Zamolodchikov recurrence relation and modular properties of effective coupling in ๐’ฉ=2\mathcal{N}=2caligraphic_N = 2 SQCD

Aleksei Bykovโ€ 111aleksei.bykov@alumni.uniroma2.eu,Ekaterina Sysoevaโ€ก222sysoeva.caterina@gmail.com


โ€ \daggerโ€ Universitร  degli Studi di Firenze, Dipartimento di Matematica e Informatica โ€œU. Diniโ€
Via S. Marta 3, I-50139 Firenze, Italy.

โ€ก\ddaggerโ€กUniversitร  di Torino, Dipartimento di Fisica, Via P. Giuria 1, I-10125 Torino, Italy
I.N.F.N.- sezione di Torino, Via P. Giuria 1, I-10125 Torino, Italy

Abstract

In this work, we present a recurrence relation for the instanton partition function of ๐’ฉ=2\mathcal{N}=2caligraphic_N = 2 SYM Sโ€‹Uโ€‹(N)SU(N)italic_S italic_U ( italic_N ) gauge theory with 2โ€‹N2N2 italic_N fundamental multiplets. The main difficulty lies in determining the asymptotic behaviour of the partition function in the regime of large vacuum expectation values of the Higgs field. We demonstrate that, in this limit, the partition function is governed by the Quantum Seiberg-Witten curves, as it is in the Nekrasov-Shatashvili limit, up to a normalisation constant. With the found asymptotic behaviour, we are able to write the recurrence relation for the partition function and to find the effective infrared coupling constant. The resulting effective constant is an inverse to a modular function with respect to a certain triangle group, and the asymptotic itself is a product of modular functions and forms with respect to the same group.

1 Introduction

Fifteen years ago Poghossian [1], basing on the Alday-Gaotto-Tachikawa (AGT) duality [2], translated the Zamolodchikov recurrence relation for the 4-point conformal blocks in 2d CFT [3] to the terms of the equivariant instanton partition function in Sโ€‹Uโ€‹(2)SU(2)italic_S italic_U ( 2 ) gauge theory with 4 fundamental matter multiplets introduced by Nekrasov [4]. Since then, the recurrence relation for the instanton partition function was generalised for the gauge theories with other types of multiplets and higher rank gauge theories [1, 5, 6] and has proven to be a powerful tool for addressing computational difficulties in ๐’ฉ=2\mathcal{N}=2caligraphic_N = 2 SYM Sโ€‹Uโ€‹(2)SU(2)italic_S italic_U ( 2 ) gauge theory [7, 8].

However, to date, the named recurrence relation has not been written for the case of Sโ€‹Uโ€‹(N)SU(N)italic_S italic_U ( italic_N ) gauge theory in the presence of 2โ€‹N2N2 italic_N fundamental multiplets (with the exception of N=2N=2italic_N = 2 and N=3N=3italic_N = 3 cases [1, 5]) due to the difficulties arising in the defining the asymptotic behaviour of the partition function at the limit of large vacuum expectation values of the scalar field aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, u=1,โ€ฆ,Nu=1,\ldots,Nitalic_u = 1 , โ€ฆ , italic_N. This choice of matter multiplets is interesting to study, since it realises one of the possible conformal N=2N=2italic_N = 2 supersymmetric four-dimensional gauge theories [9]. Besides, recurrence relation for the partition function in the theory with 2โ€‹N2N2 italic_N fundamental multiplets potentially can be translated back to the language of the conformal blocks in the 2d CFT by the AGT duality. In the present work, we address the problem of determining the asymptotic behaviour of the instanton partition function and, consequently, deriving a recurrence relation for it.

The analysis of the asymptotic behaviour of the partition function bears certain similarities to the study of the non-equivariant limit in [10] and of the Nekrasov-Shatashvili limit in [11, 12]. As in those papers, the main difficulty is choosing an effective way to sum contribution of infinitely many Young diagrams. Following the ideas used in [10, 11, 12], we encode the information about the Young diagrams into an auxiliary function ฯ‰โ€‹(x)\omega(x)italic_ฯ‰ ( italic_x ), then show that, in the saddle point approximation, it satisfies certain functional equation, its periods are related to the vacuum parameters, and its asymptotic behaviour is determined by the effective number of instantons. The latter allows to find the instanton partition function at the limit of large vacuum expectation values of the Higgs field. Surprisingly enough, this regime is described by the Quantum (or deformed) Seiberg-Witten curves, just like the Nekrasov-Shatashvili limit, up to a normalisation constant333Usually, in the literature, the term Quantum Seiberg-Witten equation refers to a certain type of Baxter equation (see, e.g., [13, 14, 15]). We, however, use this term for a non-linear functional equation derived in [11, 12], which was shown to be equivalent, in a certain sense, to the mentioned Baxter equation..

Despite the mentioned similarity with the cases of small (one or both) equivariant parameters ฯต1,2\epsilon_{1,2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT, the problem we consider here has notable differences. First of all, for finite values of ฯต1,2\epsilon_{1,2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT one cannot simply replace the Young diagrams with continuous shapes as in [10] (or by tuples of real-length strips as in [11, 12]), but has to adjust the method to take into account their non-negligible discrete structure. Moreover, contrary to the qualitative expectations, our result shows that in the case N>2N>2italic_N > 2 the partition function is often dominated by contributions corresponding to a finite (rather than asymptoticaly large) number of instantons, which makes the very applicability of the saddle point approximation questionable. In fact, although the asymptotic behaviour we have found shows perfect agreement with the known asymptotic for N=2N=2italic_N = 2 [1] and the Poghossianโ€™s conjecture for N=3N=3italic_N = 3 [5], it diverges by a small correction from direct computations of the partition function for Nโ‰ฅ4N\geq 4italic_N โ‰ฅ 4. The correction does not depend on the vevs of the Higgs field, the masses of the multiplets or the equivariant parameters, but only on the bare coupling constant and the rank of the theory.

The second important difference of our study comes from its practical orientation. To write the recurrence relation we need an explicit expression for the asymptotic behaviour of the partition function and hence we have to actually find an approximate solution of the Quantum Seiberg-Witten equations. In order to do this we had to analyse the convergence of its solutions to the classical Seiberg-Witten curve in the non-equivariant limit. The question turned out to be non-trivial and led to the appearance of an appendix where we study convergence of generalised continued fractions perturbed by a noise. It was written with a sole purpose to justify some technical claims we make in the main part of the paper, but we believe that this appendix can find broader applications in future. For example, we explain there the reason why one of the two ways to write a solution of the Quantum Seiberg-Witten equation as a continued fraction gives the desired solution, while the other does not, continuing discussion of this issue started in [16].

In our case the deformation parameter of the Quantum Seiberg-Witten equation is small, and can be treated perturbatively. The leading order is described by the usual algebraic SW curve, and only first two orders of the perturbation theory turn out to be relevant. We show that in the region of interest the deformed Seiberg-Witten equation in each order of the perturbation theory reduces to a differential equation, which then can be further reduced to an algebraic one.

Using these techniques we arrive to the central result of this paper

Zโˆผ(qDโ€‹qIR)โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹f2โ€‹(qIR)N4โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(T~02โˆ’2โ€‹T~1โˆ’T~0โ€‹ฯต+ฯต2โ€‹(N+1)6)โ€‹(1โˆ’q)โˆ’1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(Nโˆ’12โ€‹Nโ€‹T~02+T~0โ€‹ฯตโˆ’T~1โˆ’Nโ€‹ฯต2)โ€‹Zc,\displaystyle Z\sim\left(\frac{q}{Dq_{\mathrm{IR}}}\right)^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}f_{2}(q_{\mathrm{IR}})^{\frac{N}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\tilde{T}_{0}^{2}-2\tilde{T}_{1}-\tilde{T}_{0}\epsilon+\frac{\epsilon^{2}(N+1)}{6}\right)}(1-q)^{-\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\frac{N-1}{2N}\tilde{T}_{0}^{2}+\tilde{T}_{0}\epsilon-\tilde{T}_{1}-N\epsilon^{2}\right)}Z_{c},italic_Z โˆผ ( divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 2 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต + divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_N + 1 ) end_ARG start_ARG 6 end_ARG ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG italic_N - 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_N italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT , (1.1)

where w1=โˆ‘u<vauโ€‹avw_{1}=\sum_{u<v}a_{u}a_{v}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u < italic_v end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT, T~0=โˆ‘imi\tilde{T}_{0}=\sum_{i}m_{i}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT, T~1=โˆ‘i<jmiโ€‹mj\tilde{T}_{1}=\sum_{i<j}m_{i}m_{j}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i < italic_j end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT, ZcZ_{c}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT is the mentioned above correction to the saddle point approximation, f2f_{2}italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT is a weight two modular form of a certain triangle group, and qIRq_{\mathrm{IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT is a function of the ultraviolet (or bare) coupling constant q0q_{0}italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT such that inverse to ฯ„IR=lnโก(qIR)/2โ€‹ฯ€โ€‹i\tau_{\rm IR}=\ln(q_{\rm IR})/2\pi{\rm i}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = roman_ln ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) / 2 italic_ฯ€ roman_i is a modular function with respect to the same triangle group. Finally, DDitalic_D is a constant depending on the number of colours NNitalic_N only, whose role is to cancel the perturbative one-loop contributions (see 3.106). The striking feature of (1.1) is that the aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT-dependent factor looks just like the classical contribution. Thus, it is natural to interpret qIRq_{\mathrm{IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT as the effective infrared coupling constant, as it was done in the N=2,3N=2,3italic_N = 2 , 3 cases [1, 5].

This result seems to contradict the known fact that for Nโ‰ฅ4N\geq 4italic_N โ‰ฅ 4 the effective coupling matrix is never proportional to the classical one [17]. In [18] the structure of the coupling matrix was studied in details for the so-called special vacuum, a regime of the theory closely related to the asymptotic we consider. Based on the analysis of the perturbative contribution and the action of the SSitalic_S-duality group, it was predicted that the coupling matrix can be parametrised by โŒŠN2โŒ‹\lfloor\frac{N}{2}\rfloorโŒŠ divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG 2 end_ARG โŒ‹ coupling constants. The constants were chosen in such a way that they transform independently under the action of the SSitalic_S-duality group. The analysis of the monodromy group of the coupling constant appearing in (1.1) hints that it is one of the constants of [18].

To resolve this apparent contradiction, we have studied the relation between our asymptotic expansion and the coupling matrix. We show that the latter can not be recovered from the former, since taking the derivatives with respect to vevs mixes the orders of the asymptotic expansion, and information of only the leading order of the asymptotic, in general, is not enough to reproduce the whole coupling matrix. On the other hand, we find that the effective infrared coupling constant ฯ„IR\tau_{\mathrm{IR}}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT is a first (rather than a second) derivative of the prepotential. In other words, it is more natural to interpret it as a combination of the dual variables auDa_{u}^{D}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D end_POSTSUPERSCRIPT than as a coupling constant. We show, however, that in the asymptotic regime it can be recovered from the usual coupling matrix via an averaging procedure.

With the asymptotic expansion (1.1) and our previous results [6] at hand, we write down a Zamolodchikov-like recurrence relation. It presents the instanton partition function as a power series with respect to the effective coupling constant qIRq_{\mathrm{IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT. This indicates that this constant may have some meaning even beyond the special vacuum.

The paper is organised as follows:

  • โ€ข

    In Section 2, we define the theory we are working with and clarify our notation for the Nekrasov instanton partition function.

  • โ€ข

    In Section 3, we describe our way to approach the limit of large vevs of the Higgs field, find the asymptotic behaviour of the instanton partition function in this limit and introduce the infrared effective coupling constant.

  • โ€ข

    In Section 4, we compare the found results with already known in literature and with direct computations for higher rank theory partition functions.

  • โ€ข

    In Section 5, we present the recurrence relation and see that the instantons partition function can be resummed and written as a series in terms of the effective coupling constant.

  • โ€ข

    Section 6 is a summary with a short discussion of the result.

  • โ€ข

    Appendix A is where we study the generalised continued fractions perturbed by a noise and their convergence.

  • โ€ข

    In Appendix B we show that the quantum Seiberg-Witten equation can be approximated by an algebraic one in any order of the perturbation theory.

  • โ€ข

    Appendix C is a technical appendix with computations of appearing integrals.

2 Instanton partition function

We consider the ๐’ฉ=2\mathcal{N}=2caligraphic_N = 2 topologically twisted gauge theory with gauge group Sโ€‹Uโ€‹(N)SU(N)italic_S italic_U ( italic_N ) on โ„4\mathbb{R}^{4}blackboard_R start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT in the presence of 2โ€‹N2N2 italic_N fundamental multiplets.

The object of our interest is the instanton partition function of this theory derived in [4].

Partition function is presented as a sum over the instanton sectors

Z=โˆ‘k=0โˆžq0kโ€‹Zkโ€‹(๐š),Z=\sum_{k=0}^{\infty}q_{0}^{k}Z_{k}({\bf a}),italic_Z = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( bold_a ) , (2.1)

where the components of the vector ๐š=(a1,โ€ฆ,aN)โˆˆโ„‚N{\bf a}=(a_{1},\ldots,a_{N})\in\mathbb{C}^{N}bold_a = ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , โ€ฆ , italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ) โˆˆ blackboard_C start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT with โˆ‘u=1Nau=0\sum_{u=1}^{N}a_{u}=0โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = 0 are the vacuum expectation values of the scalar field of the vector multiplet q0=e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„0q_{0}=e^{2\pi{\rm i}\tau_{0}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT, and we refer both to q0q_{0}italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and ฯ„0\tau_{0}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT as to the coupling constant.

In the presence of 2โ€‹N2N2 italic_N fundamental hypermultiplets the contribution of the kkitalic_k-sector can be written as an integral

Zk(2โ€‹N,0)โ€‹(๐š)\displaystyle Z_{k}^{(2N,0)}({\bf a})italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N , 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_a ) =\displaystyle== ฯตk(2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2)kโ€‹โˆฎโˆi=1kdโ€‹ฯ•iโ€‹โˆf=12โ€‹N(ฯ•iโˆ’mf)โˆu=1N[(ฯ•iโˆ’au)โ€‹(auโˆ’ฯ•i+ฯต)]โ€‹โˆj<iฯ•iโ€‹j2โ€‹(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต2)(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต12)โ€‹(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต22)=\displaystyle\frac{\epsilon^{k}}{(2\pi{\rm i}\epsilon_{1}\epsilon_{2})^{k}}\oint\prod_{i=1}^{k}{\rm d}\phi_{i}\frac{\prod_{f=1}^{2N}(\phi_{i}-{m}_{f})}{\prod_{u=1}^{N}\left[(\phi_{i}-a_{u})(a_{u}-\phi_{i}+\epsilon)\right]}\prod_{j<i}\frac{\phi_{ij}^{2}(\phi_{ij}^{2}-\epsilon^{2})}{(\phi_{ij}^{2}-\epsilon_{1}^{2})(\phi_{ij}^{2}-\epsilon_{2}^{2})}=divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG โˆฎ โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT roman_d italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_f = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_u = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต ) ] end_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_j < italic_i end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG = (2.2)
=\displaystyle== 1(2โ€‹ฯ€โ€‹i)kโ€‹โˆฎโˆi=1kdโ€‹ฯ•iโ€‹โˆf=12โ€‹N(ฯ•iโˆ’mf)โˆu=1N[(ฯ•iโˆ’au)โ€‹(auโˆ’ฯ•i+ฯต)]โ€‹โˆj,iโ€ฒฯ•iโ€‹jโ€‹(ฯ•iโ€‹j+ฯต)(ฯ•iโ€‹j+ฯต1)โ€‹(ฯ•iโ€‹j+ฯต2),\displaystyle\frac{1}{(2\pi{\rm i})^{k}}\oint\prod_{i=1}^{k}{\rm d}\phi_{i}\frac{\prod_{f=1}^{2N}(\phi_{i}-{m}_{f})}{\prod_{u=1}^{N}\left[(\phi_{i}-a_{u})(a_{u}-\phi_{i}+\epsilon)\right]}{\prod_{j,\,i}}^{\prime}\frac{\phi_{ij}(\phi_{ij}+\epsilon)}{(\phi_{ij}+\epsilon_{1})(\phi_{ij}+\epsilon_{2})},divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG ( 2 italic_ฯ€ roman_i ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG โˆฎ โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT roman_d italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_f = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_u = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต ) ] end_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_j , italic_i end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต ) end_ARG start_ARG ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ,

where ฯต1\epsilon_{1}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT, ฯต2\epsilon_{2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT characterise the non-trivial geometry of ฮฉ\Omegaroman_ฮฉ-background, ฯต=ฯต1+ฯต2\epsilon=\epsilon_{1}+\epsilon_{2}italic_ฯต = italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT, ฯ•iโ€‹j=ฯ•iโˆ’ฯ•j\phi_{ij}=\phi_{i}-\phi_{j}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT and the prime means that the zeros in the product are omitted.

The poles of the integrand in (2.2) located inside the integration contour are parametrized by NNitalic_N Young diagrams Yโ†’=(Y1,โ€ฆ,YN)\vec{Y}=(Y_{1},\,\ldots,\,Y_{N})overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG = ( italic_Y start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , โ€ฆ , italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ) with the total number of boxes equal to the number of instantons |Yโ†’|=k|\vec{Y}|=k| overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG | = italic_k. The poles of integral corresponding to Yโ†’\vec{Y}overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG are located at the points

ฯ•ยฏI=aIโˆ’ฯต1โ€‹(ฮฑIโˆ’1)โˆ’ฯต2โ€‹(ฮฒIโˆ’1),\overline{\phi}_{I}=a_{I}-\epsilon_{1}(\alpha_{I}-1)-\epsilon_{2}(\beta_{I}-1),overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT = italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT - 1 ) - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮฒ start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT - 1 ) , (2.3)

where IIitalic_I is labelling a box belonging to one of the Young diagrams YuโˆˆYโ†’Y_{u}\in\vec{Y}italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG, (ฮฑI,ฮฒI)(\alpha_{I},\,\beta_{I})( italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT , italic_ฮฒ start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT ) are coordinates of the box IIitalic_I in YuY_{u}italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT and aI=aua_{I}=a_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT = italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT.

Formally, we can turn a fundamental multiplet into an antifundamental one by redefining the mass and the sign of the parameter qqitalic_q

Zk(N,N)โ€‹(๐š)\displaystyle Z_{k}^{(N,N)}({\bf a})italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_N , italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_a ) =\displaystyle== (โˆ’1)kโ€‹Nโ€‹Zk(2โ€‹N,0)โ€‹(๐š)=\displaystyle(-1)^{kN}Z_{k}^{(2N,0)}({\bf a})=( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N , 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_a ) = (2.4)
=\displaystyle== ฯตk(2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2)kโ€‹โˆฎโˆi=1kdโ€‹ฯ•iโ€‹โˆf=1N(โˆ’ฯ•i+ฯต+mยฏf)โ€‹โˆf=1N(ฯ•iโˆ’mf)โˆu=1N[(ฯ•iโˆ’au)โ€‹(auโˆ’ฯ•i+ฯต)]โ€‹โˆj<iฯ•iโ€‹j2โ€‹(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต2)(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต12)โ€‹(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต22).\displaystyle\frac{\epsilon^{k}}{(2\pi{\rm i}\epsilon_{1}\epsilon_{2})^{k}}\oint\prod_{i=1}^{k}{\rm d}\phi_{i}\frac{\prod_{f=1}^{N}(-\phi_{i}+\epsilon+\overline{m}_{f})\prod_{f=1}^{N}(\phi_{i}-{m}_{f})}{\prod_{u=1}^{N}\left[(\phi_{i}-a_{u})(a_{u}-\phi_{i}+\epsilon)\right]}\prod_{j<i}\frac{\phi_{ij}^{2}(\phi_{ij}^{2}-\epsilon^{2})}{(\phi_{ij}^{2}-\epsilon_{1}^{2})(\phi_{ij}^{2}-\epsilon_{2}^{2})}.divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG โˆฎ โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT roman_d italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_f = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต + overยฏ start_ARG italic_m end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT ) โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_f = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_u = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต ) ] end_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_j < italic_i end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG .
mยฏf=mf+Nโˆ’ฯต,f=1,โ€ฆ,N.\overline{m}_{f}={m}_{f+N}-\epsilon,\,f=1,\ldots,N.overยฏ start_ARG italic_m end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT = italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f + italic_N end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต , italic_f = 1 , โ€ฆ , italic_N . (2.5)

The analysis of the asymptotic behaviour in the large aaitalic_a limit simplifies for a specific choice of masses, namely if we assume

mยฏf=mf,f=1,โ€ฆ,N.\overline{m}_{f}=m_{f},\,f=1,\ldots,N.overยฏ start_ARG italic_m end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT = italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT , italic_f = 1 , โ€ฆ , italic_N . (2.6)

With this assumption we rewrite (2.4) as

Zk(2โ€‹N,0)โ€‹(๐š)=(โˆ’1)kโ€‹Nโ€‹ฯตk(2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2)kโ€‹โˆฎโˆi=1kdโ€‹ฯ•iโ€‹Qโ€‹(ฯ•i)โ€‹Qโ€‹(ฯ•iโˆ’ฯต)P0โ€‹(ฯ•i)โ€‹P0โ€‹(ฯ•iโˆ’ฯต)โ€‹โˆj<iฯ•iโ€‹j2โ€‹(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต2)(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต12)โ€‹(ฯ•iโ€‹j2โˆ’ฯต22),Z_{k}^{(2N,0)}({\bf a})=(-1)^{kN}\frac{\epsilon^{k}}{(2\pi{\rm i}\epsilon_{1}\epsilon_{2})^{k}}\oint\prod_{i=1}^{k}{\rm d}\phi_{i}\frac{Q(\phi_{i})Q(\phi_{i}-\epsilon)}{P_{0}(\phi_{i})P_{0}(\phi_{i}-\epsilon)}\prod_{j<i}\frac{\phi_{ij}^{2}(\phi_{ij}^{2}-\epsilon^{2})}{(\phi_{ij}^{2}-\epsilon_{1}^{2})(\phi_{ij}^{2}-\epsilon_{2}^{2})},italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N , 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_a ) = ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k italic_N end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG โˆฎ โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT roman_d italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_Q ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) italic_Q ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) end_ARG start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) end_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_j < italic_i end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG , (2.7)

where

P0โ€‹(x)=โˆu=1N(xโˆ’au),Qโ€‹(x)=โˆi=1N(xโˆ’mi).P_{0}(x)=\prod_{u=1}^{N}(x-a_{u}),\ Q(x)=\prod_{i=1}^{N}(x-m_{i}).italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_u = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_x - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ) , italic_Q ( italic_x ) = โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_x - italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) . (2.8)

