italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG and italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) := italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) - divide start_ARG italic_p ( italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) ) end_ARG start_ARG italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG .

As mentioned earlier, both maps define cubic root-finding algorithms that offer better local convergence to simple roots than Newton’s method. However, this local improvement comes at a cost when we consider the associated global dynamics on ^\hat{\mathbb{C}}over^ start_ARG blackboard_C end_ARG. We previously argued that a key property of Newton’s method is that its finite fixed points coincide with the roots of the polynomial ppitalic_p. This property, which is key for the understanding of the dynamics of NpN_{p}italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT, no longer holds neither for Halley’s nor for Traub’s method.

The other key property used in [HSS01] to obtain the universal set of initial conditions for Newton’s method NpN_{p}italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT is the fact that the immediate basins of attraction of roots are simply connected and unbounded under NpN_{p}italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT. In this paper we propose partial answers to the natural question of whether the immediate basins of attraction of the roots of ppitalic_p are unbounded and simply connected under Halley’s and Traub’s methods. We already know partial results about this matter. In [CEGJ23] it is shown that the dynamical plane might have bounded immediate basins of attraction for Traub’s method applied to cubic polynomials but those fixed points do not correspond to zeros of the polynomial. In the same paper the authors show the unboundedness and simple connectivity of the immediate basins of attractions of the roots of ppitalic_p for Traub’s method applied to a concrete family of (symmetric) degree dditalic_d polynomials. Moreover, the authors also conjectured that these properties hold for TpT_{p}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT for every polynomial ppitalic_p. The study of the unboundedness and simple connectivity of basins of attraction of roots under root-finding algorithms is indeed a very active topic of research (see, for instance, [Prz89, Shi09, BFJK18, Par23, NP25].

The main results of this paper are the following. Let d2d\geq 2italic_d ≥ 2 and consider family of degree d+1d+1italic_d + 1 polynomials pd(z)=z(zd1)p_{d}(z)=z(z^{d}-1)italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_z ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ). Denote by αk,k=0,,d1\alpha_{k},\ k=0,\ldots,d-1italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT , italic_k = 0 , … , italic_d - 1 the dditalic_dth-roots of unity and by AHd(αk)A^{\star}_{H_{d}}(\alpha_{k})italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) and ATd(αk)A^{\star}_{T_{d}}(\alpha_{k})italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) their immediate basins of attraction for Halley’s and Traub’s methods. Also denote by AHd(0)A^{\star}_{H_{d}}(0)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) and ATd(0)A^{\star}_{T_{d}}(0)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) the immediate basins of attraction of z=0z=0italic_z = 0 for Halley’s and Traub’s methods.

Theorem A.

Let d2d\geq 2italic_d ≥ 2 and consider Hd(z)H_{d}(z)italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) to be Halley’s map applied to pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT. Then, the following statements hold:

  • (a)

    The sets AHd(αk),k=0,,d1,A^{\star}_{H_{d}}(\alpha_{k}),\ k=0,\ldots,d-1,italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_k = 0 , … , italic_d - 1 , as well as AHd(0)A^{\star}_{H_{d}}(0)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) are simply connected.

  • (b)

    The sets AHd(αk),k=0,,d1,A^{\star}_{H_{d}}(\alpha_{k}),k=0,\ldots,d-1,italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_k = 0 , … , italic_d - 1 , are unbounded.

  • (c)

    For d=2,3,4d=2,3,4italic_d = 2 , 3 , 4 the set AHd(0)A^{\star}_{H_{d}}(0)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) is unbounded.

  • (d)

    For d5d\geq 5italic_d ≥ 5 the set AHd(0)A^{\star}_{H_{d}}(0)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) is bounded.

Theorem B.

Let d2d\geq 2italic_d ≥ 2 and consider Td(z)T_{d}(z)italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) to be Traub’s map applied to pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT. Then, ATd(αk),k=0,,d1A^{\star}_{T_{d}}(\alpha_{k}),\ k=0,\ldots,d-1italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_k = 0 , … , italic_d - 1 as well as ATd(0)A^{\star}_{T_{d}}(0)italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) are simply connected and unbounded.

In light of Theorem B, the main conjecture in [CEGJ23] remains open. In contrast, Theorem A shows that the unboundedness of immediate basins is not a general property of Halley’s method. In fact, our counterexample was inspired by Proposition 6 in [BH03].

The paper is organized as follows. In Section 2 we provide the necessary background to support both the technical and main results presented. In Section 3 we prove Theorem A and present additional findings on Halley’s method applied to the family pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT. Finally, in Section 4 we prove Theorem B.

Acknowledgments. We thank Christian Henriksen for very helpful discussions.

2. Preliminaries

We start this section introducing basic concepts of complex rational iteration. See [CG93, Bea91, Mil06] for a more detailed overview of the field of complex dynamics and proofs of the results mentioned below. Let R:^^R:\hat{\mathbb{C}}\to\hat{\mathbb{C}}italic_R : over^ start_ARG blackboard_C end_ARG → over^ start_ARG blackboard_C end_ARG be a rational (analytic) map of degree dditalic_d. We say that z^z\in\hat{\mathbb{C}}italic_z ∈ over^ start_ARG blackboard_C end_ARG (using appropriate coordinates if z=z=\inftyitalic_z = ∞) is a point in the Fatou set of RRitalic_R, (R)\mathcal{F}(R)caligraphic_F ( italic_R ), if there exist a sufficiently small neighbourhood UUitalic_U of zzitalic_z such that the family of iterates {Rn|U}\{R^{n}|_{U}\}{ italic_R start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_U end_POSTSUBSCRIPT } is normal. Otherwise we say that zzitalic_z belongs to the Julia set of RRitalic_R, 𝒥(R)\mathcal{J}(R)caligraphic_J ( italic_R ). By definition, these sets provide a partition of ^\hat{\mathbb{C}}over^ start_ARG blackboard_C end_ARG and it is known they are dynamically invariant. Moreover, 𝒥(R)\mathcal{J}(R)caligraphic_J ( italic_R ) is closed and (R)\mathcal{F}(R)caligraphic_F ( italic_R ) is open. Each connected component of (R)\mathcal{F}(R)caligraphic_F ( italic_R ) is called a Fatou component or Fatou domain. Since (R)\mathcal{F}(R)caligraphic_F ( italic_R ) is totally invariant, Fatou components are mapped among themselves under iteration of RRitalic_R. By Sullivan’s No-Wandering Domain Theorem [Sul85], every Fatou component is periodic or eventually periodic. For instance, if z0z_{0}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is an attracting fixed point for RRitalic_R, that is, R(z0)=z0R(z_{0})=z_{0}italic_R ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and |R(z0)|<1|R^{\prime}(z_{0})|<1| italic_R start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) | < 1, then the immediate attracting basin of z0z_{0}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, AR(z0)A_{R}(z_{0})italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ), is a periodic (fixed) Fatou component and its iterated preimages are eventually periodic Fatou components. It follows from the Classification Theorem that every periodic Fatou component of a rational map belongs to the immediate basin of attraction of an attracting or parabolic fixed point, to a simply connected rotation domain (Siegel disk), or to a doubly connected rotation domain (Herman ring). Finally, we say that z0z_{0}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is a critical point if R(z0)=0R^{\prime}(z_{0})=0italic_R start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = 0. The image R(z0)R(z_{0})italic_R ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) of a critical point is called a critical value. It is well known that critical points and critical values play a central role in holomorphic dynamics. For instance, every periodic Fatou component can be related to a critical point: attracting and parabolic basins contain, at least, a critical point while the orbit of a critical point accumulates on the boundary of every rotation domain.

Next we introduce some results that are used along the paper. The following result is proven in [BFJK18]. It uses the concept of weakly repelling fixed point: we say that z0z_{0}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is a weakly repelling fixed point for RRitalic_R if R(z0)=z0R(z_{0})=z_{0}italic_R ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and |R(z0)|>1|R^{\prime}(z_{0})|>1| italic_R start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) | > 1 or R(z0)=1R^{\prime}(z_{0})=1italic_R start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = 1.

Lemma 2.1 (Boundary maps out).

Let Ω\Omega\subset\mathbb{C}roman_Ω ⊂ blackboard_C be a bounded domain with finite Euler characteristic and let ffitalic_f be a meromorphic map in a neighbourhood of Ω¯\overline{\Omega}over¯ start_ARG roman_Ω end_ARG. Assume that there exists a component DDitalic_D of  ^f(Ω)\hat{\mathbb{C}}\setminus f(\partial\Omega)over^ start_ARG blackboard_C end_ARG ∖ italic_f ( ∂ roman_Ω ), such that:

  • (a)(a)( italic_a )

    Ω¯D\overline{\Omega}\subset Dover¯ start_ARG roman_Ω end_ARG ⊂ italic_D,

  • (b)(b)( italic_b )

    there exists z0Ωz_{0}\in\Omegaitalic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ∈ roman_Ω such that f(z0)Df(z_{0})\in Ditalic_f ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) ∈ italic_D.

Then, ffitalic_f has a weakly repelling fixed point in Ω\Omegaroman_Ω.

Let U,VU,V\in\mathbb{C}italic_U , italic_V ∈ blackboard_C open domains. We say that f:UVf:U\to Vitalic_f : italic_U → italic_V is a degree dditalic_d proper map if every point in VVitalic_V has dditalic_d preimages (counting multiplicity) and the preimage of every compact set KVK\in Vitalic_K ∈ italic_V is compact in UUitalic_U. For instance if VV\subset\mathbb{C}italic_V ⊂ blackboard_C and UUitalic_U is a connected component of R1(V)R^{-1}(V)italic_R start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_V ) then R:UVR:U\to Vitalic_R : italic_U → italic_V is a proper map. We recall the Riemann-Hurwitz formula (see for instance [Ste93]), which we use in order to study connectivities of Fatou components.

Theorem 2.2.

(Riemann-Hurwitz formula) Let U,V^U,V\subset\hat{\mathbb{C}}italic_U , italic_V ⊂ over^ start_ARG blackboard_C end_ARG be two connected domains of connectivity mU,mVm_{U},m_{V}\in\mathbb{N}^{*}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_U end_POSTSUBSCRIPT , italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_V end_POSTSUBSCRIPT ∈ blackboard_N start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT and let f:UVf:U\to Vitalic_f : italic_U → italic_V be a degree dditalic_d proper map branched over rritalic_r critical points, counted with multiplicity. Then,

mU2=d(mV2)+r.m_{U}-2=d(m_{V}-2)+r.italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_U end_POSTSUBSCRIPT - 2 = italic_d ( italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_V end_POSTSUBSCRIPT - 2 ) + italic_r .

We also use the following corollary of the Riemann-Hurwitz formula (compare [CFG15, Corollary 2.2]).

Corollary 2.3.

Let U^U\subset\hat{\mathbb{C}}italic_U ⊂ over^ start_ARG blackboard_C end_ARG be an open set and let f:Uf(U)f:U\to f(U)italic_f : italic_U → italic_f ( italic_U ) be a proper holomorphic map. Then, the following statements hold:

  1. (a)

    If f(U)f(U)italic_f ( italic_U ) is doubly connected and ffitalic_f has no critical points in UUitalic_U, then UUitalic_U is doubly connected.

  2. (b)

    If f(U)f(U)italic_f ( italic_U ) is simply connected and ffitalic_f has at most one critical point in UUitalic_U (not counting multiplicities), then UUitalic_U is simply connected.

3. Proof of Theorem A

Let ppitalic_p be a polynomial of degree dditalic_d with all roots being simple. Halley’s map (see [BH03]) applied to ppitalic_p is given by the formula

(2) Hp(z):=zp(z)p(z)(p(z))212p(z)p′′(z)H_{p}(z):=z-\frac{p(z)p^{\prime}(z)}{\left(p^{\prime}(z)\right)^{2}-\frac{1}{2}p(z)p^{\prime\prime}(z)}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) := italic_z - divide start_ARG italic_p ( italic_z ) italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG start_ARG ( italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_p ( italic_z ) italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG

One can easily check that the roots of ppitalic_p correspond to superattracting fixed points of HpH_{p}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT while the zeros of pp^{\prime}italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT are repelling fixed points of HpH_{p}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT with multiplier 3.

In this section we prove Theorem A, that is, we study the boundedness and simple connectivity of the immediate basins of attraction under the map HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT obtained applying Halley’s method to the degree d2d\geq 2italic_d ≥ 2 family of polynomials given by

(3) pd(z):=z(zd1).p_{d}(z):=z(z^{d}-1).italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) := italic_z ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) .

We denote by {0,α0=1,α1,,αd1}\{0,\alpha_{0}=1,\alpha_{1},\ldots,\alpha_{d-1}\}{ 0 , italic_α start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = 1 , italic_α start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , … , italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUBSCRIPT } the d+1d+1italic_d + 1 roots of pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT, where

αk=exp(2kπid1),k=0,d1.\alpha_{k}=\exp\left(\frac{2k\pi i}{d-1}\right),\ k=0,\ldots d-1.italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = roman_exp ( divide start_ARG 2 italic_k italic_π italic_i end_ARG start_ARG italic_d - 1 end_ARG ) , italic_k = 0 , … italic_d - 1 .

To simplify notation we denote by Ad(0):=AHd(0)A_{d}(0):=A_{H_{d}}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) := italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) and Ad(αk):=AHd(αk)A_{d}(\alpha_{k}):=A_{H_{d}}(\alpha_{k})italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) := italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ), k=0,,d1k=0,\ldots,d-1italic_k = 0 , … , italic_d - 1 the basin of attraction of each of the roots ppitalic_p and by Ad(0):=AHd(αk)A_{d}^{\star}\left(0\right):=A^{\star}_{H_{d}}(\alpha_{k})italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) := italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) and Ad(αk):=AHd(αk),k=0,d1A_{d}^{\star}\left(\alpha_{k}\right):=A^{\star}_{H_{d}}(\alpha_{k}),\ k=0,\ldots d-1italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) := italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_k = 0 , … italic_d - 1, the corresponding immediate basins of attraction. We start by proving some (rather immediate) lemmas we will use later to prove Theorem A. Some of them are proved (or they are direct consequences) in [BH03], but we state and prove them here for completeness.

Lemma 3.1 (Dynamical symmetry).

Consider the family of polynomials given in (3) and define the two auxiliary functions

(4) qd(w)=dw[(d1)+(d+1)w]2+(d+1)(d4)w+(d+1)(d+2)w2Qd(w)=2(d1)+(d+1)(d+2)w.\begin{split}&q_{d}(w)=\frac{dw[(d-1)+(d+1)w]}{2+(d+1)(d-4)w+(d+1)(d+2)w^{2}}\\ &Q_{d}(w)=2(d-1)+(d+1)(d+2)w.\end{split}start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_w ) = divide start_ARG italic_d italic_w [ ( italic_d - 1 ) + ( italic_d + 1 ) italic_w ] end_ARG start_ARG 2 + ( italic_d + 1 ) ( italic_d - 4 ) italic_w + ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 2 ) italic_w start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL italic_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_w ) = 2 ( italic_d - 1 ) + ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 2 ) italic_w . end_CELL end_ROW

The following statements about HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT hold.

  1. (a)

    The map HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is given by

    (5) Hd(z)=dzd+1[(d1)+(d+1)zd]2+(d+1)(d4)zd+(d+1)(d+2)z2d=:zqd(zd).H_{d}(z)=\frac{dz^{d+1}[(d-1)+(d+1)z^{d}]}{2+(d+1)(d-4)z^{d}+(d+1)(d+2)z^{2d}}=:zq_{d}(z^{d})\ .italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = divide start_ARG italic_d italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_d - 1 ) + ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ] end_ARG start_ARG 2 + ( italic_d + 1 ) ( italic_d - 4 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 2 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_d end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG = : italic_z italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) .

    In particular, HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT has degree 2d+12d+12 italic_d + 1.

  2. (b)

    The derivative of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is given by

    (6) Hd(z)=qd(zd)+dzdqd(zd)=d(d+1)zd(zd1)2(2+(d+1)(d4)zd+(d+1)(d+2)z2d)2Qd(zd)H_{d}^{\prime}(z)=q_{d}(z^{d})+dz^{d}q_{d}^{\prime}(z^{d})=\frac{d(d+1)z^{d}(z^{d}-1)^{2}}{(2+(d+1)(d-4)z^{d}+(d+1)(d+2)z^{2d})^{2}}Q_{d}(z^{d})italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) = italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) + italic_d italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) = divide start_ARG italic_d ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( 2 + ( italic_d + 1 ) ( italic_d - 4 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 2 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT )
  3. (c)

    The point z=0z=0italic_z = 0 is a super-attracting fixed point with local degree d+1d+1italic_d + 1 and, therefore, a critical point of multiplicity dditalic_d.

  4. (d)

    The dditalic_dth-roots of unity are super-attracting fixed points with local degree 3 and, therefore, are critical points of multiplicity, at least, 2.

  5. (e)

    The dynamical plane for HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is symmetric with respect to rotation by a dditalic_dth-roots of unity. That is, if η\eta\in\mathbb{C}italic_η ∈ blackboard_C is such that ηd1=0\eta^{d}-1=0italic_η start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 = 0 and ϕ(z)=ηz\phi(z)=\eta zitalic_ϕ ( italic_z ) = italic_η italic_z, then

    Hd(z)=(ϕHdϕ1)(z).H_{d}(z)=\left(\phi\circ H_{d}\circ\phi^{-1}\right)(z).italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = ( italic_ϕ ∘ italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ∘ italic_ϕ start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ( italic_z ) .
Proof.

Statement (a) is direct by substituting ppitalic_p by pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT in (2). Statements (b) follows from statement (a) and simplifications. Statements (c) and (d) are direct. Statement (e) is equivalent to show that if ηd1=0\eta^{d}-1=0italic_η start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 = 0 then ηHd(z)=Hd(ηz)\eta H_{d}(z)=H_{d}(\eta z)italic_η italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_η italic_z ), which is a direct computation from (5). ∎

The above lemma explains how the intrinsic symmetry of the family pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT induces a symmetry on the dynamical plane of HpdH_{p_{d}}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT. In the next lemma, we explore how the symmetry applies to the location and dynamical behaviour of the critical points. In Figure 1 we summarize this structure for d=3d=3italic_d = 3 and d=4d=4italic_d = 4.

Lemma 3.2 (Critical points and invariant lines).

The following statements hold.

  1. (a)

    The critical points of HpdH_{p_{d}}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT are z=0z=0italic_z = 0 (with multiplicity dditalic_d), z=αkz=\alpha_{k}italic_z = italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT with k=0,d1k=0,\ldots d-1italic_k = 0 , … italic_d - 1 (with multiplicity 2) and dditalic_d simple critical points given by

    (7) ck,d:=ck=(2(d1)(d+1)(d+2))1dexp((2k+1)πid),k=0,,d1.c_{k,d}:=c_{k}=\left(\frac{2(d-1)}{(d+1)(d+2)}\right)^{\frac{1}{d}}\exp\left(\frac{(2k+1)\pi i}{d}\right),\ k=0,\dots,d-1.italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT := italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = ( divide start_ARG 2 ( italic_d - 1 ) end_ARG start_ARG ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 2 ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_d end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT roman_exp ( divide start_ARG ( 2 italic_k + 1 ) italic_π italic_i end_ARG start_ARG italic_d end_ARG ) , italic_k = 0 , … , italic_d - 1 .
  2. (b)

    Let t>0t>0italic_t > 0 and consider the semi-lines

    r,d:=r=texp(πid),=0,,2d1.r_{\ell,d}:=r_{\ell}=t\exp\left(\frac{\ell\pi i}{d}\right),\ \ell=0,\ldots,2d-1.italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ , italic_d end_POSTSUBSCRIPT := italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT = italic_t roman_exp ( divide start_ARG roman_ℓ italic_π italic_i end_ARG start_ARG italic_d end_ARG ) , roman_ℓ = 0 , … , 2 italic_d - 1 .
    • (b.1)

      If \ellroman_ℓ is even the semi-line rr_{\ell}italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT is forward invariant and it contains the root α/2\alpha_{\ell/2}italic_α start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ / 2 end_POSTSUBSCRIPT.

    • (b.2)

      If \ellroman_ℓ is odd the semi-line rr_{\ell}italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT verifies

      (8) Hd(r)rr{0}:=r~,with=(+d)mod(2d).H_{d}(r_{\ell})\subset r_{\ell}\cup r_{\ell^{\prime}}\cup\{0\}:=\tilde{r}_{\ell},\ \ \mbox{\rm with}\ \ \ell^{\prime}=(\ell+d)\ \mbox{\rm mod}(2d).italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) ⊂ italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ∪ italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ∪ { 0 } := over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT , with roman_ℓ start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT = ( roman_ℓ + italic_d ) mod ( 2 italic_d ) .

      Moreover it contains the critical point c(1)/2c_{(\ell-1)/2}italic_c start_POSTSUBSCRIPT ( roman_ℓ - 1 ) / 2 end_POSTSUBSCRIPT.

  3. (c)

    Let tt\in\mathbb{R}italic_t ∈ blackboard_R and consider the lines

    r~=texp(πid)=:texp(iθ),=0,,d1.\tilde{r}_{\ell}=t\exp\left(\frac{\ell\pi i}{d}\right)=:t\exp\left(i\theta_{\ell}\right),\ \ell=0,\ldots,d-1.over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT = italic_t roman_exp ( divide start_ARG roman_ℓ italic_π italic_i end_ARG start_ARG italic_d end_ARG ) = : italic_t roman_exp ( italic_i italic_θ start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) , roman_ℓ = 0 , … , italic_d - 1 .

    Then, the anticonformal map ι(z)=exp(2iθ)z¯\iota_{\ell}(z)=\exp\left(2i\theta_{\ell}\right)\overline{z}italic_ι start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = roman_exp ( 2 italic_i italic_θ start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) over¯ start_ARG italic_z end_ARG is a reflection with respect to the line r~\tilde{r}_{\ell}over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT that conjugates HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT with itself (i.e. Hd=ιHdιH_{d}=\iota_{\ell}\circ H_{d}\circ\iota_{\ell}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT = italic_ι start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ∘ italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ∘ italic_ι start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT).

Refer to caption c0c_{0}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPTc1c_{1}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPTc2c_{2}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPTα0\alpha_{0}italic_α start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPTζ0\zeta_{0}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPTζ1\zeta_{1}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPTα1\alpha_{1}italic_α start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPTζ2\zeta_{2}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPTα2\alpha_{2}italic_α start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPTα0\alpha_{0}italic_α start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPTζ0\zeta_{0}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPTζ2\zeta_{2}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPTα2\alpha_{2}italic_α start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPTc0c_{0}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPTc3c_{3}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPTc1c_{1}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPTc2c_{2}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPTζ1\zeta_{1}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPTα1\alpha_{1}italic_α start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPTα3\alpha_{3}italic_α start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPTζ3\zeta_{3}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT

Figure 1. Distribution of the free critical points and the invariant straight lines. Blue points represent the roots αk\alpha_{k}italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT different from zero, red points represent the critical points ckc_{k}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT different from zero, and black points represent the fixed points ζk\zeta_{k}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT. We sketch the case d=3d=3italic_d = 3 (left) and the case d=4d=4italic_d = 4 (right).
Proof of Lemma 3.2.

The expression of HdH_{d}^{\prime}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT in (6) and (4) implies statement (a). To prove statement (b) we just notice that from (4) and (5) we have

(9) Hd(texp(πid))=exp(πid)tqd(td(1)).H_{d}\left(t\exp\left(\frac{\ell\pi i}{d}\right)\right)=\exp\left(\frac{\ell\pi i}{d}\right)\ t\ q_{d}\left(t^{d}(-1)^{\ell}\right).italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t roman_exp ( divide start_ARG roman_ℓ italic_π italic_i end_ARG start_ARG italic_d end_ARG ) ) = roman_exp ( divide start_ARG roman_ℓ italic_π italic_i end_ARG start_ARG italic_d end_ARG ) italic_t italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUPERSCRIPT ) .

For \ellroman_ℓ even we claim that that Hd(r)=rH_{d}(r_{\ell})=r_{\ell}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT. Indeed, we have Hd(0)=0H_{d}(0)=0italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) = 0, qd(td)>0q_{d}\left(t^{d}\right)>0italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) > 0 and

limttqd(td)=limtd(d+1)(d+1)(d+2)t=.\lim\limits_{t\to\infty}t\ q_{d}\left(t^{d}\right)=\lim\limits_{t\to\infty}\frac{d(d+1)}{(d+1)(d+2)}t=\infty.roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_t → ∞ end_POSTSUBSCRIPT italic_t italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_t → ∞ end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_d ( italic_d + 1 ) end_ARG start_ARG ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 2 ) end_ARG italic_t = ∞ .

For \ellroman_ℓ odd the numerator and denominator of qd(td)q_{d}(-t^{d})italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) might be positive or negative depending on the value of dditalic_d. Hence (8) is satisfied. In fact, some computations show that for d<7d<7italic_d < 7 we have that Hd(r)r~H_{d}(r_{\ell})\subsetneqq\tilde{r}_{\ell}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) ⫋ over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT while for d7d\geq 7italic_d ≥ 7 the denominator of qdq_{d}italic_q start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT vanishes and then Hd(r)=r~H_{d}(r_{\ell})=\tilde{r}_{\ell}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) = over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT

Statement (c) follows directly from the Schwarz Reflection Principle using that the lines r~\tilde{r}_{\ell}over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT are forward invariant and their points are preserved by the anticonformal map ι\iota_{\ell}italic_ι start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT. In particular, if zr~z\in\tilde{r}_{\ell}italic_z ∈ over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT then ι(z)=z\iota_{\ell}(z)=zitalic_ι start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_z. ∎

Lemma 3.3 (Fixed points of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT).