It is convenient to introduce the following notation for the coefficients of P0P_{0}italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and QQitalic_Q:

P0โ€‹(x)=xN+xNโˆ’2โ€‹w1โˆ’xNโˆ’3โ€‹w2+โ€ฆ+(โˆ’1)Nโ€‹wNโˆ’1.P_{0}(x)=x^{N}+x^{N-2}w_{1}-x^{N-3}w_{2}+\ldots+(-1)^{N}w_{N-1}.italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT + italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 3 end_POSTSUPERSCRIPT italic_w start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT + โ€ฆ + ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT . (2.9)
Qโ€‹(x)=xNโˆ’T0โ€‹xNโˆ’1+T1โ€‹xNโˆ’2+โ€ฆ+(โˆ’1)Nโ€‹TNโˆ’1.Q(x)=x^{N}-T_{0}x^{N-1}+T_{1}x^{N-2}+\ldots+(-1)^{N}T_{N-1}.italic_Q ( italic_x ) = italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT + italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUPERSCRIPT + โ€ฆ + ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT . (2.10)

Here we took into account that a1+โ€ฆ+aN=0a_{1}+\ldots+a_{N}=0italic_a start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + โ€ฆ + italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT = 0, so there is no linear in xxitalic_x term in P0P_{0}italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT. We recall that the coefficients wiw_{i}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT and TiT_{i}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT are the elementary symmetric polynomials of the variables aia_{i}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT and mim_{i}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT respectively:

w0\displaystyle w_{0}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT =0\displaystyle=0= 0 T0\displaystyle T_{0}italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT =โˆ‘i=1Nmi\displaystyle=\sum_{i=1}^{N}m_{i}= โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT
w1\displaystyle w_{1}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT =โˆ‘u1<u2au1โ€‹au2\displaystyle=\sum_{u_{1}<u_{2}}a_{u_{1}}a_{u_{2}}= โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT < italic_u start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT T1\displaystyle T_{1}italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT =โˆ‘i1<i2mi1โ€‹mi2\displaystyle=\sum_{i_{1}<i_{2}}m_{i_{1}}m_{i_{2}}= โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT < italic_i start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT (2.11)
w2\displaystyle w_{2}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT =โˆ‘u1<u2<u3au1โ€‹au2โ€‹au3\displaystyle=\sum_{u_{1}<u_{2}<u_{3}}a_{u_{1}}a_{u_{2}}a_{u_{3}}= โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT < italic_u start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT < italic_u start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT T2\displaystyle T_{2}italic_T start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT =โˆ‘i1<i2<i3mi1โ€‹mi2โ€‹mi3\displaystyle=\sum_{i_{1}<i_{2}<i_{3}}m_{i_{1}}m_{i_{2}}m_{i_{3}}= โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT < italic_i start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT < italic_i start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT
โ€ฆ\displaystyle\ldotsโ€ฆ โ€ฆ\displaystyle\ldotsโ€ฆ
wNโˆ’1\displaystyle w_{N-1}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT =a1โ€‹a2โ€‹โ€ฆโ€‹aN\displaystyle=a_{1}a_{2}\ldots a_{N}= italic_a start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT โ€ฆ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT TNโˆ’1\displaystyle T_{N-1}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT =m1โ€‹m2โ€‹โ€ฆโ€‹mN\displaystyle=m_{1}m_{2}\ldots m_{N}= italic_m start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT โ€ฆ italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT

We note that the variables aia_{i}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT (respectively, mim_{i}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT) can be reconstructed from the coefficients wiw_{i}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT (respectively, TiT_{i}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT) as roots of the polynomial P0P_{0}italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT (respectively, QQitalic_Q) up to a permutation. In other words, wiw_{i}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT and TiT_{i}italic_T start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT can be understood as more natural arguments of the partition function, which automatically take into account the Weyl and flavour permutation symmetries. Such variables also appeared in the context of AGT duality in [5].

The polynomial QQitalic_Q we use differs from the one usually used in the literature. The latter, which we denote by Q~\tilde{Q}over~ start_ARG italic_Q end_ARG, is related to ours as

Q~โ€‹(x)=Qโ€‹(x)โ€‹Qโ€‹(xโˆ’ฯต).\tilde{Q}(x)=Q(x)Q(x-\epsilon).over~ start_ARG italic_Q end_ARG ( italic_x ) = italic_Q ( italic_x ) italic_Q ( italic_x - italic_ฯต ) . (2.12)

The assumption on the mass spectrum (2.6) was introduced in order to allow this factorisation. However, as we will see in Subsection 3.11, this assumption is not necessary for the further derivation, and we start with it just to simplify computations.

For the sake of shortness we denote Zkโ‰œZk(N,N)=(โˆ’1)kโ€‹Nโ€‹Zk(2โ€‹N,0)Z_{k}\triangleq Z_{k}^{(N,N)}=(-1)^{kN}Z_{k}^{(2N,0)}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT โ‰œ italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_N , italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT = ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N , 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT and we introduce a parameter qqitalic_q

qโ‰œ(โˆ’1)Nโ€‹q0.q\triangleq(-1)^{N}q_{0}.italic_q โ‰œ ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT . (2.13)

We will compute

Zโ‰œZ(2โ€‹N,0)=โˆ‘kqkโ€‹Zk=โˆ‘kq0kโ€‹Zk(2โ€‹N,0).Z\triangleq Z^{(2N,0)}=\sum_{k}q^{k}Z_{k}=\sum_{k}q_{0}^{k}Z_{k}^{(2N,0)}.italic_Z โ‰œ italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N , 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N , 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT . (2.14)

To compare our results with the direct computations we will use already integrated form of the partition function444In [6] we wrote a different sign for the masses of antifundamental multiplets in (2.15). The current choice is consistent with (2.4).

Zk(2โ€‹Nโˆ’l,l)=โˆ‘Y|Yโ†’|=kโ†’โˆu,v=12โ€‹Nโˆ’lZโˆ…,Yvโ€‹(mu,av)โ€‹โˆu,v=1lZYu,โˆ…โ€‹(au,โˆ’mv)โˆu,v=1NZYu,Yvโ€‹(au,av),Z_{k}^{(2N-l,l)}=\sum_{\underset{|\vec{Y}|=k}{\vec{Y}}}\frac{\prod_{u,v=1}^{2N-l}Z_{\varnothing,Y_{v}}(m_{u},a_{v})\prod_{u,v=1}^{l}Z_{Y_{u},\varnothing}(a_{u},-m_{v})}{\prod_{u,v=1}^{N}Z_{Y_{u},Y_{v}}(a_{u},a_{v})},italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N - italic_l , italic_l ) end_POSTSUPERSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT start_UNDERACCENT | overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG | = italic_k end_UNDERACCENT start_ARG overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG end_ARG end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_u , italic_v = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N - italic_l end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT โˆ… , italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT ) โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_u , italic_v = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_l end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , โˆ… end_POSTSUBSCRIPT ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , - italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_u , italic_v = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG , (2.15)

where

ZYu,Yvโ€‹(au,av)=โˆ(i,j)โˆˆYu(avโ€‹u+ฯต1โ€‹(iโˆ’l~Yv,j)โˆ’ฯต2โ€‹(jโˆ’1โˆ’lYu,i))\displaystyle Z_{Y_{u},Y_{v}}(a_{u},a_{v})=\prod_{(i,j)\in Y_{u}}(a_{vu}+\epsilon_{1}(i-\tilde{l}_{Y_{v},j})-\epsilon_{2}(j-1-l_{Y_{u},i}))italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT ) = โˆ start_POSTSUBSCRIPT ( italic_i , italic_j ) โˆˆ italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v italic_u end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_i - over~ start_ARG italic_l end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT , italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_j - 1 - italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) )
โˆ(i,j)โˆˆYv(avโ€‹uโˆ’ฯต1โ€‹(iโˆ’1โˆ’l~Yu,j)+ฯต2โ€‹(jโˆ’lYv,i)),\displaystyle\prod_{(i,j)\in Y_{v}}(a_{vu}-\epsilon_{1}(i-1-\tilde{l}_{Y_{u},j})+\epsilon_{2}(j-l_{Y_{v},i})),โˆ start_POSTSUBSCRIPT ( italic_i , italic_j ) โˆˆ italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_i - 1 - over~ start_ARG italic_l end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_j - italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT , italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ) , (2.16)

avโ€‹u=avโˆ’aua_{vu}=a_{v}-a_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v italic_u end_POSTSUBSCRIPT = italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT and lY,il_{Y,i}italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_Y , italic_i end_POSTSUBSCRIPT is the length of the iiitalic_i-th row of diagram YYitalic_Y, l~Y,i\tilde{l}_{Y,i}over~ start_ARG italic_l end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_Y , italic_i end_POSTSUBSCRIPT is the length of the iiitalic_i-th column of diagram YYitalic_Y.

3 Asymptotic behaviour of instanton partition function at large vevs

3.1 How we approach infinity

First of all, we define how exactly we approach infinity. As explained in [6], writing the recurrence relation requires the behaviour of the partition function in the limit wNโˆ’1โ†’โˆžw_{N-1}\to\inftyitalic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT โ†’ โˆž with all the rest of wiw_{i}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT kept fixed.

It is convenient to introduce a large parameter AAitalic_A, so that

wNโˆ’1=โˆ’(โˆ’A)N,Aโ†’โˆž.w_{N-1}=-(-A)^{N},\quad A\rightarrow\infty.italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT = - ( - italic_A ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT , italic_A โ†’ โˆž . (3.1)

Let us understand what this means in terms of the original variables aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT by finding approximate solutions of the equation P0โ€‹(x)=0P_{0}(x)=0italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_x ) = 0. The relevant in the limit Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž part of the corresponding equation is555This can be derived by the standard Newton asymptotic analysis or just by guessing the asymptotic behaviour of the roots xโˆผAx\sim Aitalic_x โˆผ italic_A and verifying that all NNitalic_N roots can be found in this way.

xNโˆ’ANโ‰ˆ0.x^{N}-A^{N}\approx 0.italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - italic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT โ‰ˆ 0 . (3.2)

We see that the limit (3.1) corresponds to placing all aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT at the vertices of a regular NNitalic_N-sided polygon and sending its diameter to infinity,

auโ‰ˆAโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uN+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1).a_{u}\approx A\,e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}+\mathcal{O}\left(A^{-1}\right).italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT โ‰ˆ italic_A italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.3)

More precisely, using the perturbation theory up to the second order, we get

au=Aโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNโˆ’w1Nโ€‹Aโ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uN+๐’ชโ€‹(Aโˆ’2).a_{u}=A\,e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}-\frac{w_{1}}{NA}e^{-\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}+\mathcal{O}\left(A^{-2}\right).italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = italic_A italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N italic_A end_ARG italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.4)

Note that (3.1) does not define AAitalic_A uniquely. Taking another value of AAitalic_A clearly corresponds to a shift of the enumeration of aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT,

Aโ†’Aโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹dN,auโ†’au+d,A\to A\,e^{\frac{2\pi{\rm i}d}{N}},\ a_{u}\to a_{u+d},italic_A โ†’ italic_A italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_d end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT , italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT โ†’ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u + italic_d end_POSTSUBSCRIPT , (3.5)

where d=1,โ€ฆ,Nโˆ’1d=1,\ldots,N-1italic_d = 1 , โ€ฆ , italic_N - 1 and we identify aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT with au+Na_{u+N}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u + italic_N end_POSTSUBSCRIPT. This is nothing but the residual Weyl symmetry โ„คn\mathbb{Z}_{n}blackboard_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT, preserving the preferred enumeration of aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT in the special vacuum. From this, for example, one can immediately see that the next orders of (3.4) are proportional to Aโˆ’kโ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uโ€‹kNA^{-k}e^{-\frac{2\pi{\rm i}uk}{N}}italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT. In other words, the order in expansion with respect to AAitalic_A determines which Fourier harmonic with respect to uuitalic_u can appear.

The purpose of this section is to find the asymptotic behaviour Z(โˆž)Z^{(\infty)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT defined as

Z=Z(โˆž)โ€‹(1+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1)).Z=Z^{(\infty)}(1+\mathcal{O}(A^{-1})).italic_Z = italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) .

We can immediately note that since Z(โˆž)Z^{(\infty)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT cannot change due to the shift of enumeration, a stronger claim

Z=Z(โˆž)โ€‹(1+๐’ชโ€‹(wNโˆ’1โˆ’1))Z=Z^{(\infty)}(1+\mathcal{O}(w_{N-1}^{-1}))italic_Z = italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) )

holds automatically.

3.2 Saddle point approximation

3.2.1 Short review of what has been done and what we intend to do

In the limit Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž the contribution to the partition function of the kkitalic_k-instanton sector behaves as

ZkโˆผA2โ€‹k.Z_{k}\sim A^{2k}.italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT โˆผ italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUPERSCRIPT . (3.6)

Indeed, the poles of the integrand (2.3) are located at ฯ•ยฏI=auโ€‹(1+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1))โˆผA\overline{\phi}_{I}=a_{u}(1+\mathcal{O}(A^{-1}))\sim Aoverยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT = italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) โˆผ italic_A for IโˆˆYuI\in Y_{u}italic_I โˆˆ italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. From this follows that in the leading order almost all brackets in the numerator of (2.4) are cancelled by the brackets in the denominator written bellow them. The only exception appears due to the fact that for IโˆˆYuI\in Y_{u}italic_I โˆˆ italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT the difference ฯ•ยฏIโˆ’au\overline{\phi}_{I}-a_{u}overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT does not contain the large parameter AAitalic_A. As there are precisely two such factors for each instanton, there is an uncompensated factor of A2โ€‹kA^{2k}italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUPERSCRIPT in the numerator.

As a consequences of (3.6) we expect that the partition function is dominated by the contributions with large number of instantons kkitalic_k. This makes our problem similar to the non-equivariant limit [10] and the Nekrasov-Shatashvili limit [11, 12]. So, as in those cases it is natural to try to compute the partition function by means of the saddle point approximation. To do that we have to decide first what is considered as the integration variables, and thus with respect to what we intend to find the saddle point of the integrand. We briefly review the approaches used in the mentioned papers to justify the path we choose.

In most of the text of [10], the authors work with the partition function written as a sum of contribution of the tuples of Young diagrams. In the non-equivariant limit ฯต1,2\epsilon_{1,2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT the main contribution is given by large Young diagrams. In addition to that, according to (2.3), the values ฯ•ยฏI\overline{\phi}_{I}overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT corresponding to the cells of the diagrams are located close to each other. In this situation it is natural to approximate the diagram by a region of the quarter plane bounded by a continuous curve. The summation over the Young diagrams can be then approximated by a functional integral over such curves (or the related profile functions), and the saddle point describes the limit shapes of the typical (i.e. giving the main contribution to the sum) Young diagrams.

Similar method was used in [11, 12], where, due to the asymmetry between ฯต1\epsilon_{1}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT and ฯต2\epsilon_{2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT, the typical diagrams consist of finitely many large rows. These long rows by (2.3) correspond to lines on the complex plane densely filled by the values ฯ•ยฏI\overline{\phi}_{I}overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT. It is natural then to replace summation of the Young diagrams by integration over lengths of these lines, proportional to length of rows of the diagrams. The stationary point, again, describes shape of the typical Young diagrams.

Another approach is outlined in the Subsubsection 4.5.1 of [10]. Instead of dealing with the sums of the pole contributions enumerated by the Young diagrams, one can apply the saddle point approximation directly to the integral (2.7). One can note that if ฯต1,2\epsilon_{1,2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT are small and the number of instantons is large, the integrand of (2.7) is fast oscillating, which justifies the saddle point approximation. It is instructive to replace the individual values ฯ•I\phi_{I}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT, which we expect to densely fill some regions, by their density with appropriate normalisation. The integral (2.7) in the non-equivariant limit can be easily written in terms of the density function. The saddle point equation for the integrand in this approach describes typical distribution of the values ฯ•I\phi_{I}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT. A priori it is not obvious if the the typical values ฯ•I\phi_{I}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT lie at the pole of the integrand of (2.3). The computations show that they do, thus the typical distribution can be described by some limit shape of the Young diagram. Moreover, it turns out that this is precisely the same limit shape, as was found by the first method.

Let us underline an important feature of the second approach. The passage from the values ฯ•I\phi_{I}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT to their density is not just a technical tool simplifying the computations. It also allows to consider all values of the instanton number kkitalic_k together, and the saddle point equation implicitly includes stability of the โ€˜energyโ€™ functional with respect to adding or removing one instanton.

Now, in the limit of large AAitalic_A we still assume that the partition function is dominated by diagrams with many instantons and that the shape of the most contributing Young diagrams tends to some smooth limit shape. However, it is complicated to write a residue at a pole of (2.7) in terms of the profile function or in terms of the density of ฯ•i\phi_{i}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT, since finite ฯต1,2\epsilon_{1,2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT cannot be omitted. In other words, the discreteness of the Young diagrams can not be completely ignored, even if the diagrams are large. Nevertheless, we can apply the stationary point approximation to the integral (2.7) directly in terms of the variables ฯ•i\phi_{i}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT.

We keep in mind two insights from the review above, though. Firstly, we should expect that the saddle point is not a regular point, but a pole of the integrand (the most contributing one). So, instead of the usual approximation by a Gauss integral near the saddle point, we should perform a contour integration around it. Secondly, we will need to manually include the condition that the number of the instantons kkitalic_k is also, in a sense, stable. Due to the discrete nature of our problem, we can not compute the derivatives with respect to kkitalic_k, and instead we perform the โ€˜discrete variationโ€™, requiring ZkZ_{k}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT not change when we add or remove one instanton.

Straightforward application of the saddle point method to the computation of the Nekrasov partition function is always complicated by fining the correct normalisation factor. To avoid the problem one usually looks for logarithmic derivatives of the partition function instead, which can be physically interpreted as expectation values of certain โ€˜observablesโ€™ and computed directly from the fixed point data. In the non-equivariant limit the standard approach is to look for

aiD=ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹โˆ‚lnโกZโˆ‚ai,a_{i}^{D}=\epsilon_{1}\epsilon_{2}\frac{\partial\ln Z}{\partial a_{i}},italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG โˆ‚ roman_ln italic_Z end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ,

because it gives precisely the same description as in the Seiberg-Witten formalism [19]. We prefer to follow the approach of [11] and look for

โˆ‚lnโกZโˆ‚lnโกq=โˆ‘k=0โˆžkโ€‹qkโ€‹Zkโ€‹(๐š)โˆ‘k=0โˆžqkโ€‹Zkโ€‹(๐š)=keffโ€‹(q),\frac{\partial\ln Z}{\partial\ln q}=\frac{\sum_{k=0}^{\infty}k\,q^{k}Z_{k}({\bf a})}{\sum_{k=0}^{\infty}q^{k}Z_{k}({\bf a})}=k_{\rm eff}(q),divide start_ARG โˆ‚ roman_ln italic_Z end_ARG start_ARG โˆ‚ roman_ln italic_q end_ARG = divide start_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_k italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( bold_a ) end_ARG start_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( bold_a ) end_ARG = italic_k start_POSTSUBSCRIPT roman_eff end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) , (3.7)

to which we refer as the effective number of instantons, since the expression in the middle can be naturally interpreted as the average number of instantons. As long as the saddle point approximation applies, the number of instantons at the saddle point coincides with the effective one in the leading order,

k0=keff+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1).k_{0}=k_{\rm eff}+\mathcal{O}\left(A^{-1}\right).italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = italic_k start_POSTSUBSCRIPT roman_eff end_POSTSUBSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.8)

Together with the obvious condition Z|q=0=1Z|_{q=0}=1italic_Z | start_POSTSUBSCRIPT italic_q = 0 end_POSTSUBSCRIPT = 1, function keffโ€‹(q)k_{\rm eff}(q)italic_k start_POSTSUBSCRIPT roman_eff end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) is enough to reconstruct the partition function.

Therefore our goal is to find the number of instantons in the saddle point configuration. Note that although originally a number of instantons kkitalic_k is integer, the average number of instanton, in general, is not. It should not come as a surprise and just means that the saddle point is somewhere between two instanton configurations.

3.2.2 Saddle point equations

We start with rewriting (2.7) as

qkโ€‹Zkโ€‹(๐š)\displaystyle q^{k}Z_{k}({\bf a})italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( bold_a ) =\displaystyle== โˆฎexpโ€‹[โ„‹kโ€‹(ฯ•)]โ€‹โˆi=1kdโ€‹ฯ•i,\displaystyle\oint\,{\rm exp}\left[\mathcal{H}_{k}(\bm{\phi})\right]\prod_{i=1}^{k}{\rm d}\phi_{i},โˆฎ roman_exp [ caligraphic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_ฯ• ) ] โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT roman_d italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ,

where

โ„‹kโ€‹(ฯ•)=kโ€‹lnโก(qโ€‹ฯต2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2)+โˆ‘ilnโก(Qโ€‹(ฯ•i)โ€‹Qโ€‹(ฯ•iโˆ’ฯต))\displaystyle\mathcal{H}_{k}(\bm{\phi})=k\ln\left(\frac{q\epsilon}{2\pi{\rm i}\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\right)+\sum_{i}\ln(Q(\phi_{i})Q(\phi_{i}-\epsilon))caligraphic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_ฯ• ) = italic_k roman_ln ( divide start_ARG italic_q italic_ฯต end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT roman_ln ( italic_Q ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) italic_Q ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) ) (3.9)
โˆ’lnโก(P0โ€‹(ฯ•i)โ€‹P0โ€‹(ฯ•iโˆ’ฯต))+โˆ‘iโ‰ jlnโก(ฯ•iโ€‹jโ€‹(ฯ•iโ€‹j+ฯต)(ฯ•iโ€‹j+ฯต1)โ€‹(ฯ•iโ€‹j+ฯต2)).\displaystyle-\ln(P_{0}(\phi_{i})P_{0}(\phi_{i}-\epsilon))+{\sum_{i\neq j}}\ln\left(\frac{\phi_{ij}(\phi_{ij}+\epsilon)}{(\phi_{ij}+\epsilon_{1})(\phi_{ij}+\epsilon_{2})}\right).- roman_ln ( italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) ) + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i โ‰  italic_j end_POSTSUBSCRIPT roman_ln ( divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต ) end_ARG start_ARG ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ) .

This makes the problem formally equivalent to finding a partition function of a thermodynamical system with coordinates ฯ•i\phi_{i}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT and energy function โˆ’โ„‹k-\mathcal{H}_{k}- caligraphic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT. Since the number of the coordinates is precisely the number of instantons, it is convenient to refer to ฯ•i\phi_{i}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT as to the position of the instantons. For example, when we say that we add or remove an instanton at zโˆˆโ„‚z\in\mathbb{C}italic_z โˆˆ blackboard_C we mean that we add or remove the instanton iiitalic_i with ฯ•i=z\phi_{i}=zitalic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT = italic_z. These coordinates are not related in any sense to the physical location of the instantons on the space โ„‚2\mathbb{C}^{2}blackboard_C start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT where the gauge theory leaves, which is always the origin of โ„‚2\mathbb{C}^{2}blackboard_C start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT.

The saddle point is just an extremum of โ„‹k\mathcal{H}_{k}caligraphic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT , so it is defined by an equation

0\displaystyle 0 =\displaystyle== โˆ‚ฯ•iโ„‹โ€‹(ฯ•)=Qโ€ฒโ€‹(ฯ•i)Qโ€‹(ฯ•i)+Qโ€ฒโ€‹(ฯ•iโˆ’ฯต)Qโ€‹(ฯ•iโˆ’ฯต)โˆ’P0โ€ฒโ€‹(ฯ•i)P0โ€‹(ฯ•i)โˆ’P0โ€ฒโ€‹(ฯ•iโˆ’ฯต)P0โ€‹(ฯ•iโˆ’ฯต)\displaystyle\partial_{\phi_{i}}\mathcal{H}(\bm{\phi})=\frac{Q^{\prime}(\phi_{i})}{Q(\phi_{i})}+\frac{Q^{\prime}(\phi_{i}-\epsilon)}{Q(\phi_{i}-\epsilon)}-\frac{P_{0}^{\prime}(\phi_{i})}{P_{0}(\phi_{i})}-\frac{P_{0}^{\prime}(\phi_{i}-\epsilon)}{P_{0}(\phi_{i}-\epsilon)}โˆ‚ start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT caligraphic_H ( bold_italic_ฯ• ) = divide start_ARG italic_Q start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_Q ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG + divide start_ARG italic_Q start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) end_ARG start_ARG italic_Q ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) end_ARG - divide start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG - divide start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) end_ARG start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) end_ARG
+\displaystyle++ โˆ‘jโ€ฒ2ฯ•iโ€‹j+โˆ‘j(1ฯ•iโ€‹j+ฯต+1ฯ•iโ€‹jโˆ’ฯตโˆ’1ฯ•iโ€‹j+ฯต1โˆ’1ฯ•iโ€‹jโˆ’ฯต1โˆ’1ฯ•iโ€‹j+ฯต2โˆ’1ฯ•iโ€‹jโˆ’ฯต2).\displaystyle{\sum_{j}}^{\prime}\frac{2}{\phi_{ij}}+{\sum_{j}}\left(\frac{1}{\phi_{ij}+\epsilon}+\frac{1}{\phi_{ij}-\epsilon}-\frac{1}{\phi_{ij}+\epsilon_{1}}-\frac{1}{\phi_{ij}-\epsilon_{1}}-\frac{1}{\phi_{ij}+\epsilon_{2}}-\frac{1}{\phi_{ij}-\epsilon_{2}}\right).โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_ARG + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) .

Here the primed, analogously to (2.2), means that the singular term is omitted. It is convenient to present the saddle point equations in terms of a function

ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)=qโ€‹Qโ€‹(Aโ€‹y)P0โ€‹(Aโ€‹y)โ€‹โˆj(yโˆ’ฯ•jA)โ€‹(yโˆ’ฯ•jโˆ’ฯตA)(yโˆ’ฯ•jโˆ’ฯต1A)โ€‹(yโˆ’ฯ•jโˆ’ฯต2A),\omega(y,\,{\bm{\phi}})=\sqrt{q}\frac{Q(Ay)}{P_{0}(Ay)}\prod_{j}\frac{\left(y-\frac{\phi_{j}}{A}\right)\left(y-\frac{\phi_{j}-\epsilon}{A}\right)}{\left(y-\frac{\phi_{j}-\epsilon_{1}}{A}\right)\left(y-\frac{\phi_{j}-\epsilon_{2}}{A}\right)},italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG divide start_ARG italic_Q ( italic_A italic_y ) end_ARG start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_A italic_y ) end_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG start_ARG ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG , (3.11)

and its average

ฯ‰โ€‹(y)=1Zโ€‹โˆ‘kโˆฎexpโ€‹[โ„‹kโ€‹(ฯ•)]โ€‹ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)โ€‹โˆi=1kdโ€‹ฯ•i.\omega(y)=\frac{1}{Z}\sum_{k}\oint\,{\rm exp}\left[\mathcal{H}_{k}(\bm{\phi})\right]\omega(y,\bm{\phi})\prod_{i=1}^{k}{\rm d}\phi_{i}.italic_ฯ‰ ( italic_y ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_Z end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT โˆฎ roman_exp [ caligraphic_H start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_ฯ• ) ] italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ) โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT roman_d italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT . (3.12)

Note that ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ depends on the choice of AAitalic_A, so it is not invariant under the transformation (3.5). Instead, ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)\omega(y,\bm{\phi})italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ), ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) are invariant under simultaneous transformations

{Aโ†’Aโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹dN,yโ†’yโ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹dN.\begin{cases}A\to Ae^{\frac{2\pi{\rm i}d}{N}},\\ y\to ye^{-\frac{2\pi{\rm i}d}{N}}.\end{cases}{ start_ROW start_CELL italic_A โ†’ italic_A italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_d end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT , end_CELL start_CELL end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL italic_y โ†’ italic_y italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_d end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT . end_CELL start_CELL end_CELL end_ROW (3.13)

In the saddle point approximation ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) can be computed by putting the saddle point values of ฯ•\bm{\phi}bold_italic_ฯ• into ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)\omega(y,\bm{\phi})italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ). The function ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ is a direct analogue of the function wwitalic_w in [11, 12], and homonymous function in [10]. The notable difference of our definition is the rescaling y=x/Ay=x/Aitalic_y = italic_x / italic_A, natural for a study of the limit Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž.

Let us study the behaviour of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) in the Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž limit. We begin with noting that

Qโ€‹(Aโ€‹y)P0โ€‹(Aโ€‹y)โˆผ(1โˆ’yโˆ’N)โˆ’1+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1)\frac{Q(Ay)}{P_{0}(Ay)}\sim\left(1-y^{-N}\right)^{-1}+\mathcal{O}\left(A^{-1}\right)divide start_ARG italic_Q ( italic_A italic_y ) end_ARG start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_A italic_y ) end_ARG โˆผ ( 1 - italic_y start_POSTSUPERSCRIPT - italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT )

and at the saddle point |ฯ•i/A|โ†’1|\phi_{i}/A|\to 1| italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT / italic_A | โ†’ 1, all the factors of ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)\omega(y,\bm{\phi})italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ) are regular at Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž unless we are looking at a point close to a root of the denominator. More careful analysis, very similar to what was done in [6], shows that the poles of ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ has the form

Aโˆ’1โ€‹(auโˆ’ฯต1โ€‹(ฮฑIโˆ’1)โˆ’ฯต2โ€‹(ฮฒIโˆ’1)),A^{-1}(a_{u}-\epsilon_{1}(\alpha_{I}-1)-\epsilon_{2}(\beta_{I}-1)),italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT - 1 ) - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮฒ start_POSTSUBSCRIPT italic_I end_POSTSUBSCRIPT - 1 ) ) , (3.14)

where IIitalic_I is a convex corner YuY_{u}italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT.

From our assumptions of the dominating contribution to the partition function corresponding to a large number of instantons and of the existence of the limit shape of the Young diagrams in the large AAitalic_A limit follows that the function ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) has a holomorphic large AAitalic_A limit everywhere except at its singularities (3.14), and that the said singularities glue into cuts666Under our assumptions the boundary of the Young diagram is approximated by continuous two-dimensional curve, and the corners fill this curve densely. This picture is mapped to โ„‚\mathbb{C}blackboard_C by (2.3). located near au/Aโˆผe2โ€‹ฯ€โ€‹iNa_{u}/A\sim e^{\frac{2\pi{\rm i}}{N}}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT / italic_A โˆผ italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT, which we denote with ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. Note that it is the rescaling by the factor of AAitalic_A which makes the position of cuts fixed and the gap between poles shrinking in the large AAitalic_A limit.

For future use, let us write the asymptotic behaviour of ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ at yโ†’โˆžy\to\inftyitalic_y โ†’ โˆž.

ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)=qโ€‹1โˆ’T0Aโ€‹y+T1A2โ€‹y21+w1A2โ€‹y2โ€‹(1โˆ’ฯต1โ€‹ฯต1A2โ€‹y2โ€‹k)+๐’ชโ€‹(1y3)=\displaystyle\omega(y,\,{\bm{\phi}})=\sqrt{q}\frac{1-\frac{T_{0}}{Ay}+\frac{T_{1}}{A^{2}y^{2}}}{1+\frac{w_{1}}{A^{2}y^{2}}}\left(1-\frac{\epsilon_{1}\epsilon_{1}}{A^{2}y^{2}}k\right)+\mathcal{O}\left(\frac{1}{y^{3}}\right)=italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG divide start_ARG 1 - divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A italic_y end_ARG + divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG 1 + divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG end_ARG ( 1 - divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_k ) + caligraphic_O ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) =
qโ€‹(1โˆ’T0Aโ€‹y+T1โˆ’w1โˆ’kโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2A2โ€‹y2)+๐’ชโ€‹(1y3).\displaystyle\sqrt{q}\left(1-\frac{T_{0}}{Ay}+\frac{T_{1}-w_{1}-k\,\epsilon_{1}\epsilon_{2}}{A^{2}y^{2}}\right)+\mathcal{O}\left(\frac{1}{y^{3}}\right).square-root start_ARG italic_q end_ARG ( 1 - divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A italic_y end_ARG + divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_k italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) + caligraphic_O ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) . (3.15)

Note that the number of instantons kkitalic_k appears in the subsubleading term.

Since

Aโ€‹ddโ€‹yโ€‹lnโก(ฯ‰โ€‹(y+iโ€‹ฮด,ฯ•)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ’iโ€‹ฮด,ฯ•))|ฮดโ†’0=โ„‹โ€ฒโ€‹(Aโ€‹y)+v.p.2Aโ€‹yโˆ’ฯ•iA\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\ln\left(\omega(y+{\rm i}\delta,\,{\bm{\phi}})\omega\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}\delta,\,{\bm{\phi}}\right)\right)\bigg{|}_{\begin{smallmatrix}\delta\to 0\end{smallmatrix}}=\mathcal{H}^{\prime}(Ay)+{\rm v.p.}\,\frac{2}{Ay-\phi_{i}}italic_A divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y + roman_i italic_ฮด , bold_italic_ฯ• ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - roman_i italic_ฮด , bold_italic_ฯ• ) ) | start_POSTSUBSCRIPT start_ROW start_CELL italic_ฮด โ†’ 0 end_CELL end_ROW end_POSTSUBSCRIPT = caligraphic_H start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A italic_y ) + roman_v . roman_p . divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_A italic_y - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT end_ARG (3.16)

the saddle point equation (3.2.2) can be informally written as

Aโ€‹ddโ€‹yโ€‹lnโก(ฯ‰โ€‹(y+iโ€‹ฮด)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ’iโ€‹ฮด))|Aโ€‹yโ†’ฯ•iฮดโ†’0=v.p.2Aโ€‹yโˆ’ฯ•i|Aโ€‹yโ†’ฯ•i.A\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\ln\left({\omega}(y+{\rm i}\delta){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}\delta\right)\right)\bigg{|}_{\begin{smallmatrix}Ay\to\phi_{i}&\\ \delta\to 0\end{smallmatrix}}={\rm v.p.}\,\frac{2}{Ay-\phi_{i}}\bigg{|}_{Ay\to\phi_{i}}.italic_A divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y + roman_i italic_ฮด ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - roman_i italic_ฮด ) ) | start_POSTSUBSCRIPT start_ROW start_CELL italic_A italic_y โ†’ italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT end_CELL start_CELL end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL italic_ฮด โ†’ 0 end_CELL end_ROW end_POSTSUBSCRIPT = roman_v . roman_p . divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_A italic_y - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | start_POSTSUBSCRIPT italic_A italic_y โ†’ italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT . (3.17)

The right hand side needs to be clarified due to the presence of a distribution taken at its singular point. To get rid of this singularity, let us fix an even function h:โ„โ†’โ„h:\mathbb{R}\to\mathbb{R}italic_h : blackboard_R โ†’ blackboard_R such that

โˆซโˆ’โˆžโˆžhโ€‹(t)โ€‹๐‘‘t=1.\int_{-\infty}^{\infty}h(t)dt=1.โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_h ( italic_t ) italic_d italic_t = 1 . (3.18)

and a a smooth curve ฮณ:โ„โ†’โ„‚\gamma:\mathbb{R}\to\mathbb{C}italic_ฮณ : blackboard_R โ†’ blackboard_C such that Aโ€‹ฮณโ€‹(t0)=ฯ•iA\gamma(t_{0})=\phi_{i}italic_A italic_ฮณ ( italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT for some t0โˆˆโ„t_{0}\in\mathbb{R}italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ blackboard_R. For every ฮ”>0\Delta>0roman_ฮ” > 0 define

hฮ”,t0โ€‹(t)=1ฮ”โ€‹hโ€‹(tโˆ’t0ฮ”).h_{\Delta,t_{0}}(t)=\frac{1}{\Delta}h\left(\frac{t-t_{0}}{\Delta}\right).italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG roman_ฮ” end_ARG italic_h ( divide start_ARG italic_t - italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG roman_ฮ” end_ARG ) . (3.19)

Note that

limฮ”โ†’0v.p.โˆซโˆ’โˆž+โˆžhฮ”,t0โ€‹(t)ฮณโ€‹(t)โˆ’ฯ•iโ€‹๐‘‘t=limฮ”โ†’0v.p.โˆซโˆ’โˆž+โˆžhฮ”,t0โ€‹(t)ฮณโ€ฒโ€‹(t0)โ€‹(tโˆ’t0)โ€‹๐‘‘t=limฮ”โ†’01ฮณโ€ฒโ€‹(t0)โ€‹ฮ”โ€‹v.p.โˆซhโ€‹(t)tโ€‹dt=0.\lim_{\Delta\to 0}\mathrm{v.p.}\int_{-\infty}^{+\infty}\frac{h_{\Delta,t_{0}}(t)}{\gamma(t)-\phi_{i}}dt=\lim_{\Delta\to 0}\mathrm{v.p.}\int_{-\infty}^{+\infty}\frac{h_{\Delta,t_{0}}(t)}{\gamma^{\prime}(t_{0})(t-t_{0})}dt=\lim_{\Delta\to 0}\frac{1}{\gamma^{\prime}(t_{0})\Delta}\mathrm{v.p.}\int{\frac{h(t)}{t}}{\rm d}t=0.roman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT roman_v . roman_p . โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) end_ARG start_ARG italic_ฮณ ( italic_t ) - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT end_ARG italic_d italic_t = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT roman_v . roman_p . โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) end_ARG start_ARG italic_ฮณ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_t - italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG italic_d italic_t = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฮณ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) roman_ฮ” end_ARG roman_v . roman_p . โˆซ divide start_ARG italic_h ( italic_t ) end_ARG start_ARG italic_t end_ARG roman_d italic_t = 0 . (3.20)

At the same time hฮ”,t0h_{\Delta,t_{0}}italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT is a ฮด\deltaitalic_ฮด-like family in the sense that in the limit ฮ”โ†’0\Delta\to 0roman_ฮ” โ†’ 0 one has

hฮ”,t0โ†’ฮดโ€‹(tโˆ’t0).h_{\Delta,t_{0}}\to\delta(t-t_{0}).italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT โ†’ italic_ฮด ( italic_t - italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) . (3.21)

Then, integrating (3.16) along ฮณ\gammaitalic_ฮณ we arrive to

limฮ”,ฮดโ†’0Aโ€‹โˆซโˆ’โˆž+โˆžhฮ”,t0โ€‹(t)โ€‹ddโ€‹yโ€‹lnโก(ฯ‰โ€‹(y+iโ€‹ฮด)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ’iโ€‹ฮด))|y=Aโˆ’1โ€‹ฮณโ€‹(t)โ€‹dโ€‹t\displaystyle\lim_{\Delta,\delta\to 0}A\int_{-\infty}^{+\infty}h_{\Delta,t_{0}}(t)\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\ln\left({\omega}(y+{\rm i}\delta){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}\delta\right)\right)\bigg{|}_{y=A^{-1}\gamma(t)}{\rm d}troman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_ฮด โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_A โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y + roman_i italic_ฮด ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - roman_i italic_ฮด ) ) | start_POSTSUBSCRIPT italic_y = italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮณ ( italic_t ) end_POSTSUBSCRIPT roman_d italic_t (3.22)
=limฮ”โ†’0โˆซโˆ’โˆž+โˆžhฮ”,t0โ€‹(t)โ€‹โ„‹โ€ฒโ€‹(ฮณโ€‹(t))โ€‹dt+limฮ”โ†’0v.p.โˆซโˆ’โˆž+โˆž2โ€‹ht0,ฮ”ฮณโ€‹(y)โˆ’ฯ•iโ€‹dt.\displaystyle=\lim_{\Delta\to 0}\int_{-\infty}^{+\infty}h_{\Delta,t_{0}}(t)\mathcal{H}^{\prime}(\gamma(t)){\rm d}t+\lim_{\Delta\to 0}{\rm v.p.}\int_{-\infty}^{+\infty}\frac{2h_{t_{0},\Delta}}{\gamma(y)-\phi_{i}}{\rm d}t.= roman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) caligraphic_H start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฮณ ( italic_t ) ) roman_d italic_t + roman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT roman_v . roman_p . โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_h start_POSTSUBSCRIPT italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , roman_ฮ” end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮณ ( italic_y ) - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT end_ARG roman_d italic_t .

In the first term โ„‹โ€ฒโ€‹(ฮณโ€‹(t))\mathcal{H}^{\prime}(\gamma(t))caligraphic_H start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฮณ ( italic_t ) ) is regular at t0t_{0}italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, so the limit vanishes by (3.21) and (3.2.2). The second term vanishes by (3.20). Thus, the saddle point equation (3.2.2) is equivalent to

limฮ”,ฮดโ†’0โˆซโˆ’โˆž+โˆžhฮ”,t0โ€‹(t)โ€‹ddโ€‹yโ€‹lnโก(ฯ‰โ€‹(y+iโ€‹ฮด)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ’iโ€‹ฮด))|y=Aโˆ’1โ€‹ฮณโ€‹(t)โ€‹dโ€‹t=0.\lim_{\Delta,\delta\to 0}\int_{-\infty}^{+\infty}h_{\Delta,t_{0}}(t)\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\ln\left({\omega}(y+{\rm i}\delta){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}\delta\right)\right)\bigg{|}_{y=A^{-1}\gamma(t)}{\rm d}t=0.roman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_ฮด โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y + roman_i italic_ฮด ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - roman_i italic_ฮด ) ) | start_POSTSUBSCRIPT italic_y = italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮณ ( italic_t ) end_POSTSUBSCRIPT roman_d italic_t = 0 . (3.23)

Given (3.21), the left hand side can be naรฏvely identified with evaluation of the distribution

ddโ€‹yโ€‹lnโก(ฯ‰โ€‹(y+i0)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ’i0))\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\ln\left({\omega}(y+{\rm i}0){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}0\right)\right)divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y + i0 ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - i0 ) )

at y=ฮณโ€‹(t0)=ฯ•i/Ay=\gamma(t_{0})=\phi_{i}/Aitalic_y = italic_ฮณ ( italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT / italic_A. However, (3.23) does not mean that the mentioned distribution vanishes in the standard sense (in fact, the standard definition makes sense only for distributions vanishing on an open set, not at a single point). In particular, it does not imply that the limit

limฮดโ†’0ddโ€‹yln(ฯ‰(y+iฮด)ฯ‰(yโˆ’ฯตAโˆ’iฮด))y=ฯ•/A\lim_{\delta\to 0}\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\ln\left({\omega}(y+{\rm i}\delta){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}\delta\right)\right)_{y=\phi/A}roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮด โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y + roman_i italic_ฮด ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - roman_i italic_ฮด ) ) start_POSTSUBSCRIPT italic_y = italic_ฯ• / italic_A end_POSTSUBSCRIPT (3.24)

vanishes. Still, such a way to redefine the value of a distribution at a point is useful sometimes. For example, a very similar concept was used to deal with singularities of the Feynman propagators in [20]. It was shown there that if a distribution vanishes in a sense (3.23) not only at an isolated point, but on an open set, then it vanishes there also in the usual sense. Similar idea works in our case.

We recall that in the limit of large AAitalic_A the singularities of ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ are expected to glue into the cuts ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. As the singularities are located at ฯ•i\phi_{i}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT up to small shifts ฯต1,2/A\epsilon_{1,2}/Aitalic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT / italic_A, this means that given any xโˆˆ๐’žux\in\mathcal{C}_{u}italic_x โˆˆ caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT and ฮต>0\varepsilon>0italic_ฮต > 0, one can always choose AAitalic_A large enough so that for some iiitalic_i holds |ฯ•iโˆ’x|<ฮต|\phi_{i}-x|<\varepsilon| italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT - italic_x | < italic_ฮต.

Let the curve ฮณโ€‹(t)\gamma(t)italic_ฮณ ( italic_t ) be chosen so that it includes a cut ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT for some uuitalic_u as its piece. In other words, choosing an appropriate parametrisation, we assume that ฮณโ€‹([0,1])=๐’žu\gamma([0,1])=\mathcal{C}_{u}italic_ฮณ ( [ 0 , 1 ] ) = caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. The assumptions imply that the equation (3.23) holds for any t0โˆˆ[0,1]t_{0}\in[0,1]italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ [ 0 , 1 ], assuming that ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ is replaced by its Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž limit. Indeed, for a fixed ฮ”\Deltaroman_ฮ” we can always take AAitalic_A so large that there is an instanton close to Aโ€‹ฮณโ€‹(t0)A\gamma(t_{0})italic_A italic_ฮณ ( italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ), i.e. there is t1โˆˆ[0,1]t_{1}\in[0,1]italic_t start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ [ 0 , 1 ] such that ฮณโ€‹(t1)=ฯ•i\gamma(t_{1})=\phi_{i}italic_ฮณ ( italic_t start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT for some iiitalic_i, and |t0โˆ’t1|โ‰ชฮ”|t_{0}-t_{1}|\ll\Delta| italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - italic_t start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ช roman_ฮ”, allowing to replace ht0,ฮ”h_{t_{0},\Delta}italic_h start_POSTSUBSCRIPT italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , roman_ฮ” end_POSTSUBSCRIPT by ht1,ฮ”h_{t_{1},\Delta}italic_h start_POSTSUBSCRIPT italic_t start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , roman_ฮ” end_POSTSUBSCRIPT. So, as claimed, (3.23) vanishes on the whole interval.