The map HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT has exactly 2d+22d+22 italic_d + 2 fixed points in ^\hat{\mathbb{C}}over^ start_ARG blackboard_C end_ARG. Moreover, the following statements hold.

  1. (a)

    The point z=z=\inftyitalic_z = ∞ is a repelling fixed point with positive real multipler.

  2. (b)

    There are d+1d+1italic_d + 1 superattracting fixed points corresponding to the d+1d+1italic_d + 1 roots of pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT.

  3. (c)

    There are dditalic_d repelling fixed points corresponding to the dditalic_d roots of pd(z)=(d+1)zd1p_{d}^{\prime}(z)=(d+1)z^{d}-1italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) = ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1. More precisely, for every k{0,,d1}k\in\{0,\ldots,d-1\}italic_k ∈ { 0 , … , italic_d - 1 } there exists a unique ζk,dr2k\zeta_{k,d}\in r_{2k}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_r start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUBSCRIPT such that Hd(ζk,d)=ζk,dH_{d}(\zeta_{k,d})=\zeta_{k,d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT and

    ζk,dAd(0)Ad(αk).\zeta_{k,d}\in\partial A_{d}^{\star}(0)\cap\partial A_{d}^{\star}(\alpha_{k}).italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT ∈ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ∩ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) .
  4. (d)

    Each ζk,d\zeta_{k,d}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT is accessible from Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ).

Proof.

Since HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT has degree 2d+12d+12 italic_d + 1, it has 2d+22d+22 italic_d + 2 fixed points. From (5) it is clear that z=z=\inftyitalic_z = ∞ is a fixed point and standard computations show that the multiplier is 1+2/d>11+2/d>11 + 2 / italic_d > 1. This proves statement (a). From (2), the finite fixed points of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT are either zeros of pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT, that is {0,α0,,αd1}\{0,\alpha_{0},\ldots,\alpha_{d-1}\}{ 0 , italic_α start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , … , italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUBSCRIPT }, or zeros of pdp^{\prime}_{d}italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT. So, statement (b) follows.

To prove statement (c) observe that the zeros of pdp_{d}^{\prime}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT denoted by ζk:=ζk,d\zeta_{k}:=\zeta_{k,d}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT := italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT are given by

(10) ζk=(1d+1)1dexp(2kπid)r2k,k=0,d1.\zeta_{k}=\left(\frac{1}{d+1}\right)^{\frac{1}{d}}\exp\left(\frac{2k\pi i}{d}\right)\in r_{2k},\ k=0,\ldots d-1.italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_d + 1 end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_d end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT roman_exp ( divide start_ARG 2 italic_k italic_π italic_i end_ARG start_ARG italic_d end_ARG ) ∈ italic_r start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUBSCRIPT , italic_k = 0 , … italic_d - 1 .

Notice that |ζk|<1|\zeta_{k}|<1| italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT | < 1 for all kkitalic_k. It remains to show that

ζkAd(0)Ad(αk).\zeta_{k}\in\partial A_{d}^{\star}(0)\cap\partial A_{d}^{\star}(\alpha_{k}).italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∈ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ∩ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) .

From Lemma 3.1 (dynamical symmetries) it is enough to see that the result is true for ζ0(0,1)\zeta_{0}\in(0,1)italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ∈ ( 0 , 1 ). The map HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is a real map and from, Lemma 3.1, the points z=0z=0italic_z = 0 and z=1z=1italic_z = 1 are super-attracting fixed points with local degree d+1d+1italic_d + 1 and 3, respectively. Moreover, by (6) and (10) we conclude HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is strictly increasing in the interval (0,1)(0,1)( 0 , 1 ) with a unique (repelling) fixed point at ζ0(0,1)\zeta_{0}\in(0,1)italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ∈ ( 0 , 1 ). Moreover, we have that [0,ζ0)Ad(0)[0,\zeta_{0})\subset A_{d}^{\star}(0)[ 0 , italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) and (ζ0,1]Ad(1)(\zeta_{0},1]\subset A_{d}^{\star}(1)( italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , 1 ] ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ). Therefore, [0,ζ0)[0,\zeta_{0})[ 0 , italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) is an invariant access to ζ0\zeta_{0}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT.

From the previous arguments it is clear that all ζk\zeta_{k}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT’s are accessible from Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) and [0,ζk)r2k[0,\zeta_{k})\subset r_{2k}[ 0 , italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) ⊂ italic_r start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUBSCRIPT is an invariant access to ζk\zeta_{k}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT, k{0,1,,d1}\ k\in\{0,1,\ldots,d-1\}italic_k ∈ { 0 , 1 , … , italic_d - 1 } (see Definition 2.2 in [BFJK17] for the definition of invariant access). ∎

As we will see, the boundedness of the immediate basin of attraction of z=0z=0italic_z = 0, that is Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ), depends on the degree dditalic_d of the polynomial pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT. Nonetheless, this is not the case for the rest of immediate basins of attractions.

Proposition 3.4.

Let d2d\geq 2italic_d ≥ 2. Then, for each k=0,,d1k=0,\ldots,d-1italic_k = 0 , … , italic_d - 1 the set Ad(αk)A_{d}^{\star}(\alpha_{k})italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) is unbounded.

Proof.

To prove the proposition we notice that from Lemma 3.1 it is enough to show that Ad(1)A_{d}^{\star}(1)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ) is unbounded. Since the real line is invariant under HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT, z=1z=1italic_z = 1 is a superattracting fixed point of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT, there are no fixed points in (1,)(1,\infty)( 1 , ∞ ), and HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT restricted to (1,)(1,\infty)( 1 , ∞ ) is strictly increasing (its derivative is positive from (6)), we have that interval (1,)Ad(1)(1,\infty)\in A_{d}^{\star}(1)( 1 , ∞ ) ∈ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ). By symmetry, we conclude that the basins of attraction Ad(αk)A_{d}^{\star}(\alpha_{k})italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) are unbounded for each k=0,,d1k=0,\ldots,d-1italic_k = 0 , … , italic_d - 1. ∎

Before discussing the boundedness of Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) depending on the degree of the polynomial pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT, we prove the simple connectivity of the immediate basins of attraction of all the roots of pdp_{d}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT.

Proposition 3.5.

The immediate basins Ad(0)A_{d}^{\star}\left(0\right)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) and Ad(αk),k=0,,d1A_{d}^{\star}\left(\alpha_{k}\right),k=0,\ldots,d-1italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_k = 0 , … , italic_d - 1, are simply connected.

Proof.

We argue by contradiction. Let Ad(β)A_{d}^{\star}(\beta)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_β ) be a multiple connected Fatou component, where β{0,α0,αd1}\beta\in\{0,\alpha_{0},\ldots\alpha_{d-1}\}italic_β ∈ { 0 , italic_α start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , … italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUBSCRIPT }. Consider a simply connected set UAd(β)U\subset A_{d}^{\star}(\beta)italic_U ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_β ) such that βU\beta\in Uitalic_β ∈ italic_U and Hd(U)¯U\overline{H_{d}(U)}\subset Uover¯ start_ARG italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_U ) end_ARG ⊂ italic_U (this is in fact an absorbing domain for Ad(β)A_{d}^{\star}(\beta)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_β ) and its existence is a consequence of the local Bötcher coordinates around z=βz=\betaitalic_z = italic_β). Set U:=Hd(U),>0U_{\ell}:=H_{d}^{-\ell}(U),\ \ell>0italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT := italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - roman_ℓ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_U ) , roman_ℓ > 0 be the connected component of Hd(U)H_{d}^{-\ell}(U)italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - roman_ℓ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_U ) containing β\betaitalic_β. If Ad(β)A_{d}^{\star}(\beta)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_β ) is multiply connected there must exists 0>0\ell_{0}>0roman_ℓ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT > 0 such that U,=0,,0U_{\ell},\ \ell=0,\ldots,\ell_{0}italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT , roman_ℓ = 0 , … , roman_ℓ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, are simply connected but U0+1U_{\ell_{0}+1}italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1 end_POSTSUBSCRIPT is multiply connected. Notice that U,>0,\partial U_{\ell},\ \ell>0,∂ italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT , roman_ℓ > 0 , belongs to Ad(β)A_{d}^{\star}(\beta)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_β ). By construction, ^U0+1\hat{\mathbb{C}}\setminus U_{\ell_{0}+1}over^ start_ARG blackboard_C end_ARG ∖ italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1 end_POSTSUBSCRIPT must have at least one bounded connected component, say Ω\Omegaroman_Ω, such that Hd(Ω)=U0H_{d}(\partial\Omega)=\partial U_{\ell_{0}}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( ∂ roman_Ω ) = ∂ italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT. Moreover, Hd(Ω)H_{d}(\Omega)italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Ω ) must cover ^U0\hat{\mathbb{C}}\setminus U_{\ell_{0}}over^ start_ARG blackboard_C end_ARG ∖ italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT since, otherwise, Hd(Ω)U0H_{d}(\Omega)\subset U_{\ell_{0}}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Ω ) ⊂ italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT and so ΩAd(β)\Omega\subset A_{d}^{\star}(\beta)roman_Ω ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_β ), which is a contradiction. In particular, Ω\Omegaroman_Ω contains a pole.

Denote by DDitalic_D the unbounded connected component of ^Hd(Ω)\hat{\mathbb{C}}\setminus\partial H_{d}(\Omega)over^ start_ARG blackboard_C end_ARG ∖ ∂ italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Ω ), that is, D:=^U0¯D:=\hat{\mathbb{C}}\setminus\overline{U_{\ell_{0}}}italic_D := over^ start_ARG blackboard_C end_ARG ∖ over¯ start_ARG italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG. The sets DDitalic_D, Ω\Omegaroman_Ω, and Ω\partial\Omega∂ roman_Ω are under the hypothesis of Lemma 2.1 since there is a pole pΩp\in\Omegaitalic_p ∈ roman_Ω (playing the role of z0z_{0}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT in Lemma 2.1). Consequently, by Lemma 2.1 we have that Ω\Omegaroman_Ω contains a weakly repelling fixed point, say ζΩ\zeta\in\Omegaitalic_ζ ∈ roman_Ω. From Lemma 3.3 we have

ζ=ζk0Ad(αk0)\zeta=\zeta_{k_{0}}\in\partial A_{d}^{\star}(\alpha_{k_{0}})italic_ζ = italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ∈ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT )

for some k0{0,,d1}{k_{0}}\in\{0,\ldots,d-1\}italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ∈ { 0 , … , italic_d - 1 }. From Proposition 3.4 we have that the sets Ad(αk),k=0,,d1A_{d}^{\star}(\alpha_{k}),\ k=0,\ldots,d-1italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_k = 0 , … , italic_d - 1, are all unbounded. Using the unboundedness of Ad(αk0)A_{d}^{\star}(\alpha_{k_{0}})italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ), if βαk0\beta\neq\alpha_{k_{0}}italic_β ≠ italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT we have ΩAd(αk0)\partial\Omega\cap A_{d}^{\star}(\alpha_{k_{0}})\neq\emptyset∂ roman_Ω ∩ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ) ≠ ∅, a contraction since ΩAd(β)\partial\Omega\subset A_{d}^{\star}(\beta)∂ roman_Ω ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_β ). If β=αk0\beta=\alpha_{k_{0}}italic_β = italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT, since ζk0Ad(0)\zeta_{k_{0}}\in\partial A_{d}^{\star}(0)italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ∈ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ), we conclude that Ad(0)ΩA_{d}^{\star}(0)\subset\Omegaitalic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ⊂ roman_Ω. In particular, ζkΩ\zeta_{k}\in\Omegaitalic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∈ roman_Ω for all k{0,,d1}k\in\{0,\ldots,d-1\}italic_k ∈ { 0 , … , italic_d - 1 }, which leads to a contradiction as before.

The following proposition is needed to discuss the boundedness of Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) in terms of dditalic_d.

Proposition 3.6.

The following statements hold.

  • (a)

    If d5d\geq 5italic_d ≥ 5 then Hd:Ad(0)Ad(0)H_{d}:A_{d}^{\star}(0)\mapsto A_{d}^{\star}(0)italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT : italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ↦ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) has degree d+1d+1italic_d + 1 and the only critical point in Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is 0 (with multiplicity dditalic_d).

  • (b)

    If d=2,3,4d=2,3,4italic_d = 2 , 3 , 4, then Hd:Ad(0)Ad(0)H_{d}:A_{d}^{\star}(0)\mapsto A_{d}^{\star}(0)italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT : italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ↦ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) has degree 2d+12d+12 italic_d + 1 and it contains the simple critical points ckc_{k}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT for k=0,,d1k=0,\ldots,d-1italic_k = 0 , … , italic_d - 1 and the critical point 0 with multiplicity dditalic_d.