Let us show that it implies that ddโ€‹yโ€‹lnโก(ฯ‰โ€‹(y+i0)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ’i0))\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\ln\left({\omega}(y+{\rm i}0){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}0\right)\right)divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y + i0 ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - i0 ) ) also vanishes on the interval. It means that for any test function fโ€‹(t)f(t)italic_f ( italic_t ) with a support in [0,1][0,1][ 0 , 1 ] holds

โˆซโˆ’โˆž+โˆžf(t)ddโ€‹yln(ฯ‰(y+i0)ฯ‰(yโˆ’ฯตAโˆ’i0))y=ฮณโ€‹(t)dt=0.\int_{-\infty}^{+\infty}f(t)\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\ln\left({\omega}(y+{\rm i}0){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}0\right)\right)_{y=\gamma(t)}{\rm d}t=0.โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_f ( italic_t ) divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y + i0 ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - i0 ) ) start_POSTSUBSCRIPT italic_y = italic_ฮณ ( italic_t ) end_POSTSUBSCRIPT roman_d italic_t = 0 . (3.25)

This is true because ffitalic_f can always be approximated by a sum of ฮด\deltaitalic_ฮด-like pulses ht0,ฮ”h_{t_{0},\Delta}italic_h start_POSTSUBSCRIPT italic_t start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , roman_ฮ” end_POSTSUBSCRIPT. Symbolically we can write

fโ€‹(t)=โˆซโˆ’โˆžโˆžฮดโ€‹(tโˆ’tโ€ฒ)โ€‹fโ€‹(tโ€ฒ)โ€‹dtโ€ฒ=limฮ”โ†’0โˆซ01hฮ”,tโ€ฒโ€‹(t)โ€‹fโ€‹(tโ€ฒ)โ€‹dtโ€ฒ=limฮ”โ†’0limLโ†’โˆž1Lโ€‹โˆ‘j=1Lhฮ”,tjโ€‹(t)โ€‹fโ€‹(ti),f(t)=\int_{-\infty}^{\infty}\delta(t-t^{\prime})f(t^{\prime}){\rm d}t^{\prime}=\lim_{\Delta\to 0}\int_{0}^{1}h_{\Delta,t^{\prime}}(t)f(t^{\prime}){\rm d}t^{\prime}=\lim_{\Delta\to 0}\lim_{L\to\infty}\frac{1}{L}\sum_{j=1}^{L}h_{\Delta,t_{j}}(t)f(t_{i}),italic_f ( italic_t ) = โˆซ start_POSTSUBSCRIPT - โˆž end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮด ( italic_t - italic_t start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ) italic_f ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ) roman_d italic_t start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT โˆซ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) italic_f ( italic_t start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ) roman_d italic_t start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” โ†’ 0 end_POSTSUBSCRIPT roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_L โ†’ โˆž end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_L end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_j = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_L end_POSTSUPERSCRIPT italic_h start_POSTSUBSCRIPT roman_ฮ” , italic_t start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) italic_f ( italic_t start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) , (3.26)

where tjโˆˆ[jโˆ’1L,jL]t_{j}\in\left[\frac{j-1}{L},\frac{j}{L}\right]italic_t start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ [ divide start_ARG italic_j - 1 end_ARG start_ARG italic_L end_ARG , divide start_ARG italic_j end_ARG start_ARG italic_L end_ARG ] can be chosen arbitrarily. Hence (3.23) implies (3.25) as soon as the isolated singularities glue into the cuts.

We conclude that

ฯ‰โ€‹(y+iโ€‹ฮด)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ’iโ€‹ฮด)=cu{\omega}(y+{\rm i}\delta){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}-{\rm i}\delta\right)=c_{u}italic_ฯ‰ ( italic_y + roman_i italic_ฮด ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG - roman_i italic_ฮด ) = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT (3.27)

on each cut ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT for some, in general, uuitalic_u-dependent constant cuโˆˆโ„‚c_{u}\in\mathbb{C}italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ blackboard_C.

We now intend to show that cu=1c_{u}=1italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = 1 for all values of uuitalic_u. To do that let us first find the meaning of the function in the left hand side of (3.27).

In the integral (2.4) let us enumerate the variables ฯ•i\phi_{i}italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT so that at a pole ฯ•ยฏ\overline{\bm{\phi}}overยฏ start_ARG bold_italic_ฯ• end_ARG parametrised by an NNitalic_N-tuple of Young diagrams Yโ†’\vec{Y}overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG the kkitalic_k-th cell is placed in a corner of a diagram YuY_{u}italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. Note that a corner is precisely the place where we can remove a cell (an instanton) so that the remaining set of cells still will be a Young diagram. Let us also denote by Yโ†’โ€ฒ\vec{Y}^{\prime}overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT an NNitalic_N-tuple of Young diagrams obtained by removing the kkitalic_k-th cell from Yโ†’\vec{Y}overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG.

It is easy to see from the integral (2.4) and definition (3.11) that

q|Yโ†’|โ€‹ZYโ†’=โˆ’q|Yโ†’โ€ฒ|โ€‹ZYโ†’โ€ฒโ€‹12โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹โˆฎฯ‰โ€‹(y,ฯ•ยฏ)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตA,ฯ•ยฏ)(Aโ€‹yโˆ’ฯ•ยฏk)2โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2ฯตโ€‹Aโ€‹๐‘‘y,q^{|\vec{Y}|}Z_{\vec{Y}}=-q^{|\vec{Y}^{\prime}|}Z_{\vec{Y}^{\prime}}\frac{1}{2\pi{\rm i}}\oint\frac{\omega\left(y,\overline{\bm{\phi}}\right)\omega\left(y-\frac{\epsilon}{A},\overline{\bm{\phi}}\right)}{(Ay-\overline{\phi}_{k})^{2}}\frac{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}{\epsilon}Ady,italic_q start_POSTSUPERSCRIPT | overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG | end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG end_POSTSUBSCRIPT = - italic_q start_POSTSUPERSCRIPT | overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT | end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG โˆฎ divide start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y , overยฏ start_ARG bold_italic_ฯ• end_ARG ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG , overยฏ start_ARG bold_italic_ฯ• end_ARG ) end_ARG start_ARG ( italic_A italic_y - overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต end_ARG italic_A italic_d italic_y , (3.28)

where ZYโ†’Z_{\vec{Y}}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG end_POSTSUBSCRIPT, ZYโ†’โ€ฒZ_{\vec{Y}^{\prime}}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT are the contribution of the tuples Yโ†’\vec{Y}overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG and Yโ†’โ€ฒ\vec{Y}^{\prime}overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT respectively and the contour of the integral in the right hand side is around ฯ•ยฏk/A\overline{\phi}_{k}/Aoverยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT / italic_A.

To compute the residue of (3.28) at y=ฯ•ยฏky=\overline{\phi}_{k}italic_y = overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT we need to understand the analytical structure of

ฯ‰โ€‹(y,ฯ•ยฏ)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตA,ฯ•ยฏ)\omega\left(y,\overline{\bm{\phi}}\right)\omega\left(y-\frac{\epsilon}{A},\overline{\bm{\phi}}\right)italic_ฯ‰ ( italic_y , overยฏ start_ARG bold_italic_ฯ• end_ARG ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG , overยฏ start_ARG bold_italic_ฯ• end_ARG )

in its vicinity. Careful analysis similar to what has been done in [6] shows that it has zeroes at ฯ•ยฏk\overline{\phi}_{k}overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT, ฯ•ยฏkโˆ’ฯต/A\overline{\phi}_{k}-\epsilon/Aoverยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต / italic_A and poles at ฯ•ยฏkโˆ’ฯต1/A\overline{\phi}_{k}-\epsilon_{1}/Aoverยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT / italic_A, ฯ•ยฏk+ฯต2/A\overline{\phi}_{k}+\epsilon_{2}/Aoverยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT / italic_A (respectively, ฯ•ยฏk+ฯต1/A\overline{\phi}_{k}+\epsilon_{1}/Aoverยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT / italic_A, ฯ•ยฏkโˆ’ฯต2/A\overline{\phi}_{k}-\epsilon_{2}/Aoverยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT / italic_A) then the slope is smaller (respectively, larger) then one. This is schematically shown on Fig. 1 (b, c).

For the sake of definiteness let us assume that the corner corresponding to kkitalic_k lies on the part of curve with slope less than one. Then, near ฯ•ยฏk\overline{\phi}_{k}overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT the function of interest behaves as

ฮฉkโ€‹(yโˆ’ฯ•kA)โ€‹(yโˆ’ฯ•kโˆ’ฯตA)(yโˆ’ฯ•kโˆ’ฯต1A)โ€‹(yโˆ’ฯ•k+ฯต2A).\Omega_{k}\frac{\left(y-\frac{\phi_{k}}{A}\right)\left(y-\frac{\phi_{k}-\epsilon}{A}\right)}{\left(y-\frac{\phi_{k}-\epsilon_{1}}{A}\right)\left(y-\frac{\phi_{k}+\epsilon_{2}}{A}\right)}.roman_ฮฉ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG start_ARG ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG . (3.29)

From (3.28) and (3.29) follows that

qโ€‹ZYโ†’ZYโ€ฒโ†’=โˆ’ฮฉkโ€‹โˆฎ(yโˆ’ฯ•ยฏkโˆ’ฯตA)(yโˆ’ฯ•ยฏkโˆ’ฯต1A)โ€‹(yโˆ’ฯ•ยฏk+ฯต2A)โ€‹(yโˆ’ฯ•ยฏkA)โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2Aโ€‹ฯตโ€‹๐‘‘y=ฮฉk.q\frac{Z_{\vec{Y}}}{Z_{\vec{Y^{\prime}}}}=-\Omega_{k}\oint\frac{\left(y-\frac{\overline{\phi}_{k}-\epsilon}{A}\right)}{\left(y-\frac{\overline{\phi}_{k}-\epsilon_{1}}{A}\right)\left(y-\frac{\overline{\phi}_{k}+\epsilon_{2}}{A}\right)\left(y-\frac{\overline{\phi}_{k}}{A}\right)}\frac{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}{A\epsilon}dy=\Omega_{k}.italic_q divide start_ARG italic_Z start_POSTSUBSCRIPT overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_Z start_POSTSUBSCRIPT overโ†’ start_ARG italic_Y start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = - roman_ฮฉ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT โˆฎ divide start_ARG ( italic_y - divide start_ARG overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG start_ARG ( italic_y - divide start_ARG overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A italic_ฯต end_ARG italic_d italic_y = roman_ฮฉ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT . (3.30)

Finally, note that for any fixed value of yyitalic_y in the limit Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž,

(yโˆ’ฯ•ยฏkA)โ€‹(yโˆ’ฯ•ยฏkโˆ’ฯตA)(yโˆ’ฯ•ยฏkโˆ’ฯต1A)โ€‹(yโˆ’ฯ•ยฏk+ฯต2A)โ†’1,\frac{\left(y-\frac{\overline{\phi}_{k}}{A}\right)\left(y-\frac{\overline{\phi}_{k}-\epsilon}{A}\right)}{\left(y-\frac{\overline{\phi}_{k}-\epsilon_{1}}{A}\right)\left(y-\frac{\overline{\phi}_{k}+\epsilon_{2}}{A}\right)}\to 1,divide start_ARG ( italic_y - divide start_ARG overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG start_ARG ( italic_y - divide start_ARG overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG โ†’ 1 , (3.31)

and since ฯ•ยฏkโˆˆ๐’žu\overline{\phi}_{k}\in\mathcal{C}_{u}overยฏ start_ARG italic_ฯ• end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, we identify ฮฉk=cu\Omega_{k}=c_{u}roman_ฮฉ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT.

We conclude that lnโกcu\ln c_{u}roman_ln italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT is the energy price of adding an instanton at any point of the cut ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT.

The saddle point configuration should correspond to the minimum of energy, so we expect that the minimal possible change of the number of instantons does not affect it and hence cu=1c_{u}=1italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = 1.

Therefore the saddle point equation in terms of the function ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) can be written as

ฯ‰โ€‹(yยฑi0)โ€‹ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ“i0)=1{\omega}(y\pm{\rm i}0){\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}\mp{\rm i}0\right)=1italic_ฯ‰ ( italic_y ยฑ i0 ) italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG โˆ“ i0 ) = 1 (3.32)

on all the cuts.

Remark. In the derivation above the discreetness of the problem played the crucial role. Indeed, in the large AAitalic_A limit, when a tuple of large Young diagrams Yโ†’\vec{Y}overโ†’ start_ARG italic_Y end_ARG can be approximated by a tuple of smooth functions (Fig. 1 (a)) with no corners to remove, the behaviour (3.31) makes the integral (3.28) divergent. It is a manifestation of the fact discussed in the beginning of the Section, that the saddle point method in our case determines the most contributing pole rather than a saddle point in the usual sense.

Remark. Note that AAitalic_A being large was barely used in derivation of (3.32). In fact, the only place where it was used is (3.31), while the rest of the argument relies solely on applicability of the saddle point approximation and large number of the instantons in a typical configuration. We note that (3.31) works as well in the the non-equivariant and Nekrasov-Shatashvili limits. Moreover, (3.31) is necessary for (3.29) to be compatible with (3.27), so it seems that if in future any other regime treatable with the saddle point approximation will be found, (3.31) will still hold in it and the saddle point equation will be (3.32).

(a)(a)( italic_a )(b)(b)( italic_b )(c)(c)( italic_c )
Figure 1: Boundary of a large Young diagram (a), and its zoomed pieces, with slope more (b) and less (c) than one. On the latter two pictures are shown the poles (red crosses) and zeroes (blue circles) of the function in the left hand sides of (3.27).

3.3 Quantum Seiberg-Witten curve

Consider a function

ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตA)+1ฯ‰โ€‹(y).\omega\left(y-\frac{\epsilon}{A}\right)+\frac{1}{\omega(y)}.italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG . (3.33)

It is analytical on all the cuts ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT due to (3.32), hence all its possible singularities come from Qโ€‹(Aโ€‹y)Q(Ay)italic_Q ( italic_A italic_y ) appearing in ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ). Therefore we can write it as

ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตA)+1ฯ‰โ€‹(y)=ANโ€‹gโ€‹(y)Qโ€‹(Aโ€‹y)\omega\left(y-\frac{\epsilon}{A}\right)+\frac{1}{\omega(y)}=A^{N}\frac{g(y)}{Q(Ay)}italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG = italic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_g ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_Q ( italic_A italic_y ) end_ARG (3.34)

with gโ€‹(y)g(y)italic_g ( italic_y ) being a holomorphic function on โ„‚\mathbb{C}blackboard_C.

We observe that gโ€‹(y)g(y)italic_g ( italic_y ) is holomorphic everywhere and grows not faster than yNy^{N}italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT at yโ†’โˆžy\to\inftyitalic_y โ†’ โˆž, so it is a polynomial of order NNitalic_N. Taking into account the asymptotic behaviour (3.2.2) we write it as

ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตA)+1ฯ‰โ€‹(y)=ANโ€‹(q+1q)โ€‹PNโ€‹(y)Qโ€‹(Aโ€‹y).\ \omega\left(y-\frac{\epsilon}{A}\right)+\frac{1}{\omega(y)}=A^{N}\left(\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}}\right)\frac{P_{N}(y)}{Q(Ay)}.italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG = italic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG ) divide start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_Q ( italic_A italic_y ) end_ARG . (3.35)

Here

PNโ€‹(y)=yNโˆ’p0โ€‹yNโˆ’1+p1โ€‹yNโˆ’2+โ€ฆ+pNโˆ’1,P_{N}(y)=y^{N}-p_{0}y^{N-1}+p_{1}y^{N-2}+\ldots+p_{N-1},italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) = italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - italic_p start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT + italic_p start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUPERSCRIPT + โ€ฆ + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT , (3.36)

and the first two coefficients are given by (3.2.2)

p0=2โ€‹qโ€‹T0Aโ€‹(1+q),p_{0}=\frac{2qT_{0}}{A(1+q)},italic_p start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG 2 italic_q italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A ( 1 + italic_q ) end_ARG , (3.37)
p1=qโ€‹(T02+2โ€‹T1โˆ’ฯตโ€‹T0)+(w1+k0โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2)โ€‹(1โˆ’q)A2โ€‹(1+q).p_{1}=\frac{q(T_{0}^{2}+2T_{1}-\epsilon T_{0})+(w_{1}+k_{0}\epsilon_{1}\epsilon_{2})(1-q)}{A^{2}(1+q)}.italic_p start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG italic_q ( italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 2 italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) + ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) ( 1 - italic_q ) end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_q ) end_ARG . (3.38)

In the light of the remark in the previous subsection it is not surprising that (3.35) up to a rescaling coincides with the deformation of Seiberg-Witten curves found in [11] in the Nekrasov-Shatashvili limit.

Although we are interested in the Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž limit, we are not omitting the small ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A term in (3.35). We shall see that to get the leading order of the partition function it is necessary to solve (3.35) up to the subsubleading order.

3.4 Periods of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y )

Taking into account that we are interested in the case of auโ‰ซmfa_{u}\gg m_{f}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT โ‰ซ italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT for each uuitalic_u and ffitalic_f, we can choose contours ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT for u=1,โ€ฆ,Nu=1,\ldots,Nitalic_u = 1 , โ€ฆ , italic_N encircling the poles and zeroes of ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)\omega(y,{\bm{\phi}})italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ) around aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT and leaving mfm_{f}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT outside of it. Then

โˆฎ๐’œuyโ€‹dโ€‹ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)=2โ€‹ฯ€โ€‹iAโ€‹(โˆ‘j(ฯ•j+ฯ•j+ฯตโˆ’ฯ•jโˆ’ฯต1โˆ’ฯ•jโˆ’ฯต2)โˆ’au)=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹auA.\oint_{\mathcal{A}_{u}}y\frac{{\rm d}\omega(y,{\bm{\phi}})}{\omega(y,{\bm{\phi}})}=\frac{2\pi{\rm i}}{A}\left(\sum_{j}(\phi_{j}+\phi_{j}+\epsilon-\phi_{j}-\epsilon_{1}-\phi_{j}-\epsilon_{2})-a_{u}\right)=-2\pi{\rm i}\frac{a_{u}}{A}.โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_y divide start_ARG roman_d italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ) end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ) end_ARG = divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ( โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ) = - 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG . (3.39)

The integrals in the left hand side of (3.39) are called the periods of ฯ‰โ€‹(y,ฯ•)\omega(y,{\bm{\phi}})italic_ฯ‰ ( italic_y , bold_italic_ฯ• ).

Since (3.39) is true for any value of ฯ•\bm{\phi}bold_italic_ฯ•, it is also true at the saddle point (or, in other words, it is true for the average ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) in the leading order of the fixed point approximation).

โˆฎ๐’œuyโ€‹dโ€‹ฯ‰โ€‹(y)ฯ‰โ€‹(y)=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹auA.\oint_{\mathcal{A}_{u}}y\frac{{\rm d}\omega(y)}{\omega(y)}=-2\pi{\rm i}\frac{a_{u}}{A}.โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_y divide start_ARG roman_d italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG = - 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG . (3.40)

With the deformed SW curve (3.35) and the constraints (3.40) we have everything we need to extract k0k_{0}italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, however technically it is not easy. There are two tricks which will simplify the task for us.

Firstly, note that we can redefine

ฯ‰~โ€‹(y)=ฯ‰โ€‹(y)โ€‹eddโ€‹yโ€‹ฮฑโ€‹(y),\tilde{\omega}(y)=\omega(y)e^{\frac{{\rm d}}{{\rm d}y}\alpha(y)},over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) = italic_ฯ‰ ( italic_y ) italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_y end_ARG italic_ฮฑ ( italic_y ) end_POSTSUPERSCRIPT , (3.41)

where ฮฑโ€‹(y)\alpha(y)italic_ฮฑ ( italic_y ) is holomorphic in some open region containing the contours ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, and ฮฑ=๐’ชโ€‹(Aโˆ’1)\alpha=\mathcal{O}(A^{-1})italic_ฮฑ = caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ). Then, we have

โˆฎ๐’œuyโ€‹dโ€‹ฯ‰~โ€‹(y)ฯ‰~โ€‹(y)\displaystyle\oint_{\mathcal{A}_{u}}y\frac{{\rm d}\tilde{\omega}(y)}{\tilde{\omega}(y)}โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_y divide start_ARG roman_d over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) end_ARG start_ARG over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) end_ARG =\displaystyle== โˆฎ๐’œuyโ€‹dโ€‹lnโก(ฯ‰~โ€‹(y))=โˆฎ๐’œuyโ€‹dโ€‹lnโก(ฯ‰โ€‹(y))+โˆฎ๐’œuyโ€‹ฮฑโ€ฒโ€ฒโ€‹(y)โ€‹๐‘‘y\displaystyle\oint_{\mathcal{A}_{u}}y\,{\rm d}\ln(\tilde{\omega}(y))=\oint_{\mathcal{A}_{u}}y\,{\rm d}\ln(\omega(y))+\oint_{\mathcal{A}_{u}}y\alpha^{\prime\prime}(y)dyโˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_y roman_d roman_ln ( over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) ) = โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_y roman_d roman_ln ( italic_ฯ‰ ( italic_y ) ) + โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_y italic_ฮฑ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) italic_d italic_y
=\displaystyle== โˆฎ๐’œuyโ€‹dโ€‹ฯ‰โ€‹(y)ฯ‰โ€‹(y)โˆ’โˆฎ๐’œuฮฑโ€ฒโ€‹(y)โ€‹๐‘‘y=โˆฎ๐’œuyโ€‹dโ€‹ฯ‰โ€‹(y)ฯ‰โ€‹(y).\displaystyle\oint_{\mathcal{A}_{u}}y\frac{{\rm d}{\omega}(y)}{{\omega}(y)}-\oint_{\mathcal{A}_{u}}\alpha^{\prime}(y)dy=\oint_{\mathcal{A}_{u}}y\frac{{\rm d}{\omega}(y)}{{\omega}(y)}.โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_y divide start_ARG roman_d italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG - โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) italic_d italic_y = โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_y divide start_ARG roman_d italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG .

Here we use the fact that both ฮฑโ€‹(y)\alpha(y)italic_ฮฑ ( italic_y ) and its derivative have no cuts intersecting the contour ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, so all boundary terms due to integration by parts disappear. We conclude that the change of variables (3.41) does not affect the periods (3.40) and we can use it to simplify (3.35).

Secondly, we change variables in (3.4). Namely, we take z=ฯ‰~โ€‹(y)z=\tilde{\omega}(y)italic_z = over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) as a new variable. Then yyitalic_y becomes a function of zzitalic_z defined by the equation

ฯ‰~โ€‹(yโ€‹(z))=z.\tilde{\omega}(y(z))=z.over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ( italic_z ) ) = italic_z . (3.43)

As we shall see, the multivalued function yโ€‹(z)y(z)italic_y ( italic_z ) in the region of interest has NNitalic_N branches, which we denote by yuy_{u}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT (u=1,โ€ฆ,Nu=1,\ldots,Nitalic_u = 1 , โ€ฆ , italic_N), and all the contours ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT can be defined as images of the same contour ๐’ต\mathcal{Z}caligraphic_Z under the functions yuy_{u}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. We conclude that (3.40) is equivalent to

โˆฎ๐’ตyuโ€‹(z)โ€‹dโ€‹zz=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹auA.\oint_{\mathcal{Z}}y_{u}(z)\frac{{\rm d}z}{z}=-2\pi{\rm i}\frac{a_{u}}{A}.โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_Z end_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) divide start_ARG roman_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG = - 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG . (3.44)

3.5 Applicability of the perturbation theory

Let us introduce a function

Rโ€‹(y)=ANโ€‹(q+1q)โ€‹PNโ€‹(y)Qโ€‹(Aโ€‹y).R(y)=A^{N}\left(\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}}\right)\frac{P_{N}(y)}{Q(Ay)}.italic_R ( italic_y ) = italic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG ) divide start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_Q ( italic_A italic_y ) end_ARG . (3.45)

Equation (3.35) now has the form

ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตA)+1ฯ‰โ€‹(y)=Rโ€‹(y).\omega\left(y-\frac{\epsilon}{A}\right)+\frac{1}{\omega(y)}=R(y).italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG = italic_R ( italic_y ) . (3.46)

To chose one of many possible solutions of (3.46) we need to add a boundary condition. This role is played by the asymptotic expansion (3.2.2) from which we keep only the leading order

ฯ‰โ€‹(y)=q+๐’ชโ€‹(yโˆ’1).\omega(y)=\sqrt{q}+\mathcal{O}(y^{-1}).italic_ฯ‰ ( italic_y ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG + caligraphic_O ( italic_y start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.47)

In the leading order of the Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž limit, (3.46) becomes just an algebraic equation, and it seems natural to treat this equation with the perturbation theory methods. For that, keeping in mind that ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ is an analytical function, we write the Taylor series

ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตA)=โˆ‘n=0โˆžฯ‰(n)โ€‹(y)n!โ€‹(โˆ’ฯตA)n,\omega\left(y-\frac{\epsilon}{A}\right)=\sum_{n=0}^{\infty}\frac{\omega^{(n)}(y)}{n!}\left(-\frac{\epsilon}{A}\right)^{n},italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_n = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_n ! end_ARG ( - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT , (3.48)

turn (3.46) into

ฯ‰โ€‹(y)+1ฯ‰โ€‹(y)+โˆ‘n=1โˆžฯ‰(n)โ€‹(y)n!โ€‹(โˆ’ฯตA)n=Rโ€‹(y)\omega(y)+\frac{1}{\omega(y)}+\sum_{n=1}^{\infty}\frac{\omega^{(n)}(y)}{n!}\left(-\frac{\epsilon}{A}\right)^{n}=R(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_n = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_n ! end_ARG ( - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT = italic_R ( italic_y ) (3.49)

and look for ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) in the form

ฯ‰โ€‹(y)=โˆ‘k=0โˆžฯ‰kโ€‹(y)โ€‹(ฯตA)k.\omega(y)=\sum_{k=0}^{\infty}\omega_{k}(y)\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{k}.italic_ฯ‰ ( italic_y ) = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT . (3.50)

Then in the leading order, as expected, we get an algebraic equation777In this subsection we ignore the fact that RRitalic_R itself depends on AAitalic_A for simplicity. It does not affect the outcome.

ฯ‰0โ€‹(y)+1ฯ‰0โ€‹(y)=Rโ€‹(y),\omega_{0}(y)+\frac{1}{\omega_{0}(y)}=R(y),italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG = italic_R ( italic_y ) , (3.51)

and the corrections ฯ‰k\omega_{k}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT can be found order by order in the usual way.

Although this approach looks natural, we should be careful not to lose solutions of (3.46) when we omit the higher derivatives in (3.49). By doing this we have changed drastically the type of the equation: from a non-linear difference equation, rewritten as a differential equation of infinite order, we got a simple algebraic equation. To proceed in this manner we have to show that the solution ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) of (3.46) selected by the asymptotic behaviour (3.47) can be approximated by some solution ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) of (3.51). Note that it requires to identify the appropriate branch of the multivalued function ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, which includes choosing the cuts connecting the branching points among infinitely many options.

In Appendix A we study equations of the type (3.46) with asymptotic condition (3.47) for slow varying functions Rโ€‹(y)R(y)italic_R ( italic_y ). This applies to the case on hands, because the singularities of Rโ€‹(y)R(y)italic_R ( italic_y ) are concentrated around the zeroes of Qโ€‹(yโ€‹A)Q(yA)italic_Q ( italic_y italic_A ), i.e. near the origin and far away from the region of interest where the contours ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT are.

From Appendix A we know that the qualitative behaviour of the solution of (3.46-3.47) depends on whether |q||q|| italic_q | is bigger, smaller or equal to one. Since we start from the series in terms of positive powers of qqitalic_q (2.1), it is natural to limit ourselves to the case |q|<1|q|<1| italic_q | < 1. Then, by the results of the appendix, (3.46-3.47) has a unique solution. Moreover, there exist precisely one branch of ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) that can be chosen as the initial approximation of the perturbation theory for most of the values of the argument. Namely, the cuts of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT are defined by the equation |ฯ‰0โ€‹(y)|=1|\omega_{0}(y)|=1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) | = 1, and, aside from the cuts, ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is uniquely defined by the requirement |ฯ‰0โ€‹(y)|<1|\omega_{0}(y)|<1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) | < 1.

More precisely, the approximation

ฯ‰โ€‹(y)=ฯ‰0โ€‹(y)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1)\omega(y)=\omega_{0}(y)+\mathcal{O}(A^{-1})italic_ฯ‰ ( italic_y ) = italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) (3.52)

may fail only in small neighbourhoods of singularities of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, which includes the already mentioned cuts, as well as the zeroes of Qโ€‹(Aโ€‹y)Q(Ay)italic_Q ( italic_A italic_y ). Hypothetically, for some special choice of the coefficients pip_{i}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT, there can exist other pathological points where (3.52) is not valid, but the contours ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT can be chosen so that the contribution of such points to the periods is negligible. We refer to the end of Appendix A, and especially to discussion of Fig. 3 for further details.

3.6 Leading order and the contours

We start with the leading order of (3.49).

ฯ‰โ€‹(y)+1ฯ‰โ€‹(y)=ฯ‰0โ€‹(y)+1ฯ‰0โ€‹(y)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1)=PNโ€‹(y)yNโ€‹ฮบ+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1),\omega(y)+\frac{1}{\omega(y)}=\omega_{0}(y)+\frac{1}{\omega_{0}(y)}+\mathcal{O}(A^{-1})=\frac{P_{N}(y)}{y^{N}}\kappa+\mathcal{O}(A^{-1}),italic_ฯ‰ ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG = italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) = divide start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_ฮบ + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) , (3.53)

where we expanded Qโ€‹(Aโ€‹y)Q(Ay)italic_Q ( italic_A italic_y ) in the right hand side and introduced ฮบ=q+1q\kappa=\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}}italic_ฮบ = square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG.

By the symmetry property (3.13), the AAitalic_A-independent leading order of ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ should be invariant under the transformation of the argument yโ†’yโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹dNy\to ye^{\frac{2\pi{\rm i}d}{N}}italic_y โ†’ italic_y italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_d end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT. This implies that PNP_{N}italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT shares the same property,

PNโ€‹(yโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iN)=PNโ€‹(y)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1)P_{N}(ye^{\frac{2\pi{\rm i}}{N}})=P_{N}(y)+\mathcal{O}(A^{-1})italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ) = italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) (3.54)

and hence

PNโ€‹(y)=yNโˆ’UN+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1)P_{N}(y)=y^{N}-U^{N}+\mathcal{O}(A^{-1})italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) = italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) (3.55)

for some Uโˆˆโ„‚U\in\mathbb{C}italic_U โˆˆ blackboard_C.

Let us identify the cuts of ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ). Since they are defined by the equation |ฯ‰0โ€‹(y)|=1|\omega_{0}(y)|=1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) | = 1, we can parametrize them as curves [0,2โ€‹ฯ€]โ†’โ„‚[0,2\pi]\to\mathbb{C}[ 0 , 2 italic_ฯ€ ] โ†’ blackboard_C, ฮธโ†ฆy(0)โ€‹(eiโ€‹ฮธ)\theta\mapsto y^{(0)}(e^{{\rm i}\theta})italic_ฮธ โ†ฆ italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_e start_POSTSUPERSCRIPT roman_i italic_ฮธ end_POSTSUPERSCRIPT ), where y(0)โ€‹(z)y^{(0)}(z)italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) is a solution of the equation

1โˆ’UNy(0)โ€‹(z)N=(z+1z)ฮบ.1-\frac{U^{N}}{y^{(0)}(z)^{N}}=\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)}{\kappa}.1 - divide start_ARG italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG = divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) end_ARG start_ARG italic_ฮบ end_ARG . (3.56)

The solution is an NNitalic_N-valued function. Its branches are

yu(0)โ€‹(z)=Uโ€‹ฯโ€‹(z)โˆ’1/Nโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹uโ€‹iN,ฯโ€‹(z)=(1โˆ’(z+1z)ฮบ),y_{u}^{(0)}(z)=U\rho(z)^{-1/N}e^{\frac{2\pi u{\rm i}}{N}},\quad\rho(z)=\left(1-\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)}{\kappa}\right),italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) = italic_U italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 / italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ italic_u roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT , italic_ฯ ( italic_z ) = ( 1 - divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) end_ARG start_ARG italic_ฮบ end_ARG ) , (3.57)

and u=1,โ€ฆ,Nu=1,\ldots,Nitalic_u = 1 , โ€ฆ , italic_N. Here we assume that the branch of the NNitalic_N-th root is fixed (we take the standard branch for definiteness).

We recall that we expect ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT to have NNitalic_N cuts ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, located near the edges of the NNitalic_N-polygon au/A=euโ€‹2โ€‹ฯ€โ€‹iNa_{u}/A=e^{u\frac{2\pi{\rm i}}{N}}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT / italic_A = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT italic_u divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT. Since the images of yu(0)y_{u}^{(0)}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT differ exactly by a rotation by 2โ€‹ฯ€N\frac{2\pi}{N}divide start_ARG 2 italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG, up to a choice of phase of UUitalic_U, we can identify the image of yu(0)y_{u}^{(0)}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT with ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT for each u=1,โ€ฆ,Nu=1,\ldots,Nitalic_u = 1 , โ€ฆ , italic_N (see Fig. 2).

๐’žN\mathcal{C}_{N}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT๐’ž1\mathcal{C}_{1}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT๐’ž2\mathcal{C}_{2}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT๐’ž3\mathcal{C}_{3}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPTโ€ฆ\ldotsโ€ฆ๐’žNโˆ’1\mathcal{C}_{N-1}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPTโ€ฆ\ldotsโ€ฆ
Figure 2: Cuts of ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y )

This identification is particularly simple in the limit qโ†’0q\to 0italic_q โ†’ 0 (or equivalently ฮบโ†’โˆž\kappa\to\inftyitalic_ฮบ โ†’ โˆž). In this case (3.57) becomes

yu(0)=Uโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uN+๐’ชโ€‹(q).y^{(0)}_{u}=Ue^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}+\mathcal{O}(q).italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = italic_U italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_q ) . (3.58)

So the NNitalic_N cuts shrink to NNitalic_N points on a UUitalic_U-circle.

On the other hand, with qโ†’0q\to 0italic_q โ†’ 0 only the contribution with the instanton number equal to zero survives. From (3.11) we see that in this case ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT has NNitalic_N single poles at y=au/Ay=a_{u}/Aitalic_y = italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT / italic_A, u=1,โ€ฆ,Nu=1,\ldots,Nitalic_u = 1 , โ€ฆ , italic_N. We conclude that

U=โˆ’1+๐’ชโ€‹(q),qโ†’0.U=-1+\mathcal{O}(q),\ q\to 0.italic_U = - 1 + caligraphic_O ( italic_q ) , italic_q โ†’ 0 . (3.59)

For finite values of qqitalic_q we have to use (3.40) to find UUitalic_U, but the identification of the cuts ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT with the images of the unit circle under the branches yuy_{u}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT persists.

The function yuโ€‹(z)y_{u}(z)italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) defined by (3.57) admits an analytical continuation to a neighbourhood of a unit circle, say for |z|โˆˆ(r0,r1)|z|\in(r_{0},r_{1})| italic_z | โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ), where 0<r0<1<r10<r_{0}<1<r_{1}0 < italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT < 1 < italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT. Indeed, it is enough to require r0,r1r_{0},r_{1}italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT be such that

|z+1z|<ฮบ,โˆ€z:r0<|z|<r1,\left|z+\frac{1}{z}\right|<\kappa,\,\forall z:r_{0}<|z|<r_{1},| italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG | < italic_ฮบ , โˆ€ italic_z : italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT < | italic_z | < italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , (3.60)

which is possible for |ฮบ|>1|\kappa|>1| italic_ฮบ | > 1, i.e. for not too large |q||q|| italic_q |. Then, for |z|โˆˆ(r0,r1)|z|\in(r_{0},r_{1})| italic_z | โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , italic_r start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) we have

ฯ‰0โ€‹(yu(0)โ€‹(z))+1ฯ‰0โ€‹(yu(0)โ€‹(z))=Rโ€‹(y0(0)โ€‹(z))=z+1z,\omega_{0}(y_{u}^{(0)}(z))+\frac{1}{\omega_{0}(y_{u}^{(0)}(z))}=R(y_{0}^{(0)}(z))=z+\frac{1}{z},italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) end_ARG = italic_R ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) = italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG , (3.61)

since the function yโ†’ฯ‰0โ€‹(y)+1ฯ‰0โ€‹(y)y\to\omega_{0}(y)+\frac{1}{\omega_{0}(y)}italic_y โ†’ italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG is analytical in the neighbourhood of the cuts ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT of yuy_{u}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. Then, since the branch of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is selected by |ฯ‰0|<1|\omega_{0}|<1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | < 1, for r0<|z|โ‰ค1r_{0}<|z|\leq 1italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT < | italic_z | โ‰ค 1 we get

ฯ‰0โ€‹(yu(0)โ€‹(z))=z.\omega_{0}(y_{u}^{(0)}(z))=z.italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) = italic_z . (3.62)

Let us for each rโˆˆ(r0,1)r\in(r_{0},1)italic_r โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , 1 ) consider the curves ๐’œur\mathcal{A}_{u}^{r}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT defined by the parametrisation ฮธโ†ฆyuโ€‹(rโ€‹eiโ€‹ฮธ)\theta\mapsto y_{u}(re^{{\rm i}\theta})italic_ฮธ โ†ฆ italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r italic_e start_POSTSUPERSCRIPT roman_i italic_ฮธ end_POSTSUPERSCRIPT ). We claim that any of these curves can be taken as the contour ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. Indeed, ๐’œur\mathcal{A}_{u}^{r}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT is a family of closed curves without self-intersections, continuously depending on the parameter rritalic_r. As long as r<1r<1italic_r < 1, ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT does not intersect ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, but in the limit rโ†’1r\to 1italic_r โ†’ 1 we get a curve that goes twice (back and forth) along the cut ๐’žu\mathcal{C}_{u}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. Finally, from (3.62)

limrโ†’1ฯ‰0โ€‹(yu(0)โ€‹(rโ€‹eยฑiโ€‹ฮธ))=eยฑiโ€‹ฮธ,\lim_{r\to 1}\omega_{0}(y_{u}^{(0)}(re^{\pm{\rm i}\theta}))=e^{\pm{\rm i}\theta},roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_r โ†’ 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_r italic_e start_POSTSUPERSCRIPT ยฑ roman_i italic_ฮธ end_POSTSUPERSCRIPT ) ) = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT ยฑ roman_i italic_ฮธ end_POSTSUPERSCRIPT , (3.63)

which means that the curves ๐’œur\mathcal{A}_{u}^{r}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT with rritalic_r substantially close to one pass along both borders of the cut. Then by elementary geometric topology, for any rโˆˆ(r0,1)r\in(r_{0},1)italic_r โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , 1 ), ๐’œur\mathcal{A}_{u}^{r}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT encircle the contour.

Putting ๐’œu=๐’œur\mathcal{A}_{u}=\mathcal{A}_{u}^{r}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT into (3.40), we get

โˆฎ๐’ตyu(0)โ€‹(z)โ€‹dโ€‹zz=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uN,\oint_{\mathcal{Z}}y_{u}^{(0)}(z)\frac{dz}{z}=-2\pi{\rm i}e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}},โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT caligraphic_Z end_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG = - 2 italic_ฯ€ roman_i italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT , (3.64)

where

๐’ต={zโˆˆโ„‚||z|=r},\mathcal{Z}=\big{\{}z\in\mathbb{C}\big{|}|z|=r\big{\}},caligraphic_Z = { italic_z โˆˆ blackboard_C | | italic_z | = italic_r } , (3.65)

and we are free to chose any rโˆˆ(r0,1)r\in(r_{0},1)italic_r โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , 1 ). In other words, at least in the leading order, (3.40) can indeed be presented in the desired form (3.43). Let us now explain why it holds beyond the leading order. Note that the condition (3.60) defining r0r_{0}italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is independent of AAitalic_A. So, assuming AAitalic_A to be large enough, we can always choose rritalic_r so that the contour ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT stays within the region where the perturbation theory for ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) works (see Appendix A for details). In particular, we can chose r0โ€ฒโˆˆ(r0,1)r_{0}^{\prime}\in(r_{0},1)italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , 1 ) so, that ๐’œur\mathcal{A}_{u}^{r}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT stays away from the singularities of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) whenever r0<r<r0โ€ฒr_{0}<r<r^{\prime}_{0}italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT < italic_r < italic_r start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT. It follows that the contours ๐’œur\mathcal{A}_{u}^{r}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT with rโˆˆ(r0,r0โ€ฒ)r\in(r_{0},r^{\prime}_{0})italic_r โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , italic_r start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) can be used for next orders of perturbation theory, because they still encircle the singularities of ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰.

Define a function yuy_{u}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT satisfying

ฯ‰~โ€‹(yuโ€‹(z))=z\tilde{\omega}(y_{u}(z))=zover~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) ) = italic_z (3.66)

for |z|โˆˆ(r0โ€ฒ,r0)|z|\in(r_{0}^{\prime},r_{0})| italic_z | โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT , italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ). Since in this region ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT approximates ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ for large AAitalic_A,

yuโ€‹(z)=yu(0)โ€‹(z)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1).y_{u}(z)=y_{u}^{(0)}(z)+\mathcal{O}(A^{-1}).italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.67)

Thus the contours ๐’œ~ur\tilde{\mathcal{A}}^{r}_{u}over~ start_ARG caligraphic_A end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT defined by parametrisation ฮธโ†ฆyuโ€‹(rโ€‹eiโ€‹ฮธ)\theta\mapsto y_{u}(re^{{\rm i}\theta})italic_ฮธ โ†ฆ italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r italic_e start_POSTSUPERSCRIPT roman_i italic_ฮธ end_POSTSUPERSCRIPT ) are just small deformations of the contours ๐’œur{\mathcal{A}}^{r}_{u}caligraphic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, and hence enjoy the same topological properties. In particular, they can be used as the contours ๐’œu\mathcal{A}_{u}caligraphic_A start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT as well. This means that (3.43) holds at all orders of the perturbation theory and all we have to do is find perturbative corrections to (3.67).

3.7 Next orders of the saddle point equation

We will use the redefinition of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) (3.4) to simplify the expanded saddle point equation (3.49) order by order. Namely, we will choose ฮฑโ€‹(y)\alpha(y)italic_ฮฑ ( italic_y ) in such a way that in each order of perturbation theory in terms of 1/A1/A1 / italic_A the highest derivative cancels.

In the first order it can be done by setting

ฮฑโ€‹(y)=ฯต2โ€‹Aโ€‹lnโก(1โˆ’ฯ‰~โ€‹(y)2)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’2).\alpha(y)=\frac{\epsilon}{2A}\ln{(1-\tilde{\omega}(y)^{2})}+\mathcal{O}(A^{-2}).italic_ฮฑ ( italic_y ) = divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG 2 italic_A end_ARG roman_ln ( 1 - over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.68)

Dependence of ฮฑ\alphaitalic_ฮฑ on yet unknown function ฯ‰~\tilde{\omega}over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG is not important because the system of equations composed from (3.41) and (3.68) can be solved perturbatively order by order. The branch of the logarithm can be chosen to be the standard one, having a cut at the negative real semi-axis. Then ฮฑ\alphaitalic_ฮฑ is holomorphic in the region where ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ is. With (3.68), (3.49) becomes just

ฯ‰~โ€‹(y)+1ฯ‰~โ€‹(y)=Rโ€‹(y)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’2).\tilde{\omega}(y)+\frac{1}{\tilde{\omega}(y)}=R(y)+\mathcal{O}(A^{-2}).over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) end_ARG = italic_R ( italic_y ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.69)

In other words, up to a replacement of function ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ by ฯ‰~\tilde{\omega}over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG according to (3.41) and (3.68), not affecting the periods, the shift of the argument by ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A in the left hand sides of (3.46) can be ignored not only in the leading, but also in the subleading order with respect to ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A.