Proof.

In the proof we abuse notation not showing the dependence of the critical in dditalic_d. From the above proposition we know that Ad(0)A_{d}^{*}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is simply connected. Using the Riemann-Hurwitz formula (Theorem 2.2) we can obtain the degree of Hd:Ad(0)Ad(0)H_{d}:A_{d}^{\star}(0)\mapsto A_{d}^{\star}(0)italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT : italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ↦ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) only computing the number of critical points inside Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). We write ck,d=ckc_{k,d}=c_{k}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT if there is no confusion.

We first compute vk,d=vk=Hd(ck),k=0,,d1v_{k,d}=v_{k}=H_{d}(c_{k}),\ k=0,\ldots,d-1italic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k , italic_d end_POSTSUBSCRIPT = italic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_k = 0 , … , italic_d - 1. From (7), we can write

ck=adexp((2k+1)πid),withad=(2(d1)(d+1)(d+2))1d>0.c_{k}=a_{d}\exp\left(\frac{(2k+1)\pi i}{d}\right),\quad\mbox{with}\quad a_{d}=\left(\frac{2(d-1)}{(d+1)(d+2)}\right)^{\frac{1}{d}}>0.italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT roman_exp ( divide start_ARG ( 2 italic_k + 1 ) italic_π italic_i end_ARG start_ARG italic_d end_ARG ) , with italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT = ( divide start_ARG 2 ( italic_d - 1 ) end_ARG start_ARG ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 2 ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_d end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT > 0 .

Then, from (2) and some computations we have

vk=Hd(ck)=ck(dadd((d1)(d+1)add)2(d+1)(d4)add+(d+1)(d+2)add)=ck((d1)2(d+2)(d7))v_{k}=H_{d}(c_{k})=c_{k}\left(\frac{-da_{d}^{d}((d-1)-(d+1)a_{d}^{d})}{2-(d+1)(d-4)a_{d}^{d}+(d+1)(d+2)a_{d}^{d}}\right)=c_{k}\left(\frac{(d-1)^{2}}{(d+2)(d-7)}\right)italic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG - italic_d italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( ( italic_d - 1 ) - ( italic_d + 1 ) italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG 2 - ( italic_d + 1 ) ( italic_d - 4 ) italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 2 ) italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG ( italic_d - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_d + 2 ) ( italic_d - 7 ) end_ARG )

We start proving statement (a). If d=7d=7italic_d = 7 the critical points ck,k=0,,6c_{k},\ k=0,\ldots,6italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT , italic_k = 0 , … , 6, are also poles and hence they cannot be in Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) (z=z=\inftyitalic_z = ∞ is a repelling fixed point). So, z=0z=0italic_z = 0 is the only critical point in Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) with multiplicity dditalic_d (see Lemma 3.2).

Next we study the cases d=5,6d=5,6italic_d = 5 , 6 and d>7d>7italic_d > 7. First we notice that if d=5,6d=5,6italic_d = 5 , 6 we have

(11) 1<|(d1)2(d+2)(d7)|andArg(vk)=Arg(ck)+π,1<\left|\frac{(d-1)^{2}}{(d+2)(d-7)}\right|\quad\mbox{and}\quad\mbox{Arg}(v_{k})=\mbox{Arg}(c_{k})+\pi,1 < | divide start_ARG ( italic_d - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_d + 2 ) ( italic_d - 7 ) end_ARG | and Arg ( italic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) = Arg ( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) + italic_π ,

while if d>7d>7italic_d > 7 we have

(12) 1<|(d1)2(d+2)(d7)|andArg(vk)=Arg(ck).1<\left|\frac{(d-1)^{2}}{(d+2)(d-7)}\right|\quad\mbox{and}\quad\mbox{Arg}(v_{k})=\mbox{Arg}(c_{k}).1 < | divide start_ARG ( italic_d - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_d + 2 ) ( italic_d - 7 ) end_ARG | and Arg ( italic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) = Arg ( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) .

Hence, in both cases we obtain

(13) |vk|=|Hd(ck)|=|ck||(d1)2(d+2)(d7)|>|ck|andck,vkr~2k+1.|v_{k}|=|H_{d}(c_{k})|=|c_{k}|\left|\frac{(d-1)^{2}}{(d+2)(d-7)}\right|>|c_{k}|\quad\mbox{and}\quad c_{k},v_{k}\in\tilde{r}_{2k+1}.| italic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT | = | italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) | = | italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT | | divide start_ARG ( italic_d - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_d + 2 ) ( italic_d - 7 ) end_ARG | > | italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT | and italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT , italic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∈ over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 1 end_POSTSUBSCRIPT .

From this we deduce that ckAd(0)c_{k}\not\in A_{d}^{\star}(0)italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∉ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). Indeed, assume otherwise and take UUitalic_U to be the maximal domain of definition of the Bötcher coordinate around z=0z=0italic_z = 0 (see, for instance, [Mil06, Theorem 9.3]). It can be shown that UUitalic_U is invariant with respect to the symmetries in dynamical plane described in Lemma 3.1 and Lemma 3.2 (c)). By the symmetry described in Lemma 3.1, we have that ckUc_{k}\in\partial Uitalic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∈ ∂ italic_U for all k{0,,d1}k\in\{0,\cdots,d-1\}italic_k ∈ { 0 , ⋯ , italic_d - 1 }. Let θ2k+1=(2k+1)π/d\theta_{2k+1}=(2k+1)\pi/ditalic_θ start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 1 end_POSTSUBSCRIPT = ( 2 italic_k + 1 ) italic_π / italic_d. Since UUitalic_U is simply connected and it is preserved by the anticonformal reflections described in Lemma 3.2 (c), it follows that Ur~2k+1={teiθ2k+1,0<t<|ck|}U\cap\tilde{r}_{2k+1}=\{te^{i\theta_{2k+1}},0<t<|c_{k}|\}italic_U ∩ over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 1 end_POSTSUBSCRIPT = { italic_t italic_e start_POSTSUPERSCRIPT italic_i italic_θ start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT , 0 < italic_t < | italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT | } and, since |ck|<|vk||c_{k}|<|v_{k}|| italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT | < | italic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT |, we conclude that vkUv_{k}\notin Uitalic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∉ italic_U. This is a contradiction since vk=f(ck)Uv_{k}=f(c_{k})\in Uitalic_v start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = italic_f ( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) ∈ italic_U by construction. We can then conclude that Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) does not contain any critical point other than z=0z=0italic_z = 0 and, hence, the degree of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT restricted to Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is dditalic_d. This proves (a).

Now we deal with statement (b). We need to show that ckAd(0),k=0,,d1c_{k}\in A_{d}^{\star}(0),\ k=0,\ldots,d-1italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) , italic_k = 0 , … , italic_d - 1, for d=2,3,4d=2,3,4italic_d = 2 , 3 , 4. Notice that it is enough to show that c0Ad(0)c_{0}\in A_{d}^{\star}(0)italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) since the symmetry described in Lemma 3.1 would imply ckAd(0)c_{k}\in A_{d}^{\star}(0)italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) for all possible kkitalic_k. We prove the result case by case.

Let d=2d=2italic_d = 2. By construction c0,2r1,2r~1,2c_{0,2}\in r_{1,2}\subset\tilde{r}_{1,2}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT ⊂ over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT (we add the dependence ccitalic_c, rritalic_r, and r~\tilde{r}over~ start_ARG italic_r end_ARG in dditalic_d to clarify the argument). Moreover, from (9), the dynamics over the invariant line is governed by the real function

B2(t)=tq2(t2)=2t2(13t2)2+6t2+12t4.B_{2}(t)=tq_{2}(-t^{2})=-\frac{2t^{2}(1-3t^{2})}{2+6t^{2}+12t^{4}}.italic_B start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) = italic_t italic_q start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) = - divide start_ARG 2 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - 3 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG 2 + 6 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 12 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG .

We claim that B2(t)B_{2}(t)italic_B start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) is an even function such that B2(0)=0B_{2}^{\prime}(0)=0italic_B start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) = 0, it has two other critical points at ±τ0,2±0.3558\pm\tau_{0,2}\approx\pm 0.3558± italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT ≈ ± 0.3558, it is strictly decreasing in the interval (0,τ0,2)(0,\tau_{0,2})( 0 , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT ), it is strictly increasing in the interval (τ0,2,0)(-\tau_{0,2},0)( - italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT , 0 ), and [τ0,2,τ0,2](τ0,2,0)[-\tau_{0,2},\tau_{0,2}]\subset(-\tau_{0,2},0)[ - italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT ] ⊂ ( - italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT , 0 ). Altogether implies that

L2:={texp(πi2),t[0,τ0,2]}A2(0),L_{2}:=\left\{t\exp\left(\frac{\pi i}{2}\right),\ t\in[0,\tau_{0,2}]\right\}\subset A_{2}^{\star}(0),italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT := { italic_t roman_exp ( divide start_ARG italic_π italic_i end_ARG start_ARG 2 end_ARG ) , italic_t ∈ [ 0 , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT ] } ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ,

and, hence, c0,2A2(0)c_{0,2}\in A_{2}^{\star}(0)italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 , 2 end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_A start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). The claims follow from direct computations.

Let d=3d=3italic_d = 3. By construction c0,3r1,3r~1,3c_{0,3}\in r_{1,3}\subset\tilde{r}_{1,3}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ⊂ over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 , 3 end_POSTSUBSCRIPT. Moreover, from (9), the dynamics over the invariant line is governed by the real function

B3(t)=tq3(t3)=2t3(23t3)2+4t2+20t6.B_{3}(t)=tq_{3}(-t^{3})=-\frac{2t^{3}(2-3t^{3})}{2+4t^{2}+20t^{6}}.italic_B start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) = italic_t italic_q start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) = - divide start_ARG 2 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ( 2 - 3 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG 2 + 4 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 20 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 6 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG .

In this case we claim that B3(0)=0B_{3}^{\prime}(0)=0italic_B start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) = 0, there are two critical points τ~0,31.0420\tilde{\tau}_{0,3}\approx-1.0420over~ start_ARG italic_τ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ≈ - 1.0420 and τ0,30.5489\tau_{0,3}\approx 0.5489italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ≈ 0.5489, it is strictly decreasing in the interval (τ~0,3,τ0,3)(\tilde{\tau}_{0,3},\tau_{0,3})( over~ start_ARG italic_τ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ), and B32([0,τ0,3])[0,τ0,3)B_{3}^{2}([0,\tau_{0,3}])\subset[0,\tau_{0,3})italic_B start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( [ 0 , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ] ) ⊂ [ 0 , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ). Altogether implies that

L3:={texp(πi3),t[0,τ0,3]}A3(0),L_{3}:=\left\{t\exp\left(\frac{\pi i}{3}\right),\ t\in[0,\tau_{0,3}]\right\}\subset A_{3}^{\star}(0),italic_L start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT := { italic_t roman_exp ( divide start_ARG italic_π italic_i end_ARG start_ARG 3 end_ARG ) , italic_t ∈ [ 0 , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ] } ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ,

and, hence, c0,3A3(0)c_{0,3}\in A_{3}^{\star}(0)italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 , 3 end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_A start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). The claims follow from direct computations.

Let d=4d=4italic_d = 4 (this case is similar to d=2d=2italic_d = 2). By construction, c0,4r1,4r~1,4c_{0,4}\in r_{1,4}\subset\tilde{r}_{1,4}italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 , 4 end_POSTSUBSCRIPT ⊂ over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 , 4 end_POSTSUBSCRIPT. Moreover, from (9), the dynamics over the invariant line is governed by the real function

B4(t)=tq4(t4)=2t4(35t4)2+30t8.B_{4}(t)=tq_{4}(-t^{4})=-\frac{2t^{4}(3-5t^{4})}{2+30t^{8}}.italic_B start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) = italic_t italic_q start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT ) = - divide start_ARG 2 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT ( 3 - 5 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG 2 + 30 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 8 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG .

We claim that B4(t)B_{4}(t)italic_B start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) is an even function such that B4(0)=0B_{4}^{\prime}(0)=0italic_B start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) = 0, it has two other critical points at ±τ0,4±0.6421\pm\tau_{0,4}\approx\pm 0.6421± italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT ≈ ± 0.6421, it is strictly decreasing in the interval (0,τ0,4)(0,\tau_{0,4})( 0 , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT ), it is strictly increasing in the interval (τ0,4,0)(-\tau_{0,4},0)( - italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT , 0 ), and [τ0,4,τ0,4](τ0,4,0)[-\tau_{0,4},\tau_{0,4}]\subset(-\tau_{0,4},0)[ - italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT ] ⊂ ( - italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT , 0 ). Altogether implies that

L4:={texp(πi4),t[0,τ0,4]}A4(0),L_{4}:=\left\{t\exp\left(\frac{\pi i}{4}\right),\ t\in[0,\tau_{0,4}]\right\}\subset A_{4}^{\star}(0),italic_L start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT := { italic_t roman_exp ( divide start_ARG italic_π italic_i end_ARG start_ARG 4 end_ARG ) , italic_t ∈ [ 0 , italic_τ start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT ] } ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ,

and, hence, c0,4A4(0)c_{0,4}\in A_{4}^{\star}(0)italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 , 4 end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_A start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). The claims follow from direct computations.

Refer to caption2-2- 202222-2- 20222
(a) d=3d=3italic_d = 3
Refer to caption2-2- 202222-2- 20222
(b) d=4d=4italic_d = 4
Refer to caption2-2- 202222-2- 20222
(c) d=5d=5italic_d = 5
Refer to caption2-2- 202222-2- 20222
(d) d=6d=6italic_d = 6
Figure 2. Dynamical planes of Halley’s method applied to the family of polynomials pd(z)=z(zd1)p_{d}(z)=z(z^{d}-1)italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_z ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ). We see in black the basin of attraction of 0. The scaling of colours is used to plot the basins of attraction of the dditalic_dth-roots of the unity.
Theorem 3.7.

Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is a bounded set if and only if d5d\geq 5italic_d ≥ 5.

Proof.

Assume first d5d\geq 5italic_d ≥ 5. From Proposition 3.6(a) the only critical point of Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is z=0z=0italic_z = 0 and the degree of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT restricted to Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) would be d+1d+1italic_d + 1. Moreover, from Proposition 3.5, we have that Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is simply connected. Since there are no extra critical points on Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) the Böttcher (local) coordinate extends globally over the whole immediate basin and the dynamics restricted to Ad(0)\partial A_{d}^{\star}(0)∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is conjugated to the map θ(d+1)θ,θ[0,1)\theta\mapsto(d+1)\theta,\theta\in[0,1)italic_θ ↦ ( italic_d + 1 ) italic_θ , italic_θ ∈ [ 0 , 1 ). Hence there are exactly dditalic_d (internal) fixed rays landing at dditalic_d fixed points in Ad(0)\partial A_{d}^{\star}(0)∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). We already found these landing rays in Lemma 3.3(c)-(d) and they land to the points ζk,k=1,d1\zeta_{k},\ k=1,\ldots d-1italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT , italic_k = 1 , … italic_d - 1. So, there are no further fixed ray that might land at infinity, which is a repelling fixed point with positive real multiplier (see Lemma 3.3(a)), say λ>1\lambda>1italic_λ > 1. To finish the argument we notice that under our setting of global Böttcher coordinates if Ad(0)\infty\in\partial A_{d}^{\star}(0)∞ ∈ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) then z=z=\inftyitalic_z = ∞ would be the landing point of a periodic ray (see [Mil06, DH84]). Since we proved no fixed rays might land at z=z=\inftyitalic_z = ∞ then the ray(s) must be periodic of period at least two, which is not possible because the dynamics in a sufficiently small neighbourhood of z=z=\inftyitalic_z = ∞ is conjugated to zλz,λ+{0}z\mapsto\lambda z,\ \lambda\in\mathbb{R}^{+}\setminus\{0\}italic_z ↦ italic_λ italic_z , italic_λ ∈ blackboard_R start_POSTSUPERSCRIPT + end_POSTSUPERSCRIPT ∖ { 0 }. Therefore, Ad(0)\infty\not\in\partial A_{d}^{\star}(0)∞ ∉ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) or, equivalently, the immediate basin Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is bounded.

Assume now that d<5d<5italic_d < 5. From Proposition 3.6(b), the degree of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT restricted to Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is 2d+12d+12 italic_d + 1 (notice that this degree is significantly higher than the case above d5d\geq 5italic_d ≥ 5). In particular, since the total degree of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is also 2d+12d+12 italic_d + 1 (see Lemma 3.1(a)) we have that Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is totally invariant.

From Proposition 3.5 we have that Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is simply connected, and so we might consider φ:𝔻Ad(0)\varphi:\mathbb{D}\to A_{d}^{\star}(0)italic_φ : blackboard_D → italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) the Riemann map. Normalizing we assume that φ\varphiitalic_φ sends the interval (0,1) into +Ad(0)\mathbb{R}^{+}\cap A_{d}^{\star}(0)blackboard_R start_POSTSUPERSCRIPT + end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). The map φ\varphiitalic_φ can be used to define

g:=φ1Hdφ:𝔻𝔻g:=\varphi^{-1}\circ H_{d}\circ\varphi:\mathbb{D}\to\mathbb{D}italic_g := italic_φ start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∘ italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ∘ italic_φ : blackboard_D → blackboard_D

the inner function associated to Hd|Ad(0)H_{d}|_{A_{d}^{\star}(0)}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUBSCRIPT. In fact ggitalic_g extends, using Schwartz’s reflexion, to a degree 2d+12d+12 italic_d + 1 rational map G:^^G:\hat{\mathbb{C}}\to\hat{\mathbb{C}}italic_G : over^ start_ARG blackboard_C end_ARG → over^ start_ARG blackboard_C end_ARG. By construction GGitalic_G has 2d+22d+22 italic_d + 2 fixed points in ^\hat{\mathbb{C}}over^ start_ARG blackboard_C end_ARG. Those are z=0z=0italic_z = 0, z=z=\inftyitalic_z = ∞, and βk𝕊1\beta_{k}\in\mathbb{S}^{1}italic_β start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∈ blackboard_S start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT with k=1,,2dk=1,\ldots,2ditalic_k = 1 , … , 2 italic_d. We notice that z=0z=0italic_z = 0 is a simple fixed point of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT since it is a simple solution of Hd(z)z=0H_{d}(z)-z=0italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) - italic_z = 0

It is known (see, for instance, [BFJK17]) that from the conjugacy between ggitalic_g and HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT through φ\varphiitalic_φ, each of the βk\beta_{k}italic_β start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT’s characterize a different access to a fixed points in Ad(0)\partial A_{d}^{\star}(0)∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). In Lemma 3.3(c)-(d) we proved that ζk,k=0,,d1\zeta_{k},\ k=0,\ldots,d-1italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT , italic_k = 0 , … , italic_d - 1 are accessible fixed points in Ad(0)\partial A_{d}^{\star}(0)∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). Consider ζ0\zeta_{0}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT. We know that the interval (0,ζ0)(0,\zeta_{0})\in\mathbb{C}( 0 , italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) ∈ blackboard_C determines an access to ζ0\zeta_{0}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT (say, corresponding to β0\beta_{0}italic_β start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT). Assume we would have a second access to ζ0\zeta_{0}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT in the upper half plane. Then by the reflection symmetry (f(z¯)=f(z)¯f(\overline{z})=\overline{f(z)}italic_f ( over¯ start_ARG italic_z end_ARG ) = over¯ start_ARG italic_f ( italic_z ) end_ARG) there would be a third access to ζ0\zeta_{0}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT in the lower half plane. Using the dynamical symmetry, this fact would reaped to each of the ζk\zeta_{k}italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT’s giving a total number of, at least, 3d3d3 italic_d accesses, a contradiction since we only have 2d2d2 italic_d fixed points βk\beta_{k}italic_β start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT’s in D\partial D∂ italic_D. We conclude that Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) has exactly dditalic_d accesses to infinity (and one and only one access to each of the dditalic_d finite fixed points in Ad(0)\partial A_{d}^{\star}(0)∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 )). Hence, Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is unbounded having dditalic_d invariant accesses to infinity.

The proof of Theorem A is a direct consequence of all previous results. We finish this section by showing that in fact the Julia set of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is connected. This property is known for all Newton’s method applied to any polynomial, see [Shi09].

Theorem 3.8.

The Julia set of HdH_{d}italic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is a connected set in ^\hat{\mathbb{C}}over^ start_ARG blackboard_C end_ARG.

Proof.

We need to see that all Fatou components are simply connected. We first prove this for all components corresponding to the basins of attraction of the roots. From Proposition 3.5 we need to see that eventual preimages of the immediate basins of attraction of {0,α1,,αd1}\{0,\alpha_{1},\ldots,\alpha_{d-1}\}{ 0 , italic_α start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , … , italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUBSCRIPT } are simply connected sets in \mathbb{C}blackboard_C. From Corollary 2.3, all eventual preimages of the immediate attracting basins are simply connected unless one of them has more than one (free) critical point. If that was the case, using symmetry we would have that all (free) critical points should be in the same Fatou domain UUitalic_U surrounding the origin. However, since the basins of attraction of the roots αk\alpha_{k}italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT, k=0,,d1,k=0,\ldots,d-1,italic_k = 0 , … , italic_d - 1 , are unbounded (see Proposition 3.4), Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is simply connected, and ζkAd(0)Ad(αk)\zeta_{k}\in\partial A_{d}^{\star}(0)\cap\partial A_{d}^{\star}(\alpha_{k})italic_ζ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ∈ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ∩ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ), k=0,,d1,k=0,\ldots,d-1,italic_k = 0 , … , italic_d - 1 , then no Fatou component (other than Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 )) can surround the origin. Therefore, UUitalic_U cannot exist.

Next we see that every Fatou component not corresponding to a basin of attraction of a root is simply connected. If such a component exists, it has to be related to a critical point ckc_{k}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT, which lies in a forward invariant line r~\tilde{r}_{\ell}over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT. This rules out the existence of rotation domains since the orbit of no critical point could accumulate on their boundaries. Therefore, such a component would correspond to a connected component of an attracting or parabolic basin of a periodic cycle contained in r~\tilde{r}_{\ell}over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT. Moreover, the line r~\tilde{r}_{\ell}over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT can contain at most two critical points ckc_{k}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT and ckc_{k^{\prime}}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT where k=k+d/2mod(d)k^{\prime}=k+d/2\ \mbox{\rm mod}(d)italic_k start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT = italic_k + italic_d / 2 mod ( italic_d ), which are separated by 0 on r~\tilde{r}_{\ell}over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT. It is known that if a component of the basin of attraction or parabolic of an attracting or parabolic cycle is not simply connected, then there exists a Fatou component UUitalic_U in the basin which contains two different critical points. In particular, UUitalic_U would contain ckc_{k}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT and ckc_{k^{\prime}}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT. However, by the symmetry with respect to r~\tilde{r}_{\ell}over~ start_ARG italic_r end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT, see Lemma 3.2(c), the component UUitalic_U would surround the origin. We get to a contradiction as before as no Fatou component can surround the origin. ∎

Refer to caption2-2- 202222-2- 20222
(a) d=3d=3italic_d = 3
Refer to caption2-2- 202222-2- 20222
(b) d=4d=4italic_d = 4
Refer to caption2-2- 202222-2- 20222
(c) d=5d=5italic_d = 5
Refer to caption2-2- 202222-2- 20222
(d) d=6d=6italic_d = 6
Figure 3. Dynamical planes of Traub’s method applied to the family of polynomials pd=z(zd1)p_{d}=z(z^{d}-1)italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT = italic_z ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ). The scaling of colours is used to plot the basins of attraction of the (d)(d)( italic_d )th-roots of the unity.

4. Proof of Theorem B

Let ppitalic_p be a polynomial of degree dditalic_d with all roots being simple. Traub’s method is given by the iteration zn+1=Tp(zn)z_{n+1}=T_{p}(z_{n})italic_z start_POSTSUBSCRIPT italic_n + 1 end_POSTSUBSCRIPT = italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT ). Traub’s map (see [Tra64]) applied to ppitalic_p is given by the formula

(14) Tp(z)=Np(z)p(Np(z))p(z)T_{p}(z)=N_{p}(z)-\frac{p(N_{p}(z))}{p^{\prime}(z)}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) - divide start_ARG italic_p ( italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) ) end_ARG start_ARG italic_p start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG

where Np(z)N_{p}(z)italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) is the Newton’s map for the polynomial ppitalic_p. In the next lemma we summarize basic results about the map TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT obtained by applying Traub’s method to the polynomials pd(z)=z(zd1),d2p_{d}(z)=z(z^{d}-1),\ d\geq 2italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_z ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) , italic_d ≥ 2.

As we did in the previous section, to simplify notation, we denote by Ad(0):=ATd(0)A_{d}(0):=A_{T_{d}}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) := italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) and Ad(αk):=ATd(αk)A_{d}(\alpha_{k}):=A_{T_{d}}(\alpha_{k})italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) := italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ), k=0,,d1k=0,\ldots,d-1italic_k = 0 , … , italic_d - 1, the basin of attraction of each of the roots ppitalic_p and by Ad(0):=ATd(αk)A_{d}^{\star}\left(0\right):=A^{\star}_{T_{d}}(\alpha_{k})italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) := italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) and Ad(αk):=ATd(αk),k=0,d1A_{d}^{\star}\left(\alpha_{k}\right):=A^{\star}_{T_{d}}(\alpha_{k}),\ k=0,\ldots d-1italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) := italic_A start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_k = 0 , … italic_d - 1, the corresponding immediate basins of attraction. We start by proving some (rather immediate) lemmas we will use later to prove Theorem B.