For the second order we set

ฮฑโ€‹(y)=ฯต2โ€‹Aโ€‹lnโก(1โˆ’ฯ‰~โ€‹(y)2)โˆ’(ฯตA)2โ€‹ฯ‰~โ€‹(y)โ€‹(1+ฯ‰~โ€‹(y)2)โ€‹ฯ‰~โ€ฒโ€‹(y)2โ€‹(1โˆ’ฯ‰~0โ€‹(y)2)2+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3).\alpha(y)=\frac{\epsilon}{2A}\ln{(1-\tilde{\omega}(y)^{2})}-\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{2}\frac{\tilde{\omega}(y)(1+\tilde{\omega}(y)^{2})\tilde{\omega}^{\prime}(y)}{2(1-\tilde{\omega}_{0}(y)^{2})^{2}}+\mathcal{O}(A^{-3}).italic_ฮฑ ( italic_y ) = divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG 2 italic_A end_ARG roman_ln ( 1 - over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) - ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) ( 1 + over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) end_ARG start_ARG 2 ( 1 - over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.70)

This converts (3.49) into

ฯ‰~โ€‹(y)+1ฯ‰~โ€‹(y)=Rโ€‹(y)+(ฯตA)2โ€‹(1+ฯ‰~โ€‹(y)2)โ€‹ฯ‰~โ€ฒโ€‹(y)22โ€‹ฯ‰~โ€‹(y)โ€‹(1โˆ’ฯ‰~โ€‹(y)2)2+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3).\tilde{\omega}(y)+\frac{1}{\tilde{\omega}(y)}=R(y)+\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{2}\frac{(1+\tilde{\omega}(y)^{2})\tilde{\omega}^{\prime}(y)^{2}}{2\tilde{\omega}(y)(1-\tilde{\omega}(y)^{2})^{2}}+\mathcal{O}(A^{-3}).over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) end_ARG = italic_R ( italic_y ) + ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( 1 + over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) ( 1 - over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.71)

Let us get rid of the derivative in the right hand side. It appears with a Aโˆ’2A^{-2}italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 2 end_POSTSUPERSCRIPT factor, so we need only its leading order. Differentiating (3.71) and lowering the precision we get

โˆ’ฯ‰~โ€ฒโ€‹(y)โ€‹1โˆ’ฯ‰~โ€‹(y)2ฯ‰~โ€‹(y)2=Rโ€ฒโ€‹(y)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1).-\tilde{\omega}^{\prime}(y)\frac{1-\tilde{\omega}(y)^{2}}{\tilde{\omega}(y)^{2}}=R^{\prime}(y)+\mathcal{O}(A^{-1}).- over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) divide start_ARG 1 - over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG = italic_R start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.72)

Solving this for ฯ‰~โ€ฒโ€‹(y)\tilde{\omega}^{\prime}(y)over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) and putting it back to (3.71) we arrive to an algebraic equation

ฯ‰~โ€‹(y)+1ฯ‰~โ€‹(y)=Rโ€‹(y)+(ฯตA)2โ€‹(1+ฯ‰~โ€‹(y)2)โ€‹ฯ‰~โ€‹(y)3โ€‹Rโ€ฒโ€‹(y)22โ€‹(1โˆ’ฯ‰~โ€‹(y)2)4+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3).\tilde{\omega}(y)+\frac{1}{\tilde{\omega}(y)}=R(y)+\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{2}\frac{(1+\tilde{\omega}(y)^{2})\tilde{\omega}(y)^{3}R^{\prime}(y)^{2}}{2(1-\tilde{\omega}(y)^{2})^{4}}+\mathcal{O}(A^{-3}).over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) end_ARG = italic_R ( italic_y ) + ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( 1 + over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT italic_R start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 ( 1 - over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.73)

Let us observe that if we were dealing with the original function ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰, we would still be able to get an algebraic equation (see Appendix B for a general procedure), but the computations would be much more involved, and we would need two subleading of the first and leading order of the second derivative.

Now we need to expand also Rโ€‹(y)R(y)italic_R ( italic_y ). Recall that

Rโ€‹(y)=ANโ€‹ฮบโ€‹PNโ€‹(y)Qโ€‹(Aโ€‹y).R(y)=A^{N}\kappa\frac{P_{N}(y)}{Q(Ay)}.italic_R ( italic_y ) = italic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮบ divide start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_Q ( italic_A italic_y ) end_ARG . (3.74)

By (2.10), we have

Qโ€‹(Aโ€‹y)=ANโ€‹(yNโˆ’T0Aโ€‹y+T1A2โ€‹y2+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3)).Q(Ay)=A^{N}\left(y^{N}-\frac{T_{0}}{Ay}+\frac{T_{1}}{A^{2}y^{2}}+\mathcal{O}(A^{-3})\right).italic_Q ( italic_A italic_y ) = italic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A italic_y end_ARG + divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) . (3.75)

Using the symmetry property (3.13), which is also shared by the polynomial Qโ€‹(Aโ€‹y)Q(Ay)italic_Q ( italic_A italic_y ), we deduce that the coefficients of PNโ€‹(y)P_{N}(y)italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) are of order pn=๐’ชโ€‹(Aโˆ’nโˆ’1)p_{n}=\mathcal{O}(A^{-n-1})italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) for n=0,โ€ฆ,Nโˆ’2n=0,\ldots,N-2italic_n = 0 , โ€ฆ , italic_N - 2, so

PNโ€‹(y)=yNโˆ’yNโˆ’1โ€‹p0+yNโˆ’2โ€‹p1โˆ’UN+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3).P_{N}(y)=y^{N}-y^{N-1}p_{0}+y^{N-2}p_{1}-U^{N}+\mathcal{O}(A^{-3}).italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) = italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.76)

Then

Rโ€‹(y)\displaystyle R(y)italic_R ( italic_y ) =\displaystyle== ฮบโ€‹(1โˆ’(Uy)N)โˆ’T0qโ€‹Aโ€‹yโ€‹((Uy)Nโ€‹(1+q)+qโˆ’1)+\displaystyle\kappa\left(1-\left(\frac{U}{y}\right)^{N}\right)-\frac{T_{0}}{\sqrt{q}Ay}\left(\left(\frac{U}{y}\right)^{N}(1+q)+q-1\right)+italic_ฮบ ( 1 - ( divide start_ARG italic_U end_ARG start_ARG italic_y end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ) - divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG italic_A italic_y end_ARG ( ( divide start_ARG italic_U end_ARG start_ARG italic_y end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_q ) + italic_q - 1 ) +
1A2โ€‹y2โ€‹qโ€‹(Bโˆ’Cโ€‹(Uy)N)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3),\displaystyle\frac{1}{A^{2}y^{2}\sqrt{q}}\left(B-C\left(\frac{U}{y}\right)^{N}\right)+\mathcal{O}(A^{-3}),divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG ( italic_B - italic_C ( divide start_ARG italic_U end_ARG start_ARG italic_y end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) ,

where

B\displaystyle Bitalic_B =\displaystyle== T02โˆ’T1+qโ€‹(T1โˆ’T0โ€‹ฯต)+(1โˆ’q)โ€‹(w1+k0โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2),\displaystyle T_{0}^{2}-T_{1}+q(T_{1}-T_{0}\epsilon)+(1-q)(w_{1}+k_{0}\epsilon_{1}\epsilon_{2}),italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_q ( italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต ) + ( 1 - italic_q ) ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) , (3.78)
C\displaystyle Citalic_C =\displaystyle== (1+q)โ€‹(T02โˆ’T1).\displaystyle(1+q)(T_{0}^{2}-T_{1}).( 1 + italic_q ) ( italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) .

We also have

Rโ€ฒโ€‹(y)=ฮบโ€‹Nโ€‹UNโ€‹yโˆ’Nโˆ’1+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1).R^{\prime}(y)=\kappa NU^{N}y^{-N-1}+\mathcal{O}(A^{-1}).italic_R start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) = italic_ฮบ italic_N italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT - italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.79)

Recall that we actually need not the function ฯ‰~\tilde{\omega}over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG, but its inverse. In other words, we need to perturbatively solve

ฯ‰~โ€‹(yuโ€‹(z))=z+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3),โˆ€z:|z|โˆˆ(r0,r0โ€ฒ),\tilde{\omega}(y_{u}(z))=z+\mathcal{O}(A^{-3}),\ \forall z:|z|\in(r_{0},r_{0}^{\prime}),over~ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) ) = italic_z + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) , โˆ€ italic_z : | italic_z | โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ) , (3.80)

where 0<r0<r0โ€ฒ<10<r_{0}<r_{0}^{\prime}<10 < italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT < italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT < 1 are chose so that |z|โˆˆ(r0,r0โ€ฒ)|z|\in(r_{0},r_{0}^{\prime})| italic_z | โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ) the functions yuy_{u}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT are holomorphic and close to yu(0)y_{u}^{(0)}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT.

Combining (3.80) with (3.73) and substituting (3.7) and (3.79) we get

ฮบโ€‹((Uyuโ€‹(z))Nโˆ’(Uyu(0)โ€‹(z))N)=โˆ’T0qโ€‹Aโ€‹yuโ€‹(z)โ€‹((Uyuโ€‹(z))Nโ€‹(1+q)+qโˆ’1)\displaystyle\kappa\left(\left(\frac{U}{y_{u}(z)}\right)^{N}-\left(\frac{U}{y_{u}^{(0)}(z)}\right)^{N}\right)=-\frac{T_{0}}{\sqrt{q}A{y_{u}(z)}}\left(\left(\frac{U}{y_{u}(z)}\right)^{N}(1+q)+q-1\right)italic_ฮบ ( ( divide start_ARG italic_U end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - ( divide start_ARG italic_U end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ) = - divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG italic_A italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) end_ARG ( ( divide start_ARG italic_U end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_q ) + italic_q - 1 ) (3.81)
+1A2โ€‹yuโ€‹(z)2โ€‹qโ€‹(Bโˆ’Cโ€‹(Uyuโ€‹(z))N)+ฮบ2โ€‹N2โ€‹(ฯตA)2โ€‹(z+1z)โ€‹z4โ€‹U2โ€‹Nโ€‹yuโ€‹(z)โˆ’2โ€‹Nโˆ’22โ€‹(1โˆ’z2)3+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3).\displaystyle+\frac{1}{A^{2}y_{u}(z)^{2}\sqrt{q}}\left(B-C\left(\frac{U}{y_{u}(z)}\right)^{N}\right)+\kappa^{2}N^{2}\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{2}\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)z^{4}U^{2N}y_{u}(z)^{-2N-2}}{2(1-z^{2})^{3}}+\mathcal{O}(A^{-3}).+ divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG ( italic_B - italic_C ( divide start_ARG italic_U end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ) + italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT italic_U start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 2 italic_N - 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 ( 1 - italic_z start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) .

It is convenient to look for yuโ€‹(z)y_{u}(z)italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) in the form

yuโ€‹(z)=yu(0)โ€‹(z)+ฮพโ€‹(z)A+ฮถโ€‹(z)A2โ€‹1yu(0)โ€‹(z)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3).y_{u}(z)=y_{u}^{(0)}(z)+\frac{\xi(z)}{A}+\frac{\zeta(z)}{A^{2}}\frac{1}{y_{u}^{(0)}(z)}+\mathcal{O}(A^{-3}).italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) + divide start_ARG italic_ฮพ ( italic_z ) end_ARG start_ARG italic_A end_ARG + divide start_ARG italic_ฮถ ( italic_z ) end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.82)

Note that by (3.13), yuy_{u}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT is multiplied by a factor of eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹dNe^{-\frac{2\pi{\rm i}d}{N}}italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_d end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT under the shift of uuitalic_u by dditalic_d. The same transformation rule applies to the products (yu(0))kโ€‹Akโˆ’1(y_{u}^{(0)})^{k}A^{k-1}( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_k - 1 end_POSTSUPERSCRIPT for any kkitalic_k. This implies that the coefficients ฮพโ€‹(z)\xi(z)italic_ฮพ ( italic_z ), ฮถโ€‹(z)\zeta(z)italic_ฮถ ( italic_z ) are independent of uuitalic_u.

Before proceeding, we observe that for every mmitalic_m

yu(z)m=yu(0)(z)mโˆ’1(yu(0)(z)+mฮพโ€‹(z)A+mโ€‹ฮถโ€‹(z)+mโ€‹(mโˆ’1)2โ€‹ฮพโ€‹(z)2A21yu(0)โ€‹(z)+๐’ช(Aโˆ’3))).y_{u}(z)^{m}=y_{u}^{(0)}(z)^{m-1}\left(y_{u}^{(0)}(z)+m\frac{\xi(z)}{A}+\frac{m\zeta(z)+\frac{m(m-1)}{2}\xi(z)^{2}}{A^{2}}\frac{1}{y_{u}^{(0)}(z)}+\mathcal{O}(A^{-3}))\right).italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT = italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_m - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) + italic_m divide start_ARG italic_ฮพ ( italic_z ) end_ARG start_ARG italic_A end_ARG + divide start_ARG italic_m italic_ฮถ ( italic_z ) + divide start_ARG italic_m ( italic_m - 1 ) end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_ฮพ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) ) . (3.83)

Substituting this into (3.81) we get

โˆ’Nโ€‹ฮบโ€‹ฯโ€‹(z)โ€‹ฮพโ€‹(z)Aโ€‹yu(0)โ€‹(z)โˆ’ฮบโ€‹Nโ€‹ฯโ€‹(z)A2โ€‹yu(0)โ€‹(z)2โ€‹(ฮถโ€‹(z)โˆ’N+12โ€‹ฮพโ€‹(z)2)=\displaystyle-N\kappa\rho(z)\frac{\xi(z)}{Ay_{u}^{(0)}(z)}-\kappa\frac{N\rho(z)}{A^{2}y_{u}^{(0)}(z)^{2}}\left(\zeta(z)-\frac{N+1}{2}\xi(z)^{2}\right)=- italic_N italic_ฮบ italic_ฯ ( italic_z ) divide start_ARG italic_ฮพ ( italic_z ) end_ARG start_ARG italic_A italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG - italic_ฮบ divide start_ARG italic_N italic_ฯ ( italic_z ) end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ( italic_ฮถ ( italic_z ) - divide start_ARG italic_N + 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_ฮพ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) = (3.84)
โˆ’T0qโ€‹Aโ€‹yu(0)โ€‹(z)โ€‹(ฯโ€‹(z)โ€‹(1+q)+qโˆ’1)+T0qโ€‹A2โ€‹yu(0)โ€‹(z)2โ€‹ฮพโ€‹(z)โ€‹((N+1)โ€‹ฯโ€‹(z)โ€‹(1+q)+qโˆ’1)\displaystyle-\frac{T_{0}}{\sqrt{q}A{y^{(0)}_{u}(z)}}\left(\rho(z)(1+q)+q-1\right)+\frac{T_{0}}{\sqrt{q}A^{2}{y^{(0)}_{u}(z)}^{2}}\xi(z)\left(\left(N+1\right)\rho(z)(1+q)+q-1\right)- divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG italic_A italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) end_ARG ( italic_ฯ ( italic_z ) ( 1 + italic_q ) + italic_q - 1 ) + divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_ฮพ ( italic_z ) ( ( italic_N + 1 ) italic_ฯ ( italic_z ) ( 1 + italic_q ) + italic_q - 1 )
+1A2โ€‹qโ€‹yu(0)โ€‹(z)2(Bโˆ’Cฯ(z))+ฮบ2N2ฯต2A2โ€‹yu(0)โ€‹(z)2(z+1z)โ€‹ฯโ€‹(z)22โ€‹(zโˆ’1z)4๐’ช(Aโˆ’3)).\displaystyle+\frac{1}{A^{2}\sqrt{q}y_{u}^{(0)}(z)^{2}}\left(B-C\rho(z)\right)+\kappa^{2}N^{2}\frac{\epsilon^{2}}{A^{2}y^{(0)}_{u}(z)^{2}}\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)\rho(z)^{2}}{2\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}}\mathcal{O}(A^{-3})).+ divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ( italic_B - italic_C italic_ฯ ( italic_z ) ) + italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) .

We note that there are two types of terms, the ones proportional to 1Aโ€‹yu(0)โ€‹(z)\frac{1}{Ay_{u}^{(0)}(z)}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_A italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG, and the ones proportional to 1A2โ€‹yu(0)โ€‹(z)2\frac{1}{A^{2}y_{u}^{(0)}(z)^{2}}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG, with coefficients independent of the branch number uuitalic_u. Solving this first in the leading order (in terms of AAitalic_A) for ฮพ\xiitalic_ฮพ, and then in the subleading order for ฮถ\zetaitalic_ฮถ we get,as expected, uuitalic_u-independent solutions

ฮพโ€‹(z)=T0Nโ€‹(1โˆ’ฮปโ€‹ฯโ€‹(z)โˆ’1),\xi(z)=\frac{T_{0}}{N}\left(1-\lambda\rho(z)^{-1}\right),italic_ฮพ ( italic_z ) = divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ( 1 - italic_ฮป italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) , (3.85)
ฮถโ€‹(z)\displaystyle\zeta(z)italic_ฮถ ( italic_z ) =\displaystyle== N+12โ€‹ฮพโ€‹(z)2โˆ’T0โ€‹ฮพโ€‹(z)Nโ€‹(N+1โˆ’1โˆ’q1+qโ€‹ฯโ€‹(z)โˆ’1)\displaystyle\frac{N+1}{2}\xi(z)^{2}-\frac{T_{0}\xi(z)}{N}\left(N+1-\frac{1-q}{1+q}\rho(z)^{-1}\right)divide start_ARG italic_N + 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_ฮพ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮพ ( italic_z ) end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ( italic_N + 1 - divide start_ARG 1 - italic_q end_ARG start_ARG 1 + italic_q end_ARG italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT )
โˆ’1Nโ€‹qโ€‹ฮบโ€‹ฯโ€‹(z)โ€‹(Bโˆ’Cโ€‹ฯโ€‹(z))โˆ’ฮบโ€‹Nโ€‹ฯต2โ€‹(z+1z)โ€‹ฯโ€‹(z)(zโˆ’1z)4.\displaystyle-\frac{1}{N\sqrt{q}\kappa\rho(z)}\left(B-C\rho(z)\right)-\kappa N\epsilon^{2}\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)\rho(z)}{\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}}.- divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N square-root start_ARG italic_q end_ARG italic_ฮบ italic_ฯ ( italic_z ) end_ARG ( italic_B - italic_C italic_ฯ ( italic_z ) ) - italic_ฮบ italic_N italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) italic_ฯ ( italic_z ) end_ARG start_ARG ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG .

With (3.85) we can write the latter as

ฮถโ€‹(z)=โˆ‘m=02Lmฯโ€‹(z)mโˆ’ฮบโ€‹Nโ€‹ฯต2โ€‹(z+1z)โ€‹ฯโ€‹(z)2โ€‹(zโˆ’1z)4,\zeta(z)=\sum_{m=0}^{2}\frac{L_{m}}{\rho(z)^{m}}-\kappa N\epsilon^{2}\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)\rho(z)}{2\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}},italic_ฮถ ( italic_z ) = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_m = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_L start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG - italic_ฮบ italic_N italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) italic_ฯ ( italic_z ) end_ARG start_ARG 2 ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG , (3.86)

where the coefficients are

L0\displaystyle L_{0}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT =\displaystyle== (Nโˆ’1)โ€‹T02โˆ’2โ€‹Nโ€‹T12โ€‹N2,\displaystyle\frac{(N-1)T_{0}^{2}-2NT_{1}}{2N^{2}},divide start_ARG ( italic_N - 1 ) italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 2 italic_N italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG 2 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG , (3.87)
L1\displaystyle L_{1}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT =\displaystyle== โˆ’T0โ€‹(T0โˆ’ฯต)2โ€‹Nโˆ’ฮปโ€‹T02โ€‹(Nโˆ’2)+Nโ€‹T0โ€‹ฯต+2โ€‹Nโ€‹(k0โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2+w1โˆ’T1)2โ€‹N2,\displaystyle-\frac{T_{0}(T_{0}-\epsilon)}{2N}-\lambda\frac{T_{0}^{2}(N-2)+NT_{0}\epsilon+2N(k_{0}\epsilon_{1}\epsilon_{2}+w_{1}-T_{1})}{2N^{2}},- divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ) end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG - italic_ฮป divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_N - 2 ) + italic_N italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต + 2 italic_N ( italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT + italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG 2 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ,
L2\displaystyle L_{2}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT =\displaystyle== (1โˆ’4ฮบ2)โ€‹T02โ€‹Nโˆ’12โ€‹N2,\displaystyle\left(1-\frac{4}{\kappa^{2}}\right)T_{0}^{2}\frac{N-1}{2N^{2}},( 1 - divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_N - 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ,
ฮป\displaystyle\lambdaitalic_ฮป =\displaystyle== 1โˆ’q1+q.\displaystyle\frac{1-q}{1+q}.divide start_ARG 1 - italic_q end_ARG start_ARG 1 + italic_q end_ARG .

A surprising consequence of the analysis above is that we ended up with an algebraic equation (3.73). In other words, the quantum Seiberg-Witten curve can be perturbatively approximated by an algebraic one. In fact, this holds for all orders of perturbation theory, and, moreover, the defining equation can be always reduced to a quadratic one in terms of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ). Although we do not use it, we believe it to be an interesting observation on its own, so we demonstrate it in Appendix B.

3.8 Effective number of instantons

Now we have NNitalic_N curves defined as

yuโ€‹(z)\displaystyle y_{u}(z)italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) =\displaystyle== Uโ€‹ฯโ€‹(z)โˆ’1/Nโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹uโ€‹iN+1Aโ€‹T0Nโ€‹(1โˆ’ฮปโ€‹ฯโ€‹(z)โˆ’1)\displaystyle U\rho(z)^{-1/N}e^{\frac{2\pi u{\rm i}}{N}}+\frac{1}{A}\frac{T_{0}}{N}\left(1-\lambda\rho(z)^{-1}\right)italic_U italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 / italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ italic_u roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_A end_ARG divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ( 1 - italic_ฮป italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT )
+1A2โ€‹Uโˆ’1โ€‹ฯโ€‹(z)1/Nโ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹uโ€‹iNโ€‹(โˆ‘m=02Lmฯโ€‹(z)mโˆ’ฮบโ€‹Nโ€‹ฯต2โ€‹(z+1z)โ€‹ฯโ€‹(z)2โ€‹(zโˆ’1z)4)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3)\displaystyle+\frac{1}{A^{2}}U^{-1}\rho(z)^{1/N}e^{\frac{-2\pi u{\rm i}}{N}}\left(\sum_{m=0}^{2}\frac{L_{m}}{\rho(z)^{m}}-\kappa N\epsilon^{2}\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)\rho(z)}{2\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}}\right)+\mathcal{O}(A^{-3})+ divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_U start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 / italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG - 2 italic_ฯ€ italic_u roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_m = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_L start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG - italic_ฮบ italic_N italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) italic_ฯ ( italic_z ) end_ARG start_ARG 2 ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT )

with

ฯโ€‹(z)=(1โˆ’(z+1z)ฮบ).\rho(z)=\left(1-\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)}{\kappa}\right).italic_ฯ ( italic_z ) = ( 1 - divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) end_ARG start_ARG italic_ฮบ end_ARG ) . (3.89)

We can proceed with the integration order by order over the contour as defined in (3.64).