Lemma 4.1.

Let pd(z)=z(zd1),d2p_{d}(z)=z(z^{d}-1),\ d\geq 2italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_z ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) , italic_d ≥ 2. Let ww\in\mathbb{C}italic_w ∈ blackboard_C and consider

gd(w)=d(d+1)w2((d+1)w1)ddd+1wd+2((d+1)w1)d+2,\displaystyle g_{d}(w)=\frac{d(d+1)w^{2}((d+1)w-1)^{d}-d^{d+1}w^{d+2}}{((d+1)w-1)^{d+2}},italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_w ) = divide start_ARG italic_d ( italic_d + 1 ) italic_w start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( ( italic_d + 1 ) italic_w - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_w start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( ( italic_d + 1 ) italic_w - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ,
Gd(w)=dd+1wddd(w1)wd+d(w2)((d+1)w1)d+(w1)((d+1)w1)d.\displaystyle G_{d}(w)=d^{d+1}w^{d}-d^{d}(w-1)w^{d}+d(w-2)((d+1)w-1)^{d}+(w-1)((d+1)w-1)^{d}.italic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_w ) = italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_w start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_w - 1 ) italic_w start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT + italic_d ( italic_w - 2 ) ( ( italic_d + 1 ) italic_w - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_w - 1 ) ( ( italic_d + 1 ) italic_w - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT .

Then, the following statements about TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT hold.

  1. (a)

    The map TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is given by

    Td(z)=d(d+1)z2d+1[(d+1)zd1]ddd+1z(d+1)2[(d+1)zd1]d+2=zgd(zd).T_{d}(z)=\frac{d(d+1)z^{2d+1}[(d+1)z^{d}-1]^{d}-d^{d+1}z^{(d+1)^{2}}}{[(d+1)z^{d}-1]^{d+2}}=zg_{d}(z^{d}).italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = divide start_ARG italic_d ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ] start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_z start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG [ ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ] start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG = italic_z italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) .
  2. (b)

    The derivative of TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is given by

    Td(z)=gd(zd)+dzdgd(zd)=d(d+1)z2d((d+1)zd1)d+3Gd(zd).T_{d}^{\prime}(z)=g_{d}(z^{d})+dz^{d}g_{d}^{\prime}(z^{d})=\frac{d(d+1)z^{2d}}{((d+1)z^{d}-1)^{d+3}}G_{d}(z^{d}).italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) = italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) + italic_d italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) = divide start_ARG italic_d ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_d end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 3 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) .
  3. (c)

    The point z=0z=0italic_z = 0 is a fixed point. Moreover, since it is also a critical point of multiplicity 2d2d2 italic_d, it is a super-attracting fixed point with local degree 2d+12d+12 italic_d + 1.

  4. (d)

    The dditalic_dth-roots of the unity are super-attracting fixed points with local degree at least 333 and, therefore, they are critical points of multiplicity at least 222.

  5. (e)

    The poles of TpdT_{p_{d}}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT, which are the solutions of zd=1/(1+d)z^{d}=1/(1+d)italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT = 1 / ( 1 + italic_d ), are mapped with degree d+2d+2italic_d + 2 onto \infty and, hence, they are critical points with multiplicity d+1d+1italic_d + 1.

  6. (f)

    The dynamical plane for TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is symmetric with respect to rotation by a dditalic_dth-root of unity. That is, if η\eta\in\mathbb{C}italic_η ∈ blackboard_C such that ηd1=0\eta^{d}-1=0italic_η start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 = 0 and ϕ(z)=ηz\phi(z)=\eta zitalic_ϕ ( italic_z ) = italic_η italic_z, then

    Tpd(z)=(ϕTpdϕ1)(z).T_{p_{d}}(z)=\left(\phi\circ T_{p_{d}}\circ\phi^{-1}\right)(z).italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = ( italic_ϕ ∘ italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ∘ italic_ϕ start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ( italic_z ) .
  7. (g)

    Consider the semi-lines r:={z=texp(πi/d),t>0,=0,,2d1}r_{\ell}:=\{z=t\exp(\ell\pi i/d),\ t>0,\ \ell=0,\ldots,2d-1\}italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT := { italic_z = italic_t roman_exp ( roman_ℓ italic_π italic_i / italic_d ) , italic_t > 0 , roman_ℓ = 0 , … , 2 italic_d - 1 }. If =2k\ell=2kroman_ℓ = 2 italic_k for some k0k\geq 0italic_k ≥ 0 then Td(r)rr{0}T_{d}(r_{\ell})\subset r_{\ell}\cup r_{\ell^{\prime}}\cup\{0\}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) ⊂ italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ∪ italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ∪ { 0 } with =(+d)mod(2d)\ell^{\prime}=(\ell+d)\ \mbox{\rm mod}(2d)roman_ℓ start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT = ( roman_ℓ + italic_d ) mod ( 2 italic_d ). If =2k+1\ell=2k+1roman_ℓ = 2 italic_k + 1 for some k0k\geq 0italic_k ≥ 0 then Td(r)=rT_{d}(r_{\ell})=r_{\ell}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT.

Proof.

The first equality in statement (a) follows from (14) substituting p(z)p(z)italic_p ( italic_z ) by the family of polynomials pd(z)=z(zd1)p_{d}(z)=z(z^{d}-1)italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_z ( italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ). The second equality in (a) and statement (b) follow from some computations. Statement (c) is direct from statement (b) and the fact that Gd(0)0G_{d}(0)\neq 0italic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) ≠ 0. Statement (d) follows from general properties of Traub’s method: fixed points corresponding to (simples) zeros of the polynomial are all critical points of degree at least 2. Alternatively one can check that Gd(1)=Gd(1)=0G_{d}(1)=G_{d}^{\prime}(1)=0italic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 1 ) = italic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ) = 0 and apply the dynamical plane symmetry (see statement (f)). Statement (e) follows from statement (a). Statement (f) (see statement (b) in Lemma 3.1) follows from the fact that if ηd1=0\eta^{d}-1=0italic_η start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 = 0 then ηTd(z)=Td(ηz)\eta T_{d}(z)=T_{d}(\eta z)italic_η italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_η italic_z ), a direct computation from statement (a).

To prove statement (g) we notice that from statement (a) we have

Td(texp(πi/d))=exp(πi/d)[tgd(tdexp(πi))]=exp(πi/d)[tgd(td(1))].T_{d}(t\exp(\ell\pi i/d))=\exp(\ell\pi i/d)\ [tg_{d}(t^{d}\exp(\ell\pi i))]=\exp(\ell\pi i/d)\ [tg_{d}(t^{d}(-1)^{\ell})].italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t roman_exp ( roman_ℓ italic_π italic_i / italic_d ) ) = roman_exp ( roman_ℓ italic_π italic_i / italic_d ) [ italic_t italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT roman_exp ( roman_ℓ italic_π italic_i ) ) ] = roman_exp ( roman_ℓ italic_π italic_i / italic_d ) [ italic_t italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUPERSCRIPT ) ] .

Assume first that \ellroman_ℓ is even, that is =2k\ell=2kroman_ℓ = 2 italic_k for some k0k\geq 0italic_k ≥ 0. Then

Td(texp(2kπi/d))=exp(2kπi/d)[tgd(td)].T_{d}(t\exp(2k\pi i/d))=\exp(2k\pi i/d)\ [tg_{d}(t^{d})].italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t roman_exp ( 2 italic_k italic_π italic_i / italic_d ) ) = roman_exp ( 2 italic_k italic_π italic_i / italic_d ) [ italic_t italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) ] .

Clearly the function {ttgd(td),t>0}\{t\to tg_{d}(t^{d}),\ t>0\}{ italic_t → italic_t italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) , italic_t > 0 } is real with one (simple, positive) pole at

t=(1d+1)1/d>0.t^{\star}=\left(\frac{1}{d+1}\right)^{1/d}>0.italic_t start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT = ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_d + 1 end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 / italic_d end_POSTSUPERSCRIPT > 0 .

Hence Td(r)rr{0}T_{d}(r_{\ell})\subset r_{\ell}\cup r_{\ell^{\prime}}\cup\{0\}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) ⊂ italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ∪ italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ∪ { 0 } with =(+d)mod(2d)\ell^{\prime}=(\ell+d)\ \mbox{\rm mod}(2d)roman_ℓ start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT = ( roman_ℓ + italic_d ) mod ( 2 italic_d ).

Secondly, assume that \ellroman_ℓ is odd, that is =2k+1\ell=2k+1roman_ℓ = 2 italic_k + 1 for some k0k\geq 0italic_k ≥ 0. Then

Td(texp((2k+1)πi/d))=exp((2k+1)πi/d)[tgd(td)]=exp((2k+1)πi/d)td(d+1)t2d((d+1)td+1)ddd+1td2+2d((d+1)td+1)d+2:=exp((2k+1)πi/d)tRd(t).\begin{split}T_{d}(t\exp((2k+1)\pi i/d))&=\exp((2k+1)\pi i/d)\ [tg_{d}(-t^{d})]\\ &=\exp((2k+1)\pi i/d)t\frac{d(d+1)t^{2d}((d+1)t^{d}+1)^{d}-d^{d+1}t^{d^{2}+2d}}{((d+1)t^{d}+1)^{d+2}}\\ &:=\exp((2k+1)\pi i/d)tR_{d}(t).\end{split}start_ROW start_CELL italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t roman_exp ( ( 2 italic_k + 1 ) italic_π italic_i / italic_d ) ) end_CELL start_CELL = roman_exp ( ( 2 italic_k + 1 ) italic_π italic_i / italic_d ) [ italic_t italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ) ] end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL = roman_exp ( ( 2 italic_k + 1 ) italic_π italic_i / italic_d ) italic_t divide start_ARG italic_d ( italic_d + 1 ) italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( ( italic_d + 1 ) italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 2 italic_d end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( ( italic_d + 1 ) italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL := roman_exp ( ( 2 italic_k + 1 ) italic_π italic_i / italic_d ) italic_t italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) . end_CELL end_ROW

Since d(d+1)(d+1)ddd+1>0d(d+1)(d+1)^{d}-d^{d+1}>0italic_d ( italic_d + 1 ) ( italic_d + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT > 0 we have that all coefficients of RdR_{d}italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT (numerator and denominator) are positive and hence Rd(t)>0R_{d}(t)>0italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) > 0 for t>0t>0italic_t > 0. We claim that Td(r)=rT_{d}(r_{\ell})=r_{\ell}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT. Indeed, Td(0)=0T_{d}(0)=0italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) = 0 and

(15) limt+tRd(t)=limt+adt=+withad=d[(d+1)d+1dd](d+1)(d+2),where 0<ad<1.\lim\limits_{t\to+\infty}tR_{d}(t)=\lim\limits_{t\to+\infty}a_{d}t=+\infty\quad\mbox{with}\quad a_{d}=\frac{d[(d+1)^{d+1}-d^{d}]}{(d+1)^{(d+2)}},\ \mbox{\rm where}\ 0<a_{d}<1.roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_t → + ∞ end_POSTSUBSCRIPT italic_t italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_t → + ∞ end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT italic_t = + ∞ with italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG italic_d [ ( italic_d + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ] end_ARG start_ARG ( italic_d + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d + 2 ) end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG , where 0 < italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT < 1 .

The next proposition was proved in [Ros24]. Nevertheless we add here a simplified proof in sake of completeness.

Proposition 4.2.

For d2d\geq 2italic_d ≥ 2 we have that Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is unbounded and it has dditalic_d accesses to infinity.

Proof.

To prove the proposition it is enough to see that if 2d1\ell\leq 2d-1roman_ℓ ≤ 2 italic_d - 1 is odd then rAd(0)r_{\ell}\subset A_{d}^{\star}(0)italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). From Lemma 4.1(g) we know that Td(r)=rT_{d}(r_{\ell})=r_{\ell}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT. We also know that Td(0)=0T_{d}(0)=0italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) = 0. Using the notation in the proof of Lemma  4.1, we have Td(texp((2k+1)πi/d))=exp((2k+1)πi/d)tRd(t)T_{d}(t\exp((2k+1)\pi i/d))=\exp((2k+1)\pi i/d)tR_{d}(t)italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t roman_exp ( ( 2 italic_k + 1 ) italic_π italic_i / italic_d ) ) = roman_exp ( ( 2 italic_k + 1 ) italic_π italic_i / italic_d ) italic_t italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ). We claim that 0<tRd(t)<t0<tR_{d}(t)<t0 < italic_t italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) < italic_t. The first inequality is direct from the arguments used at the end of the previous proposition. The second inequality is equivalent to show that Rd(t)<1R_{d}(t)<1italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) < 1. Indeed, writing w=tdw=t^{d}italic_w = italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT the inequality writes as

(16) Pd(w):=d(d+1)w2((d+1)w+1)ddd+1wd+2((d+1)w+1)d+2<0.P_{d}(w):=d(d+1)w^{2}((d+1)w+1)^{d}-d^{d+1}w^{d+2}-((d+1)w+1)^{d+2}<0.italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_w ) := italic_d ( italic_d + 1 ) italic_w start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( ( italic_d + 1 ) italic_w + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_w start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 2 end_POSTSUPERSCRIPT - ( ( italic_d + 1 ) italic_w + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 2 end_POSTSUPERSCRIPT < 0 .

But this is true since a direct computation shows that all coefficients of PdP_{d}italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT are negative.

Consequently, if we denote by Sd(t):=tRd(t)S_{d}(t):=tR_{d}(t)italic_S start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) := italic_t italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ), then for all t0>0t_{0}>0italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT > 0 the sequence {tn=Sdn(t0)}\{t_{n}=S_{d}^{n}(t_{0})\}{ italic_t start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = italic_S start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) } is bounded below by zero and strictly decreasing. Hence tn0t_{n}\to 0italic_t start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT → 0 and rAd(0)r_{\ell}\subset A_{d}^{\star}(0)italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ). ∎

Proposition 4.3.

The immediate basins of attraction Ad(αj),j=0,1,,d1A_{d}^{\star}(\alpha_{j}),\ j=0,1,\cdots,d-1italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_j = 0 , 1 , ⋯ , italic_d - 1, are unbounded. Furthermore, the map TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT has no real critical point greater than 1 and (1,+)Ad(1)(1,+\infty)\subset A_{d}^{\star}(1)( 1 , + ∞ ) ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ).

Proof.

By the symmetry with respect to dditalic_dth-roots of the unity, in order to prove that the immediate basins of attraction Ad(αj),j=0,1,,d1A_{d}^{\star}(\alpha_{j}),\ j=0,1,\cdots,d-1italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_j = 0 , 1 , ⋯ , italic_d - 1, are unbounded it is enough to prove that Ad(1)A_{d}^{\star}(1)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ) is unbounded. We will prove that (1,+)Ad(1)(1,+\infty)\subset A_{d}^{\star}(1)( 1 , + ∞ ) ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ). To do so it is enough to see that Td(1)=1T_{d}(1)=1italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 1 ) = 1 and, for all z>1z>1italic_z > 1, we have Td(z)>0T_{d}^{\prime}(z)>0italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) > 0 and Td(z)<zT_{d}(z)<zitalic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) < italic_z. In particular, we will prove that TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT has no real critical point greater than 1.

It is immediate that Td(1)=1T_{d}(1)=1italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 1 ) = 1. The proof of Td(z)<zT_{d}(z)<zitalic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) < italic_z is equivalent to gd(w)<1g_{d}(w)<1italic_g start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_w ) < 1 which, in turn, is equivalent to (16). Hence, to finish the argument we need to see that Tpd(z)>0T^{\prime}_{p_{d}}(z)>0italic_T start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) > 0 for all real z>1z>1italic_z > 1. Consider the expression of TdT_{d}^{\prime}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT given in Lemma 4.1(b). Observe that

d(d+1)z2d((1+d)zd1)d+3>0 for all z>1.\frac{d(d+1)z^{2d}}{((1+d)z^{d}-1)^{d+3}}>0\quad\mbox{ for all }z>1.divide start_ARG italic_d ( italic_d + 1 ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_d end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( ( 1 + italic_d ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 3 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG > 0 for all italic_z > 1 .

Therefore, checking that Tpd(x)>0T^{\prime}_{p_{d}}(x)>0italic_T start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) > 0 for x>1x>1italic_x > 1 is equivalent to see that the degree d+1d+1italic_d + 1 real polynomial

(17) 𝒢d(x)=Gd(x+1)=dd(dx)(x+1)d+(d(x1)+x)((d+1)x+d)d\mathcal{G}_{d}(x)=G_{d}(x+1)=d^{d}(d-x)(x+1)^{d}+(d(x-1)+x)((d+1)x+d)^{d}caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = italic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x + 1 ) = italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d - italic_x ) ( italic_x + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_d ( italic_x - 1 ) + italic_x ) ( ( italic_d + 1 ) italic_x + italic_d ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT

is strictly positive for x>0x>0italic_x > 0. Easy computations show that

𝒢d(x)=dd(x+1)d1(d2(d+1)x1)+d(d+1)(d(x1)+x)((d+1)x+d)d1+(d+1)((d+1)x+d)d.\mathcal{G}^{\prime}_{d}(x)=d^{d}(x+1)^{d-1}(d^{2}-(d+1)x-1)+d(d+1)(d(x-1)+x)((d+1)x+d)^{d-1}+(d+1)((d+1)x+d)^{d}.caligraphic_G start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_x + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - ( italic_d + 1 ) italic_x - 1 ) + italic_d ( italic_d + 1 ) ( italic_d ( italic_x - 1 ) + italic_x ) ( ( italic_d + 1 ) italic_x + italic_d ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_d + 1 ) ( ( italic_d + 1 ) italic_x + italic_d ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT .

Notice that x=0x=0italic_x = 0 is a double zero of this polynomial (the fixed points of Traub’s method corresponding to zeros of the polynomial are critical points of multiplicity at least two), but it is not easy to factor it out. Indeed, it is easy to verify that 𝒢d(0)=𝒢d(0)=0\mathcal{G}_{d}(0)=\mathcal{G}^{\prime}_{d}(0)=0caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) = caligraphic_G start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) = 0.

We will show that the nnitalic_nth derivatives (2nd+12\leq n\leq d+12 ≤ italic_n ≤ italic_d + 1) of 𝒢d\mathcal{G}_{d}caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT at x=0x=0italic_x = 0 are positive, and so

𝒢d(x)=n=2d+1𝒢dn)(0)n!xn>0ifx>0.\mathcal{G}_{d}(x)=\sum_{n=2}^{d+1}\frac{\mathcal{G}_{d}^{n)}(0)}{n!}x^{n}>0\ \mbox{if}\ x>0.caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = ∑ start_POSTSUBSCRIPT italic_n = 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_d + 1 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_ARG start_ARG italic_n ! end_ARG italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT > 0 if italic_x > 0 .

In order to compute the nnitalic_nth derivative of 𝒢d(x)\mathcal{G}_{d}(x)caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) we will use (a special case of) the Leibnitz formula; that is, if uuitalic_u and vvitalic_v are smooth functions then

(uv)n)=k=0n(nk)uk)vnk).(uv)^{n)}=\displaystyle\sum_{k=0}^{n}\left(\begin{array}[]{c}n\\ k\end{array}\right)u^{k)}v^{n-k)}.( italic_u italic_v ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT = ∑ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( start_ARRAY start_ROW start_CELL italic_n end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL italic_k end_CELL end_ROW end_ARRAY ) italic_u start_POSTSUPERSCRIPT italic_k ) end_POSTSUPERSCRIPT italic_v start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - italic_k ) end_POSTSUPERSCRIPT .

In the special case where uuitalic_u is a polynomial of degree 1, we have that

(18) (uv)n)=uvn)+nuvn1).(uv)^{n)}=uv^{n)}+nu^{\prime}v^{n-1)}.( italic_u italic_v ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_u italic_v start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT + italic_n italic_u start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT italic_v start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - 1 ) end_POSTSUPERSCRIPT .

Observe that (17) can be written as

𝒢d(x)=u1(x)v1(x)+u2(x)v2(x)\mathcal{G}_{d}(x)=u_{1}(x)v_{1}(x)+u_{2}(x)v_{2}(x)caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = italic_u start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) italic_v start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) + italic_u start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) italic_v start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x )

where u1(x)=dd(dx)u_{1}(x)=d^{d}(d-x)italic_u start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d - italic_x ), v1(x)=(x+1)dv_{1}(x)=(x+1)^{d}italic_v start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = ( italic_x + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT, u2(x)=x(d+1)1u_{2}(x)=x(d+1)-1italic_u start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = italic_x ( italic_d + 1 ) - 1 and v2(x)=((d+1)x+d)dv_{2}(x)=((d+1)x+d)^{d}italic_v start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = ( ( italic_d + 1 ) italic_x + italic_d ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT. Hence, applying (18) and doing some computations we have that for n2n\geq 2italic_n ≥ 2

𝒢dn)(x)=k=0n2(dk)[Ad,n(x)+Bd,n(x)]\mathcal{G}_{d}^{n)}(x)=\prod_{k=0}^{n-2}(d-k)\left[A_{d,n}(x)+B_{d,n}(x)\right]caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_x ) = ∏ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d - italic_k ) [ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) + italic_B start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) ]

where

Ad,n(x)=dd(x+1)dn[(dn+1)(dx)n(x+1)],Bd,n(x)=(d+1)n((d+1)x+d)dn[(dn+1)((d+1)xd)+n((d+1)x+d)].\begin{split}&A_{d,n}(x)=d^{d}(x+1)^{d-n}\left[(d-n+1)(d-x)-n(x+1)\right],\\ &B_{d,n}(x)=(d+1)^{n}((d+1)x+d)^{d-n}\left[(d-n+1)((d+1)x-d)+n((d+1)x+d)\right].\end{split}start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_x + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_d - italic_n + 1 ) ( italic_d - italic_x ) - italic_n ( italic_x + 1 ) ] , end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL italic_B start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = ( italic_d + 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( ( italic_d + 1 ) italic_x + italic_d ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_d - italic_n + 1 ) ( ( italic_d + 1 ) italic_x - italic_d ) + italic_n ( ( italic_d + 1 ) italic_x + italic_d ) ] . end_CELL end_ROW

Remember that we already know that 𝒢dn)(0)=0\mathcal{G}_{d}^{n)}(0)=0caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) = 0 for n=0,1n=0,1italic_n = 0 , 1. Substituting at x=0x=0italic_x = 0 and doing some direct computations we have that for n2n\geq 2italic_n ≥ 2

𝒢dn)(0)=k=0n2(dk)[Ad,n(0)+Bd,n(0)]==ddn+1k=0n2(dk)[dn+1+(1n)dnndn1+j=0n(2n1)(nj)djj=0n(nj)dj+1]:=ddn+1k=0n2(dk)Cd,n(0).\begin{split}\mathcal{G}_{d}^{n)}(0)&=\prod_{k=0}^{n-2}(d-k)\left[A_{d,n}(0)+B_{d,n}(0)\right]=\\ &=d^{d-n+1}\prod_{k=0}^{n-2}(d-k)\left[d^{n+1}+(1-n)d^{n}-nd^{n-1}+\sum_{j=0}^{n}(2n-1)\left(\begin{array}[]{c}n\\ j\end{array}\right)d^{j}-\sum_{j=0}^{n}\left(\begin{array}[]{c}n\\ j\end{array}\right)d^{j+1}\right]\\ &:=d^{d-n+1}\prod_{k=0}^{n-2}(d-k)\ C_{d,n}(0).\end{split}start_ROW start_CELL caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_CELL start_CELL = ∏ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d - italic_k ) [ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) + italic_B start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) ] = end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL = italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - italic_n + 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∏ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d - italic_k ) [ italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_n + 1 end_POSTSUPERSCRIPT + ( 1 - italic_n ) italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT - italic_n italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUPERSCRIPT + ∑ start_POSTSUBSCRIPT italic_j = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_n - 1 ) ( start_ARRAY start_ROW start_CELL italic_n end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL italic_j end_CELL end_ROW end_ARRAY ) italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_j end_POSTSUPERSCRIPT - ∑ start_POSTSUBSCRIPT italic_j = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( start_ARRAY start_ROW start_CELL italic_n end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL italic_j end_CELL end_ROW end_ARRAY ) italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_j + 1 end_POSTSUPERSCRIPT ] end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL := italic_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - italic_n + 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∏ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_d - italic_k ) italic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) . end_CELL end_ROW

Notice that kn2d1<dk\leq n-2\leq d-1<ditalic_k ≤ italic_n - 2 ≤ italic_d - 1 < italic_d. So, to show that 𝒢dn)(0)0\mathcal{G}_{d}^{n)}(0)\geq 0caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ≥ 0 for n0n\geq 0italic_n ≥ 0 it is enough to show that Cd,n(0)0C_{d,n}(0)\geq 0italic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) ≥ 0 for n2n\geq 2italic_n ≥ 2. One can easily check from its definition that, for all n=2,,d+1n=2,\ldots,d+1italic_n = 2 , … , italic_d + 1, the expression of Cd,n(0)C_{d,n}(0)italic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) is a degree n+1n+1italic_n + 1 polynomial in the variable dditalic_d, that is,

Cd,n(0)==1n+1c(d,n)d,d2,nd+1.C_{d,n}(0)=\sum_{\ell=1}^{n+1}c_{\ell}(d,n)d^{\ell},\quad d\geq 2,\ n\leq d+1.italic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_d , italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( 0 ) = ∑ start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n + 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_c start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_d , italic_n ) italic_d start_POSTSUPERSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUPERSCRIPT , italic_d ≥ 2 , italic_n ≤ italic_d + 1 .