โˆฎ|z|=ryuโ€‹(z)โ€‹dโ€‹zz=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹auA=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹(e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNโˆ’w1Nโ€‹A2โ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uN+๐’ชโ€‹(Aโˆ’3)).\oint_{|z|=r}y_{u}(z)\frac{dz}{z}=-2\pi{\rm i}\frac{a_{u}}{A}=-2\pi{\rm i}\left(e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}-\frac{w_{1}}{NA^{2}}e^{-\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}+\mathcal{O}\left(A^{-3}\right)\right).โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG = - 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG = - 2 italic_ฯ€ roman_i ( italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) . (3.90)

We observe the perfect matching of the orders in terms of AAitalic_A and dependence on uuitalic_u in the left and the right hand sides: the leading orders always come with the exponent e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNe^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT, the subleading order is present only in the left hand side and is independent of uuitalic_u and, finally, the subsubleading orders appear together with the factor eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNe^{-\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT.

Then, using notation and results of Appendix C, from the leading order of (3.90) we get

Uโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNโ€‹โ„โˆ’1Nโ€‹(ฮบ)=โˆ’e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uN+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1),Ue^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}\mathcal{I}_{-\frac{1}{N}}(\kappa)=-e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}+\mathcal{O}(A^{-1}),italic_U italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) = - italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ,

or

U=โˆ’1F12โ€‹(12โ€‹N,N+12โ€‹N,1;4ฮบ2)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1).U=-\frac{1}{{}_{2}F_{1}(\frac{1}{2N},\frac{N+1}{2N},1;\frac{4}{\kappa^{2}})}+\mathcal{O}(A^{-1}).italic_U = - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG , divide start_ARG italic_N + 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG , 1 ; divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (3.91)

The constant UUitalic_U computed in the leading order is enough for our goals (in fact, due to the symmetry constrains UUitalic_U can contain only terms proportional to Aโˆ’lโ€‹NA^{-lN}italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - italic_l italic_N end_POSTSUPERSCRIPT, lโˆˆโ„คl\in\mathbb{Z}italic_l โˆˆ blackboard_Z, so (3.91) actually holds up to ๐’ชโ€‹(Aโˆ’N)\mathcal{O}(A^{-N})caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - italic_N end_POSTSUPERSCRIPT )).

We can verify that the subleading order of (3.90), present only in the left hand side, vanishes. For that we write

โˆฎ|z|=rฯโ€‹(z)โˆ’1โ€‹dโ€‹zz=โˆฎ|z|=rdโ€‹zzโ€‹(1โˆ’ฮบโˆ’1โ€‹(z+1z))=ฮบโ€‹โˆฎ|z|=rdโ€‹zzโ€‹(q+1qโˆ’zโˆ’1z)=\displaystyle\oint_{|z|=r}\rho(z)^{-1}\frac{dz}{z}=\oint_{|z|=r}\frac{dz}{z\left(1-\kappa^{-1}\left(z+\frac{1}{z}\right)\right)}=\kappa\oint_{|z|=r}\frac{dz}{z(\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}}-z-\frac{1}{z})}=โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG = โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z ( 1 - italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) ) end_ARG = italic_ฮบ โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z ( square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG - italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) end_ARG = (3.92)
โˆ’ฮบโ€‹โˆฎ|z|=rdโ€‹z(zโˆ’q)โ€‹(zโˆ’1q)=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹q+1qqโˆ’1q=2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฮปโˆ’1.\displaystyle-\kappa\oint_{|z|=r}\frac{dz}{(z-\sqrt{q})\left(z-\frac{1}{\sqrt{q}}\right)}=-2\pi{\rm i}\frac{\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}}}{\sqrt{q}-\frac{1}{\sqrt{q}}}=2\pi{\rm i}\lambda^{-1}.- italic_ฮบ โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG ( italic_z - square-root start_ARG italic_q end_ARG ) ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG ) end_ARG = - 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG end_ARG = 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฮป start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT .

Then

โˆฎ|z|=r0dโ€‹zz=T0Nโ€‹โˆฎ|z|=r0dโ€‹zzโ€‹(1โˆ’ฮปโ€‹ฯโ€‹(z)โˆ’1)=0.\oint_{|z|=r_{0}}\frac{dz}{z}=\frac{T_{0}}{N}\oint_{|z|=r_{0}}\frac{dz}{z}\left(1-\lambda\rho(z)^{-1}\right)=0.โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG = divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N end_ARG โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ( 1 - italic_ฮป italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) = 0 . (3.93)

Finally, the subsubleading order of (3.90) gives us

โˆ’12โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹โˆฎ|z|=r(โˆ‘m=02Lmฯโ€‹(z)mโˆ’ฮบโ€‹Nโ€‹ฯต2โ€‹(z+1z)โ€‹ฯโ€‹(z)2โ€‹(zโˆ’1z)4)โ€‹ฯ1Nโ€‹(z)โ€‹dโ€‹zzโ€‹U=โˆ’w1N+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1),-\frac{1}{2\pi{\rm i}}\oint_{|z|=r}\left(\sum_{m=0}^{2}\frac{L_{m}}{\rho(z)^{m}}-\kappa N\epsilon^{2}\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)\rho(z)}{2\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}}\right)\rho^{\frac{1}{N}}(z)\frac{dz}{zU}=-\frac{w_{1}}{N}+\mathcal{O}(A^{-1}),- divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT ( โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_m = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_L start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG - italic_ฮบ italic_N italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) italic_ฯ ( italic_z ) end_ARG start_ARG 2 ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z italic_U end_ARG = - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N end_ARG + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) , (3.94)

or

w1โ€‹U\displaystyle w_{1}Uitalic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_U =\displaystyle== Nโ€‹โˆ‘m=02โ„1Nโˆ’mโ€‹Lmโˆ’N2โ€‹ฮบโ€‹ฯต22โ€‹๐’ฅ1N+1โ€‹(ฮบ)+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1),\displaystyle N\sum_{m=0}^{2}\mathcal{I}_{\frac{1}{N}-m}L_{m}-\frac{N^{2}\kappa\epsilon^{2}}{2}\mathcal{J}_{\frac{1}{N}+1}(\kappa)+\mathcal{O}(A^{-1}),italic_N โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_m = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - italic_m end_POSTSUBSCRIPT italic_L start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮบ italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 end_ARG caligraphic_J start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG + 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) , (3.95)

where โ„ฮฑ\mathcal{I_{\alpha}}caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT, ๐’ฅฮฑโ€‹(ฮบ)\mathcal{J_{\alpha}}(\kappa)caligraphic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) are found in Appendix C and given by

โ„ฮฑโ€‹(ฮบ)=โˆ‘k=0โˆž(โˆ’ฮฑ)2โ€‹k(k!)2โ€‹ฮบโˆ’2โ€‹k=F12โ€‹(โˆ’ฮฑ2,1โˆ’ฮฑ2;1;4ฮบ2),\mathcal{I_{\alpha}}(\kappa)=\sum_{k=0}^{\infty}\frac{(-\alpha)_{2k}}{(k!)^{2}}\kappa^{-2k}={}_{2}F_{1}\left(-\frac{\alpha}{2},\frac{1-\alpha}{2};1;\frac{4}{\kappa^{2}}\right),caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( - italic_ฮฑ ) start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_k ! ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT - 2 italic_k end_POSTSUPERSCRIPT = start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( - divide start_ARG italic_ฮฑ end_ARG start_ARG 2 end_ARG , divide start_ARG 1 - italic_ฮฑ end_ARG start_ARG 2 end_ARG ; 1 ; divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) , (3.96)
๐’ฅฮฑโ€‹(ฮบ)=โˆ’16โ€‹(ฮฑโˆ’2)3ฮบ3โ€‹F12โ€‹(3โˆ’ฮฑ2,4โˆ’ฮฑ2,2,4ฮบ2).\mathcal{J_{\alpha}}(\kappa)=-\frac{1}{6}\frac{(\alpha-2)_{3}}{\kappa^{3}}{}_{2}F_{1}\left(\frac{3-\alpha}{2},\frac{4-\alpha}{2},2,\frac{4}{\kappa^{2}}\right).caligraphic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) = - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 6 end_ARG divide start_ARG ( italic_ฮฑ - 2 ) start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 3 - italic_ฮฑ end_ARG start_ARG 2 end_ARG , divide start_ARG 4 - italic_ฮฑ end_ARG start_ARG 2 end_ARG , 2 , divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) . (3.97)

Now we can extract k0k_{0}italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT hidden in L1L_{1}italic_L start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT.

ฮปโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹k0=(โˆ’ฮป+1โ„1Nโˆ’1โ€‹โ„โˆ’1N)โ€‹w1+12โ€‹(Nโˆ’1)Nโ€‹โ„1N+(1โˆ’4ฮบ2)โ€‹โ„1Nโˆ’2โ„1Nโˆ’1โ€‹T02\displaystyle\lambda\epsilon_{1}\epsilon_{2}k_{0}=\left(-\lambda+\frac{1}{\mathcal{I}_{\frac{1}{N}-1}\mathcal{I}_{-\frac{1}{N}}}\right)w_{1}+\frac{1}{2}\frac{(N-1)}{N}\frac{\mathcal{I}_{\frac{1}{N}}+(1-\frac{4}{\kappa^{2}})\mathcal{I}_{\frac{1}{N}-2}}{\mathcal{I}_{\frac{1}{N}-1}}T_{0}^{2}italic_ฮป italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = ( - italic_ฮป + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 end_POSTSUBSCRIPT caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG divide start_ARG ( italic_N - 1 ) end_ARG start_ARG italic_N end_ARG divide start_ARG caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUBSCRIPT + ( 1 - divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT (3.98)
โˆ’(Nโˆ’2โ€‹ฮป+Nโ€‹ฮป)2โ€‹Nโ€‹T02+(1โˆ’ฮป)2โ€‹T0โ€‹ฯต+(ฮปโˆ’โ„1Nโ„1Nโˆ’1)โ€‹T1โˆ’N2โ€‹ฮบ2โ€‹๐’ฅ1N+1โ„1Nโˆ’1โ€‹ฯต2+๐’ชโ€‹(Aโˆ’1).\displaystyle-\frac{(N-2\lambda+N\lambda)}{2N}T_{0}^{2}+\frac{(1-\lambda)}{2}T_{0}\epsilon+\left(\lambda-\frac{\mathcal{I}_{\frac{1}{N}}}{\mathcal{I}_{\frac{1}{N}-1}}\right)T_{1}-\frac{N^{2}\kappa}{2}\frac{\mathcal{J}_{\frac{1}{N}+1}}{\mathcal{I}_{\frac{1}{N}-1}}\epsilon^{2}+\mathcal{O}(A^{-1}).- divide start_ARG ( italic_N - 2 italic_ฮป + italic_N italic_ฮป ) end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + divide start_ARG ( 1 - italic_ฮป ) end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต + ( italic_ฮป - divide start_ARG caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮบ end_ARG start_ARG 2 end_ARG divide start_ARG caligraphic_J start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG + 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) .

We note that except for N=2N=2italic_N = 2 case, when w1โˆผA2w_{1}\sim A^{2}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT โˆผ italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT, there is no reason for k0k_{0}italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT to be large in the Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž limit for general ฯต1\epsilon_{1}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT, ฯต2\epsilon_{2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT, ฮป\lambdaitalic_ฮป.

3.9 Renormalisation

It will be convenient for further derivations to introduce the effective coupling constant.

If, despite k0k_{0}italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT not being obviously large in general, the approximation

keff=k0k_{\rm eff}=k_{0}italic_k start_POSTSUBSCRIPT roman_eff end_POSTSUBSCRIPT = italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT

still had worked, then, to find the asymptotic behaviour, we would have had to compute the integral

lnโก(Z0(โˆž))=โˆซk0qโ€‹dq,\ln(Z^{(\infty)}_{0})=\int\frac{k_{0}}{q}{\rm d}q,roman_ln ( italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = โˆซ divide start_ARG italic_k start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_q end_ARG roman_d italic_q , (3.99)

choosing the integration constant so that ln(Z(โˆž))q=0=0\ln(Z^{(\infty)})_{q=0}=0roman_ln ( italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUBSCRIPT italic_q = 0 end_POSTSUBSCRIPT = 0. We shall see later, that the saddle point approximation actually requires a correction and Z0(โˆž)โ‰ Z(โˆž)Z_{0}^{(\infty)}\neq Z^{(\infty)}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT โ‰  italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT, but actually

Z(โˆž)=Zcโ€‹Z0(โˆž),Z^{(\infty)}=Z_{c}Z_{0}^{(\infty)},italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT , (3.100)

where ZcZ_{c}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT does not depend on aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT or masses and will be discussed later, but let us for now assume that the saddle point approximation works well.

From (3.98), (3.99) immediately follows that Z(โˆž)Z^{(\infty)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT has the form

Z(โˆž)=Bโ€‹(q)w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹Z0โ€‹(q),Z^{(\infty)}=B(q)^{\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}Z_{0}(q),italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_B ( italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) , (3.101)

where all the dependence on ๐’˜\bm{w}bold_italic_w appears in the exponent of the first factor and Bโ€‹(q)B(q)italic_B ( italic_q ), Z0โ€‹(q)Z_{0}(q)italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) are ๐’˜\bm{w}bold_italic_w-independent functions of qqitalic_q. This form of the dependence on ๐’˜\bm{w}bold_italic_w coincides with the one we see in the classical part of the partition function

Zclass=q0โˆ’12โ€‹Nโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹โˆ‘u<v(auโˆ’av)2=q0w1ฯต1โ€‹ฯต2,Z_{\rm class}=q_{0}^{-\frac{1}{2N\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\sum_{u<v}(a_{u}-a_{v})^{2}}=q_{0}^{\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}},italic_Z start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT = italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u < italic_v end_POSTSUBSCRIPT ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT = italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT , (3.102)

where we have used

0=(โˆ‘uau)2=โˆ‘uau2+2โ€‹โˆ‘u<vauโ€‹av.0=\left(\sum_{u}a_{u}\right)^{2}=\sum_{u}a_{u}^{2}+2\sum_{u<v}a_{u}a_{v}.0 = ( โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 2 โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u < italic_v end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT . (3.103)

Moreover, for the one-loop contribution, starting from [4]

โ„ฑ1โ€‹lโ€‹oโ€‹oโ€‹p=12โ€‹โˆ‘u,v=1uโ‰ vN(auโˆ’av)2โ€‹lnโกauโˆ’avฮ›โˆ’Nโ€‹โˆ‘u=1Nau2โ€‹lnโกauฮ›,\mathcal{F}_{\rm 1loop}=\frac{1}{2}\sum_{\begin{subarray}{c}u,v=1\\ u\neq v\end{subarray}}^{N}(a_{u}-a_{v})^{2}\ln\frac{a_{u}-a_{v}}{\Lambda}-N\sum_{u=1}^{N}a_{u}^{2}\ln\frac{a_{u}}{\Lambda},caligraphic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 roman_l roman_o roman_o roman_p end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT start_ARG start_ROW start_CELL italic_u , italic_v = 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL italic_u โ‰  italic_v end_CELL end_ROW end_ARG end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT roman_ln divide start_ARG italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG roman_ฮ› end_ARG - italic_N โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT roman_ln divide start_ARG italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG roman_ฮ› end_ARG , (3.104)

taking the variations and choosing branches of logarithms explicitly preserving residual Weyl symmetry, one can finds the same dependence

Z1โˆ’loop(โˆž)=D0โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2,Z_{\rm 1-loop}^{(\infty)}=D_{0}^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}},italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 1 - roman_loop end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_D start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT , (3.105)

where

D0=(โˆ’1)Nโ€‹D,lnโก(D)=2โ€‹lnโก2โ€‹Nโˆ’โˆ‘k=1Nโˆ’1cosโก(2โ€‹ฯ€โ€‹kN)โ€‹lnโก(sin2โกฯ€โ€‹kN)+ฯ€โ€‹i.D_{0}=(-1)^{N}D\,,\quad\ln(D)=2\ln 2N-\sum_{k=1}^{N-1}\cos\left(\frac{2\pi k}{N}\right)\ln\left(\sin^{2}\frac{\pi k}{N}\right)+\pi{\rm i}.italic_D start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_D , roman_ln ( italic_D ) = 2 roman_ln 2 italic_N - โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT roman_cos ( divide start_ARG 2 italic_ฯ€ italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) roman_ln ( roman_sin start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_ฯ€ italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) + italic_ฯ€ roman_i . (3.106)

Let us define a new constant

qIR=q0โ€‹D0โˆ’1โ€‹Bโ€‹(q)q_{\rm IR}=q_{0}\,D_{0}^{-1}\,B(q)italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_B ( italic_q ) (3.107)

and renormalise the contributions to the partition function as follows:

Zยฏโ€‹(๐’˜)=Zโ€‹(๐’˜)Z(โˆž)โ€‹(๐’˜),\displaystyle\overline{Z}({\bm{w}})=\frac{{Z}({\bm{w}})}{{Z}^{(\infty)}({\bm{w}})},overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG ( bold_italic_w ) = divide start_ARG italic_Z ( bold_italic_w ) end_ARG start_ARG italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_italic_w ) end_ARG , (3.108)
Zยฏ1โˆ’loopโ€‹(๐’˜)=Z1โˆ’loopโ€‹(๐’˜)Z1โˆ’loop(โˆž)โ€‹(๐’˜),\displaystyle\overline{Z}_{\rm 1-loop}({\bm{w}})=\frac{{Z}_{\rm 1-loop}({\bm{w}})}{{Z}_{\rm 1-loop}^{(\infty)}({\bm{w}})},overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 - roman_loop end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_w ) = divide start_ARG italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 1 - roman_loop end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_w ) end_ARG start_ARG italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 1 - roman_loop end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_italic_w ) end_ARG , (3.109)
Zยฏclassโ€‹(๐’˜)=Zclassโ€‹(๐’˜)โ€‹Z1โˆ’loop(โˆž)โ€‹(๐’˜)โ€‹Z(โˆž)โ€‹(๐’˜).\displaystyle\overline{Z}_{\rm class}(\bm{w})=Z_{\rm class}(\bm{w})Z^{(\infty)}_{\rm 1-loop}(\bm{w})Z^{(\infty)}(\bm{w}).overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_w ) = italic_Z start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_w ) italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT 1 - roman_loop end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_w ) italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_italic_w ) . (3.110)

The full partition function does not change under this transformation

Zfull=Zclassโ€‹Z1โˆ’loopโ€‹Z=Zยฏclassโ€‹Zยฏ1โˆ’loopโ€‹Zยฏ.Z_{\mathrm{full}}={Z}_{\mathrm{class}}Z_{\mathrm{1-loop}}{Z}=\overline{Z}_{\mathrm{class}}\overline{Z}_{\mathrm{1-loop}}\overline{Z}.italic_Z start_POSTSUBSCRIPT roman_full end_POSTSUBSCRIPT = italic_Z start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 1 - roman_loop end_POSTSUBSCRIPT italic_Z = overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 - roman_loop end_POSTSUBSCRIPT overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG . (3.111)

The classical part of the partition function now is a function of qIRq_{\mathrm{IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT

Zยฏclass=qIRw1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹Z0.\overline{Z}_{\mathrm{class}}=q_{\mathrm{IR}}^{\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}Z_{0}.overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT = italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT . (3.112)

As we show in Subsection 5.2, the renormalised instanton partition function Zยฏโ€‹(๐’˜)\overline{Z}({\bm{w}})overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG ( bold_italic_w ) can be naturally resummed into a series in terms of qIRq_{\mathrm{IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT, while the one loop part in the conformal case does not depend on qqitalic_q at all.

We conclude that qIRq_{\mathrm{IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT can be viewed as the effective coupling parameter of the theory. It is referred to as the infrared coupling constant in [1, 5]. It might look controversial since in no region in the spaces of expectation values ๐’‚\bm{a}bold_italic_a the full quantum prepotential is expected to be proportional to the classical action [17]. We resolve this apparent contradiction in Subsection 4.4.

Besides the dependence on the new coupling qIRq_{\mathrm{IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT, the classical part Zยฏclass\overline{Z}_{\mathrm{class}}overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT (3.112) includes also a factor Z0Z_{0}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, which we understand as a constant shift of energy lnโกZ0\ln Z_{0}roman_ln italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and call the vacuum energy.

3.10 Modular properties of effective coupling and vacuum energy

3.10.1 Effective coupling constant

From (3.98), (3.107) follows that a coupling constant ฯ„IR\tau_{\mathrm{IR}}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT defined as qIR=e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„IRq_{\rm IR}=e^{2\pi{\rm i}\tau_{\rm IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT satisfies the equation

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹qโ€‹โˆ‚ฯ„IRโˆ‚q=1ฮปโ€‹โ„โˆ’1Nโ€‹(ฮบ)โ€‹โ„1Nโˆ’1โ€‹(ฮบ)=1+q1โˆ’qโ€‹F12โ€‹(12โ€‹N,N+12โ€‹N,1;4ฮบ2)โˆ’2โ€‹(1โˆ’4ฮบ2)N+22โ€‹N,2\pi{\rm i}q\frac{\partial\tau_{\mathrm{IR}}}{\partial q}=\frac{1}{\lambda\mathcal{I}_{-\frac{1}{N}}(\kappa)\mathcal{I}_{\frac{1}{N}-1}(\kappa)}=\frac{1+q}{1-q}\,{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{2N},\frac{N+1}{2N},1;\frac{4}{\kappa^{2}}\right)^{-2}\left(1-\frac{4}{\kappa^{2}}\right)^{\frac{N+2}{2N}},2 italic_ฯ€ roman_i italic_q divide start_ARG โˆ‚ italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_q end_ARG = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฮป caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) end_ARG = divide start_ARG 1 + italic_q end_ARG start_ARG 1 - italic_q end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG , divide start_ARG italic_N + 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG , 1 ; divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_N + 2 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT , (3.113)

where we used the Eulerโ€™s transformation formula for hypergeometric functions. We add a boundary condition

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„IR=lnโก(q)โˆ’lnโก(D)+๐’ชโ€‹(q),qโ†’0.2\pi{\rm i}\tau_{\mathrm{IR}}=\ln(q)-\ln(D)+\mathcal{O}(q),\quad q\to 0.2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = roman_ln ( italic_q ) - roman_ln ( italic_D ) + caligraphic_O ( italic_q ) , italic_q โ†’ 0 . (3.114)

Here we used D=(โˆ’1)Nโ€‹D0D=(-1)^{N}D_{0}italic_D = ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT to remove the sign factor of q0q_{0}italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT.