We claim that c(d,n)0c_{\ell}(d,n)\geq 0italic_c start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_d , italic_n ) ≥ 0 concluding the desired result 𝒢dn)(0)\mathcal{G}_{d}^{n)}(0)caligraphic_G start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) for all suitable values of dditalic_d and nnitalic_n. Indeed, given d2d\geq 2italic_d ≥ 2 and nd+1n\leq d+1italic_n ≤ italic_d + 1 we have n+2n+2italic_n + 2 coefficients in the variable dditalic_d. Moreover,

cn+1(d,n)=cn(d,n)=0,cn1(d,n)=32n(n1)>0,c0(d,n)=2n1>0, and c(d,n)=(2n1)n!(n)!!n!(n(1))!(1)!>0 for 1n2.\begin{split}&c_{n+1}(d,n)=c_{n}(d,n)=0,\ c_{n-1}(d,n)=\frac{3}{2}n(n-1)>0,\ c_{0}(d,n)=2n-1>0,\mbox{ and }\\ &c_{\ell}(d,n)=(2n-1)\frac{n!}{(n-\ell)!\ell!}-\frac{n!}{(n-(\ell-1))!(\ell-1)!}>0\quad\mbox{ for }1\leq\ell\leq n-2.\end{split}start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_n + 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_d , italic_n ) = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( italic_d , italic_n ) = 0 , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_d , italic_n ) = divide start_ARG 3 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_n ( italic_n - 1 ) > 0 , italic_c start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_d , italic_n ) = 2 italic_n - 1 > 0 , and end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL end_CELL start_CELL italic_c start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_d , italic_n ) = ( 2 italic_n - 1 ) divide start_ARG italic_n ! end_ARG start_ARG ( italic_n - roman_ℓ ) ! roman_ℓ ! end_ARG - divide start_ARG italic_n ! end_ARG start_ARG ( italic_n - ( roman_ℓ - 1 ) ) ! ( roman_ℓ - 1 ) ! end_ARG > 0 for 1 ≤ roman_ℓ ≤ italic_n - 2 . end_CELL end_ROW

All together implies that [1,)Ad(1)[1,\infty)\subset A_{d}^{\star}(1)[ 1 , ∞ ) ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ) and so Ad(1)A_{d}^{\star}(1)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ) is unbounded. By the dynamical symmetry described in Lemma 4.1 the statement of the proposition is proved.

The next Lemma provides a criterion for the connectivity of Julia sets. It is particularly interesting because it does not make use of fixed points of the Riemann-Hurwitz formula. Instead, it uses the existence of a collection of unbounded Fatou components that contain in their boundaries all poles. Similar arguments can be found in the literature (see, for instance, [GNPP24, Lemma 4.5]).

Lemma 4.4.

Let RRitalic_R be a Rational map and let 𝒰={U1,,U},2\mathcal{U}=\{U_{1},...,U_{\ell}\},\ \ell\geq 2caligraphic_U = { italic_U start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , … , italic_U start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT } , roman_ℓ ≥ 2, a collection of unbounded Fatou components of RRitalic_R. Assume that if ppitalic_p is a pole of RRitalic_R then pUiUjp\in\partial U_{i}\cap\partial U_{j}italic_p ∈ ∂ italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ∩ ∂ italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT for some i,j{1,,}i,j\in\{1,\ldots,\ell\}italic_i , italic_j ∈ { 1 , … , roman_ℓ } with iji\neq jitalic_i ≠ italic_j. Then, the Julia set of RRitalic_R is connected.

Proof.

First observe that since \infty belongs to the boundary of 2\ell\geq 2roman_ℓ ≥ 2 Fatou components, then \infty belongs to the Julia set.

Assume that the Julia set of RRitalic_R is not connected. Then, there is a multiply connected Fatou component VVitalic_V and we can take a Jordan curve γV\gamma\subset Vitalic_γ ⊂ italic_V such that γ\gammaitalic_γ separates a (bounded) component Γ\Gammaroman_Γ of the Julia set and \infty. Since backwards preimages of \infty are dense in the Julia set, then the component Γ\Gammaroman_Γ must contain pre-poles. Thus, there is a minimal m0m\geq 0italic_m ≥ 0 such that Vm:=Rm(V)(R)V_{m}:=R^{m}(V)\subset\mathcal{F}(R)italic_V start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT := italic_R start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_V ) ⊂ caligraphic_F ( italic_R ) separates a pole ppitalic_p from \infty. However, this is impossible since, by assumption, ppitalic_p belongs to the boundary of two different (unbounded) Fatou components in 𝒰\mathcal{U}caligraphic_U (so, one of them cannot be VmV_{m}italic_V start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT). We have reached a contradiction and, therefore, we can conclude that the Julia set of RRitalic_R is connected.

The next theorem is a consequence of Lemma 4.4 and, in particular, implies Theorem B.

Theorem 4.5.

The Julia set of TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT is connected.

Proof.

Let 𝒰={Ad(0),Ad(α1),Ad(αd)}\mathcal{U}=\{A_{d}^{\star}(0),A_{d}^{\star}(\alpha_{1}),\ldots A_{d}^{\star}(\alpha_{d})\}caligraphic_U = { italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) , italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) , … italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT ) }. By Proposition 4.2 and Proposition 4.3, 𝒰\mathcal{U}caligraphic_U is a collection of unbounded Fatou components. By Lemma 4.4, to finish the proof it is enough to show that every pole of TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT belongs to the boundary of, at least, two different Fatou components in 𝒰\mathcal{U}caligraphic_U.

The poles of TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT are the solutions of zd=1(1+d)z^{d}=1(1+d)italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT = 1 ( 1 + italic_d ). Therefore, TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT has exactly dditalic_d poles, denoted by pj,j=1,,dp_{j},\ j=1,\ldots,ditalic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT , italic_j = 1 , … , italic_d. We claim that, after renumbering if necessary, we have

(19) pjAd(0)Ad(αj),j=1,,d.p_{j}\in\partial A_{d}^{\star}(0)\cap A_{d}^{\star}(\alpha_{j}),\ j=1,\ldots,d.italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ∈ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) ∩ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_j = 1 , … , italic_d .

We first prove that each pole belongs to the boundary of the immediate basin of attraction of a dditalic_dth-root of the unity (we use this fact to denote each pole by pjp_{j}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT, accordingly). From Lemma 4.1, it is enough to prove that there is a pole, which will be denoted by p1p_{1}italic_p start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT, in Ad(1)\partial A_{d}^{\star}(1)∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ). By Proposition 4.3 we know that [1,+)Ad(1)[1,+\infty)\subset A_{d}^{\star}(1)[ 1 , + ∞ ) ⊂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ). The fixed point z=1z=1italic_z = 1 has local degree 3 and, so, the segment (1,+)(1,+\infty)( 1 , + ∞ ) has three preimages, say Lk,k=1,2,3L_{k},\ k=1,2,3italic_L start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT , italic_k = 1 , 2 , 3, in Ad(1)A_{d}^{\star}(1)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ). One of them, which we denote by L1L_{1}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT, is itself. That is L1=(1,+)L_{1}=(1,+\infty)italic_L start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = ( 1 , + ∞ ). Since L1L_{1}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT lands at z=z=\inftyitalic_z = ∞, which is a repelling fixed point (and therefore has local degree 1), the non-zero landing points of L2L_{2}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT and L3L_{3}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT cannot be z=z=\inftyitalic_z = ∞. Hence, both L2L_{2}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT and L3L_{3}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT should be arcs in Ad(1)A_{d}^{\star}(1)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ) connecting z=1z=1italic_z = 1 with a pole. The dynamical symmetry described in Lemma 4.1 implies pjAd(αj)p_{j}\in\partial A_{d}^{\star}(\alpha_{j})italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ∈ ∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_α start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ).

The fact that all poles belong to Ad(0)\partial A_{d}^{\star}(0)∂ italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) is proved analogously using the invariant lines rr_{\ell}italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT with \ellroman_ℓ odd in Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) found in Proposition 4.2. Assume =1\ell=1roman_ℓ = 1 (the other lines follow by the symmetry). Since the local degree of TdT_{d}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT at the origin is 2d+12d+12 italic_d + 1 there must be at least 2d+12d+12 italic_d + 1 preimages of r1r_{1}italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT in Ad(0)A_{d}^{\star}(0)italic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_d end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ⋆ end_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) - say Lk,k=1,2d+1L_{k},\ k=1,\ldots 2d+1italic_L start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT , italic_k = 1 , … 2 italic_d + 1 but only one might land at infinity (since z=z=\inftyitalic_z = ∞ has local degree 111). Hence, by symmetry, there must be at least one arc connecting z=0z=0italic_z = 0 and each pole pj,j=1,,dp_{j},\ j=1,\ldots,ditalic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT , italic_j = 1 , … , italic_d. ∎

References

  • [Bea91] Alan F. Beardon. Iteration of rational functions, volume 132 of Graduate Texts in Mathematics. Springer-Verlag, New York, NY, 1991.
  • [BFJK17] Krzysztof Barański, Núria Fagella, Xavier Jarque, and Bogusława Karpińska. Accesses to infinity from Fatou components. Trans. Amer. Math. Soc., 369(3):1835–1867, 2017.
  • [BFJK18] Krzysztof Barański, Núria Fagella, Xavier Jarque, and Boguslawa Karpińska. Connectivity of Julia sets of Newton maps: a unified approach. Rev. Mat. Iberoam., 34(3):1211–1228, 2018.
  • [BH03] Xavier Buff and Christian Henriksen. On König’s root-finding algorithms. Nonlinearity, 16(3):989–1015, 2003.
  • [Cay79] A. Cayley. Applications of the newton-fourier method to an imaginary root of an equation. J. of Pure and App. Math., 16:179–185, 1879.
  • [CEGJ23] Jordi Canela, Vasiliki Evdoridou, Antonio Garijo, and Xavier Jarque. On the basins of attraction of a one-dimensional family of root finding algorithms: from Newton to Traub. Math. Z., 303(3):1432–1823, 2023.
  • [CFG15] J. Canela, N. Fagella, and A. Garijo. On a family of rational perturbations of the doubling map. J. Difference Equ. Appl., 21(8):715–741, 2015.
  • [CG93] Lennart Carleson and Theodore W. Gamelin. Complex dynamics. Universitext: Tracts in Mathematics. Springer-Verlag, New York, NY, 1993.
  • [DH84] Adrien Douady and John H. Hubbard. Étude dynamique des polynômes complexes. Partie I, volume 84 of Publications Mathématiques d’Orsay. Université de Paris-Sud, Orsay, 1984.
  • [GNPP24] Subhasis Ghora, Tarakanta Nayak, Soumen Pal, and Pooja Phogat. Chebyshev’s method for exponential maps. https://arxiv.org/abs/2411.11290, 2024.
  • [HSS01] John Hubbard, Dierk Schleicher, and Scott Sutherland. How to find all roots of complex polynomials by Newton’s method. Invent. Math., 146(1):1–33, 2001.
  • [Mil06] John Milnor. Dynamics in one complex variable, volume 160 of Annals of Mathematics Studies. Princeton University Press, Princeton, NJ, third edition, 2006.
  • [NP25] Tarakanta Nayak and Soumen Pal. Symmetry and dynamics of Chebyshev’s method. Mediterr. J. Math., 22(1):Paper No. 12, 25, 2025.
  • [Par23] Dan Paraschiv. Newton-like components in the Chebyshev-Halley family of degree nnitalic_n polynomials. Mediterr. J. Math., 20(3):Paper No. 149, 17, 2023.
  • [Prz89] Feliks Przytycki. Remarks on the simple connectedness of basins of sinks for iterations of rational maps. In Dynamical systems and ergodic theory (Warsaw, 1986), volume 23 of Banach Center Publ., pages 229–235. PWN, Warsaw, 1989.
  • [Ros24] David Rosado. On the basins of attraction of root-finding algorithms. Master Thesis, 2024.
  • [Shi09] Mitsuhiro Shishikura. The connectivity of the Julia set and fixed points. In Complex dynamics, pages 257–276. A K Peters, Wellesley, MA, 2009.
  • [Ste93] Norbert Steinmetz. The formula of Riemann-Hurwitz and iteration of rational functions. Complex Variables Theory Appl., 22(3-4):203–206, 1993.
  • [Sul85] Dennis Sullivan. Quasiconformal homeomorphisms and dynamics. I. Solution of the Fatou-Julia problem on wandering domains. Ann. of Math. (2), 122(3):401–418, 1985.
  • [Tra64] Joseph F. Traub. Iterative Methods for the Solution of Equations. Prentice-Hall Series in Automatic Computation. Prentice-Hall, Inc., 1964.