We expect the coupling constant ฯ„IR\tau_{\mathrm{IR}}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT to be inverse modular functions of qqitalic_q with respect to certain triangle groups [18]. Such functions are often presentable as ratios of two solutions of a hypergeometric equation [21]. Thus we can try to find a solution in the form

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„IR=F1F2,2\pi{\rm i}\tau_{\mathrm{IR}}=\frac{F_{1}}{F_{2}},2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_F start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , (3.115)

where F1,2F_{1,2}italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT are two different solutions of the same unknown hypergeometric differential equation.

To justify the ansatz (3.115) we recall that the hypergeometric equation

qโ€‹(1โˆ’q)โ€‹Fโ€ฒโ€ฒโ€‹(q)+(cโˆ’(a+b+1)โ€‹q)โ€‹Fโ€ฒโ€‹(q)โˆ’aโ€‹bโ€‹Fโ€‹(q)=0q(1-q)F^{\prime\prime}(q)+(c-(a+b+1)q)F^{\prime}(q)-abF(q)=0italic_q ( 1 - italic_q ) italic_F start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q ) + ( italic_c - ( italic_a + italic_b + 1 ) italic_q ) italic_F start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q ) - italic_a italic_b italic_F ( italic_q ) = 0 (3.116)

is equivalent to

Gโ€ฒโ€ฒโ€‹(q)+Qโ€‹(a,b,c;z)โ€‹Gโ€‹(q)=0,G^{\prime\prime}(q)+Q(a,b,c;z)G(q)=0,italic_G start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q ) + italic_Q ( italic_a , italic_b , italic_c ; italic_z ) italic_G ( italic_q ) = 0 , (3.117)

where

Gโ€‹(z)=zc/2โ€‹(1โˆ’z)cโˆ’aโˆ’bโˆ’12โ€‹Fโ€‹(z)G(z)=z^{c/2}(1-z)^{\frac{c-a-b-1}{2}}F(z)italic_G ( italic_z ) = italic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_c / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_c - italic_a - italic_b - 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_F ( italic_z ) (3.118)

and

Qโ€‹(a,b,c;z)=q2โ€‹(1โˆ’(aโˆ’b)2)+qโ€‹(2โ€‹cโ€‹(a+bโˆ’1)โˆ’4โ€‹aโ€‹b)+cโ€‹(2โˆ’c)4โ€‹q2โ€‹(1โˆ’q)2.Q(a,b,c;z)=\frac{q^{2}(1-(a-b)^{2})+q(2c(a+b-1)-4ab)+c(2-c)}{4q^{2}(1-q)^{2}}.italic_Q ( italic_a , italic_b , italic_c ; italic_z ) = divide start_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - ( italic_a - italic_b ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) + italic_q ( 2 italic_c ( italic_a + italic_b - 1 ) - 4 italic_a italic_b ) + italic_c ( 2 - italic_c ) end_ARG start_ARG 4 italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG . (3.119)

Ansatz (3.115) is equivalent to

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„IR=G1G2,2\pi{\rm i}\tau_{\mathrm{IR}}=\frac{G_{1}}{G_{2}},2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG italic_G start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_G start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , (3.120)

where G1G_{1}italic_G start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT, G2G_{2}italic_G start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT are two solutions of (3.117).

It is known [22] that a function can be presented in the form (3.120) if and only if it satisfies

Sโ€‹ฯ„IR=2โ€‹Qโ€‹(a,b,c;z),S\tau_{\mathrm{IR}}=2Q(a,b,c;z),italic_S italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = 2 italic_Q ( italic_a , italic_b , italic_c ; italic_z ) , (3.121)

where the Schwartzian derivative operator SSitalic_S is defined by

Sโ€‹ฯ„IR=ฯ„IRโ€ฒโ€ฒโ€ฒฯ„IRโ€ฒโˆ’32โ€‹(ฯ„IRโ€ฒโ€ฒฯ„IRโ€ฒ)2.S\tau_{\mathrm{IR}}=\frac{\tau_{\mathrm{IR}}{}^{\prime\prime\prime}}{\tau_{\mathrm{IR}}{}^{\prime}}-\frac{3}{2}\left(\frac{\tau_{\mathrm{IR}}{}^{\prime\prime}}{\tau_{\mathrm{IR}}{}^{\prime}}\right)^{2}.italic_S italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_FLOATSUPERSCRIPT โ€ฒ โ€ฒ โ€ฒ end_FLOATSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_FLOATSUPERSCRIPT โ€ฒ end_FLOATSUPERSCRIPT end_ARG - divide start_ARG 3 end_ARG start_ARG 2 end_ARG ( divide start_ARG italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_FLOATSUPERSCRIPT โ€ฒ โ€ฒ end_FLOATSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_FLOATSUPERSCRIPT โ€ฒ end_FLOATSUPERSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT . (3.122)

Note that the Schwartzian derivative depends only on the derivatives of the function, so we can find it using (3.113) without solving the latter. It is convenient to rewrite the hypergeometric function in (3.113)

F12โ€‹(12โ€‹N,N+12โ€‹N,1;4ฮบ2)=G0โ€‹(4ฮบ2)โ€‹(4ฮบ2)โˆ’12โ€‹(1โˆ’4ฮบ2)โˆ’12+N+24โ€‹N,{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{2N},\frac{N+1}{2N},1;\frac{4}{\kappa^{2}}\right)=G_{0}\left(\frac{4}{\kappa^{2}}\right)\left(\frac{4}{\kappa^{2}}\right)^{-\frac{1}{2}}\left(1-\frac{4}{\kappa^{2}}\right)^{-\frac{1}{2}+\frac{N+2}{4N}},start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG , divide start_ARG italic_N + 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG , 1 ; divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) = italic_G start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) ( divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG + divide start_ARG italic_N + 2 end_ARG start_ARG 4 italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT , (3.123)

where G0G_{0}italic_G start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT satisfies the equation

G0โ€ฒโ€ฒโ€‹(z)+Qโ€‹(12โ€‹N,N+12,1;z)โ€‹G0โ€‹(z)=0.G_{0}^{\prime\prime}(z)+Q\left(\frac{1}{2N},\frac{N+1}{2},1;z\right)G_{0}(z)=0.italic_G start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) + italic_Q ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG , divide start_ARG italic_N + 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG , 1 ; italic_z ) italic_G start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = 0 . (3.124)

With this is it easy to find that

Sโ€‹ฯ„IR=2โ€‹Qโ€‹(1N,1N,1,q),S\tau_{\mathrm{IR}}=2Q\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},1,q\right),italic_S italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = 2 italic_Q ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 , italic_q ) , (3.125)

so a presentation in the form (3.115) actually exists and we need only to choose F1F_{1}italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT, F2F_{2}italic_F start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT appropriately.

The main requirement for selecting it is that ฯ„IR\tau_{\mathrm{IR}}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT satisfy (3.114). We note that

F12โ€‹(1N,1N,1,q)=1+๐’ชโ€‹(q),qโ†’0,{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},1,q\right)=1+\mathcal{O}(q),\,q\to 0,start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 , italic_q ) = 1 + caligraphic_O ( italic_q ) , italic_q โ†’ 0 , (3.126)
F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q)=โˆ’(lnโก(q)+2โ€‹ฮณE+2โ€‹ฯˆโ€‹(1N))โ€‹ฮ“โ€‹(2N)ฮ“โ€‹(1N)2+๐’ชโ€‹(1),qโ†’0,{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)}=-\left(\ln(q)+2\gamma_{E}+2\psi\left(\frac{1}{N}\right)\right)\frac{\Gamma\left(\frac{2}{N}\right)}{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}+\mathcal{O}(1),\,q\to 0,start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) = - ( roman_ln ( italic_q ) + 2 italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT + 2 italic_ฯˆ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) ) divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG + caligraphic_O ( 1 ) , italic_q โ†’ 0 , (3.127)

where ฯˆโ€‹(z)=ฮ“โ€ฒโ€‹(z)ฮ“โ€‹(z)\psi(z)=\frac{\Gamma^{\prime}(z)}{\Gamma(z)}italic_ฯˆ ( italic_z ) = divide start_ARG roman_ฮ“ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( italic_z ) end_ARG is the digamma function and ฮณE\gamma_{E}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT is the Eulerโ€“Mascheroni constant and using the Gaussโ€™s diagamma theorem

ฯˆโ€‹(1N)=โˆ’ฮณEโˆ’lnโก(2โ€‹N)โˆ’ฯ€2โ€‹cotโก(ฯ€N)+2โ€‹โˆ‘n=1โŒŠNโˆ’12โŒ‹cosโก(2โ€‹ฯ€โ€‹nN)โ€‹lnโก(sinโก(2โ€‹ฯ€โ€‹nN))+ฯ€โ€‹i.\psi\left(\frac{1}{N}\right)=-\gamma_{E}-\ln(2N)-\frac{\pi}{2}\cot\left(\frac{\pi}{N}\right)+2\sum_{n=1}^{\lfloor\frac{N-1}{2}\rfloor}\cos\left(\frac{2\pi n}{N}\right)\ln\left(\sin\left(\frac{2\pi n}{N}\right)\right)+\pi{\rm i}.italic_ฯˆ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) = - italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT - roman_ln ( 2 italic_N ) - divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG 2 end_ARG roman_cot ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) + 2 โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_n = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โŒŠ divide start_ARG italic_N - 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG โŒ‹ end_POSTSUPERSCRIPT roman_cos ( divide start_ARG 2 italic_ฯ€ italic_n end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) roman_ln ( roman_sin ( divide start_ARG 2 italic_ฯ€ italic_n end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) ) + italic_ฯ€ roman_i . (3.128)

together with (3.106) we construct an appropriate solution

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„IR=โˆ’ฮ“โ€‹(1N)2ฮ“โ€‹(2N)โ€‹F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q)F12โ€‹(1N,1N,1,q)+ฯ€โ€‹(cotโก(ฯ€N)+i).2\pi{\rm i}\tau_{\mathrm{IR}}=-\frac{\frac{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}{\Gamma\left(\frac{2}{N}\right)}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)}}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},1,q\right)}+\pi\left(\cot\left(\frac{\pi}{N}\right)+{\rm i}\right).2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = - divide start_ARG divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) end_ARG start_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 , italic_q ) end_ARG + italic_ฯ€ ( roman_cot ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) + roman_i ) . (3.129)

3.10.2 Modular properties

The form (3.115) was motivated by expected modularity888We use the word โ€˜modularโ€™ to indicate invariance (or particular law of transformation) with respect to any subgroup of Sโ€‹Lโ€‹(2,โ„)SL(2,\mathbb{R})italic_S italic_L ( 2 , blackboard_R ), not necessary a subgroup of the modular group Sโ€‹Lโ€‹(2,โ„ค)SL(2,\mathbb{Z})italic_S italic_L ( 2 , blackboard_Z ). In mathematical literature, e.g. [21], the term โ€˜automorphicโ€™ is more common in this context. of the inverse function ฯ„IR\tau_{\rm{IR}}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT with respect to triangular groups. Let us now see if this is actually the case, assuming for simplicity that N>2N>2italic_N > 2. Let us for now assume that there exists a single-valued inverse function qqitalic_q such that

qUVโ€‹(ฯ„IRโ€‹(q))=q.q_{\mathrm{UV}}(\tau_{\mathrm{IR}}(q))=q.italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) ) = italic_q . (3.130)

The transformations of ฯ„IR\tau_{\mathrm{IR}}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT which leave qUVq_{\mathrm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT invariant are related to the monodromy group of the hypergeometric equation. It has three singular point: q=0q=0italic_q = 0, q=1q=1italic_q = 1, and q=โˆžq=\inftyitalic_q = โˆž.

We already know that at q=0q=0italic_q = 0 the function ฯ„IRโ€‹(q)\tau_{\mathrm{IR}}(q)italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) behaves as 12โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹lnโก(q0)\frac{1}{2\pi{\rm i}}\ln(q_{0})divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG roman_ln ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ). Thus ฯ„IRโ€‹(q)\tau_{\mathrm{IR}}(q)italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) and ฯ„IRโ€‹(q)+k\tau_{\mathrm{IR}}(q)+kitalic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) + italic_k, kโˆˆโ„คk\in\mathbb{Z}italic_k โˆˆ blackboard_Z can be understood as different branches of the same holomorphic function. Any of this branches should be inverse to qUVq_{\mathrm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT by analytical continuation. Hence

qUVโ€‹(ฯ„)=qUVโ€‹(ฯ„+k),kโˆˆโ„ค.q_{\mathrm{UV}}(\tau)=q_{\mathrm{UV}}(\tau+k),\ k\in\mathbb{Z}.italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ„ ) = italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ„ + italic_k ) , italic_k โˆˆ blackboard_Z . (3.131)

Another type of symmetry comes from the point q=1q=1italic_q = 1. To see that it is convenient to change the basis of solutions of the hypergeometric equation. Instead of F12โ€‹(1N,1N,1,q){}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},1,q\right)start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 , italic_q ) we take

(1โˆ’q)1โˆ’2Nโ€‹F12โ€‹(1โˆ’1N,1โˆ’1N,2โˆ’2N,q).(1-q)^{1-\frac{2}{N}}{}_{2}F_{1}\left(1-\frac{1}{N},1-\frac{1}{N},2-\frac{2}{N},q\right).( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 2 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , italic_q ) .

We have

F12โ€‹(1N,1N,1,q)=ฮ“โ€‹(1โˆ’2N)ฮ“โ€‹(1โˆ’1N)2โ€‹F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q)\displaystyle{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},1,q\right)=\frac{\Gamma\left(1-\frac{2}{N}\right)}{\Gamma\left(1-\frac{1}{N}\right)^{2}}{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 , italic_q ) = divide start_ARG roman_ฮ“ ( 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q )
+ฮ“โ€‹(2Nโˆ’1)ฮ“โ€‹(1N)2โ€‹(1โˆ’q)1โˆ’2Nโ€‹F12โ€‹(1โˆ’1N,1โˆ’1N,2โˆ’2N,1โˆ’q).\displaystyle+\frac{\Gamma\left(\frac{2}{N}-1\right)}{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}(1-q)^{1-\frac{2}{N}}{}_{2}F_{1}\left(1-\frac{1}{N},1-\frac{1}{N},2-\frac{2}{N},1-q\right).+ divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 2 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) . (3.132)

Note that the formula above fails for N=2N=2italic_N = 2. Using

ฮ“โ€‹(1โˆ’2N)=ฯ€sinโก(2โ€‹ฯ€N)โ€‹ฮ“โ€‹(2N),ฮ“โ€‹(1โˆ’1N)=ฯ€sinโก(ฯ€N)โ€‹ฮ“โ€‹(1N),\displaystyle\Gamma\left(1-\frac{2}{N}\right)=\frac{\pi}{\sin\left(\frac{2\pi}{N}\right)\Gamma\left(\frac{2}{N}\right)},\quad\Gamma\left(1-\frac{1}{N}\right)=\frac{\pi}{\sin\left(\frac{\pi}{N}\right)\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)},roman_ฮ“ ( 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) = divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG roman_sin ( divide start_ARG 2 italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG , roman_ฮ“ ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) = divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG roman_sin ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG ,

we present (3.129) as

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„IR=โˆ’ฮ“โ€‹(1N)22โ€‹ฮ“โ€‹(2N)โ€‹F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q)โˆ’ฯ€โ€‹cotโก(ฯ€N)โ€‹ฮ“โ€‹(2Nโˆ’1)ฮ“โ€‹(1N)2โ€‹(1โˆ’q)1โˆ’2Nโ€‹F12โ€‹(1โˆ’1N,1โˆ’1N,2โˆ’2N,q)ฮ“โ€‹(1N)22โ€‹ฯ€โ€‹ฮ“โ€‹(2N)โ€‹F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q)โ€‹tanโก(ฯ€N)+ฮ“โ€‹(2Nโˆ’1)ฮ“โ€‹(1N)2โ€‹(1โˆ’q)1โˆ’2Nโ€‹F12โ€‹(1โˆ’1N,1โˆ’1N,2โˆ’2N,q)+ฯ€โ€‹i.2\pi{\rm i}\tau_{\mathrm{IR}}=-\frac{\frac{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}{2\Gamma\left(\frac{2}{N}\right)}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)}-\pi\cot\left(\frac{\pi}{N}\right)\frac{\Gamma\left(\frac{2}{N}-1\right)}{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}(1-q)^{1-\frac{2}{N}}{}_{2}F_{1}\left(1-\frac{1}{N},1-\frac{1}{N},2-\frac{2}{N},q\right)}{\frac{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}{2\pi\Gamma\left(\frac{2}{N}\right)}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)}\tan\left(\frac{\pi}{N}\right)+\frac{\Gamma\left(\frac{2}{N}-1\right)}{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}(1-q)^{1-\frac{2}{N}}{}_{2}F_{1}\left(1-\frac{1}{N},1-\frac{1}{N},2-\frac{2}{N},q\right)}+\pi{\rm i}.2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = - divide start_ARG divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) - italic_ฯ€ roman_cot ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 2 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , italic_q ) end_ARG start_ARG divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) roman_tan ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) + divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 2 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , italic_q ) end_ARG + italic_ฯ€ roman_i . (3.133)

In this case the source of the non-trivial monodromy is the multivalued function (1โˆ’q)1โˆ’2N(1-q)^{1-\frac{2}{N}}( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT which gets a phase e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹Nโˆ’2Ne^{2\pi{\rm i}\frac{N-2}{N}}italic_e start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG italic_N - 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT if we go around the singular point q=1q=1italic_q = 1. Thus,

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„IR(k)=\displaystyle 2\pi{\rm i}\tau_{\mathrm{IR}}^{(k)}=2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k ) end_POSTSUPERSCRIPT = (3.134)
โˆ’ฮ“โ€‹(1N)22โ€‹ฮ“โ€‹(2N)โ€‹F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q)โˆ’e4โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹kNโ€‹cotโก(ฯ€N)โ€‹ฮ“โ€‹(2Nโˆ’1)ฮ“โ€‹(1N)2โ€‹(1โˆ’q)1โˆ’2Nโ€‹F12โ€‹(1โˆ’1N,1โˆ’1N,2โˆ’2N,q)ฮ“โ€‹(1N)22โ€‹ฯ€โ€‹ฮ“โ€‹(2N)โ€‹F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q)โ€‹tanโก(ฯ€N)+e4โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹kNโ€‹ฮ“โ€‹(2Nโˆ’1)ฮ“โ€‹(1N)2โ€‹(1โˆ’q)1โˆ’2Nโ€‹F12โ€‹(1โˆ’1N,1โˆ’1N,2โˆ’2N,q)+ฯ€โ€‹i\displaystyle-\frac{\frac{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}{2\Gamma\left(\frac{2}{N}\right)}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)}-e^{\frac{4\pi{\rm i}k}{N}}\cot\left(\frac{\pi}{N}\right)\frac{\Gamma\left(\frac{2}{N}-1\right)}{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}(1-q)^{1-\frac{2}{N}}{}_{2}F_{1}\left(1-\frac{1}{N},1-\frac{1}{N},2-\frac{2}{N},q\right)}{\frac{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}{2\pi\Gamma\left(\frac{2}{N}\right)}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)}\tan\left(\frac{\pi}{N}\right)+e^{\frac{4\pi{\rm i}k}{N}}\frac{\Gamma\left(\frac{2}{N}-1\right)}{\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)^{2}}(1-q)^{1-\frac{2}{N}}{}_{2}F_{1}\left(1-\frac{1}{N},1-\frac{1}{N},2-\frac{2}{N},q\right)}+\pi{\rm i}- divide start_ARG divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) - italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 4 italic_ฯ€ roman_i italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT roman_cot ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 2 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , italic_q ) end_ARG start_ARG divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) roman_tan ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) + italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 4 italic_ฯ€ roman_i italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG - 1 ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 2 - divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , italic_q ) end_ARG + italic_ฯ€ roman_i

with various kโˆˆโ„คk\in\mathbb{Z}italic_k โˆˆ blackboard_Z are all different branches of the same multivalued function. As long as we are interested in the generators of the monodromy group of ฯ„IR\tau_{\mathrm{IR}}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT (or, equivalently, the group of automorphisms of the inverse function qUVq_{\mathrm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT), it is enough to consider k=1k=1italic_k = 1.

We find

ฯ„IR(1)=1+ฯ„IR1โˆ’ฯ„IRโ€‹sin2โก(ฯ€N).\tau_{\mathrm{IR}}^{(1)}=1+\frac{\tau_{\mathrm{IR}}}{1-\tau_{\mathrm{IR}}\sin^{2}\left(\frac{\pi}{N}\right)}.italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ) end_POSTSUPERSCRIPT = 1 + divide start_ARG italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG 1 - italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT roman_sin start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG . (3.135)

Thus, taking (3.131) into account, for the inverse function we have

qUVโ€‹(ฯ„)=qUVโ€‹(ฯ„1โˆ’ฯ„โ€‹sin2โก(ฯ€N)).q_{\mathrm{UV}}(\tau)=q_{\mathrm{UV}}\left(\frac{\tau}{1-\tau\sin^{2}\left(\frac{\pi}{N}\right)}\right).italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ„ ) = italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯ„ end_ARG start_ARG 1 - italic_ฯ„ roman_sin start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG ) . (3.136)

We do not have to consider the third point q=โˆžq=\inftyitalic_q = โˆž because the contour around โˆž\inftyโˆž is equivalent to the sum of contours encircling q=0q=0italic_q = 0 and q=1q=1italic_q = 1, so no new monodromy generators will appear.

Writing the fractional linear transforms as the corresponding elements of Pโ€‹Sโ€‹Lโ€‹(2,โ„‚)PSL(2,\mathbb{C})italic_P italic_S italic_L ( 2 , blackboard_C ), we get that qqitalic_q is a modular function with respect to the group generated by

ฮณ2=(10โˆ’sin2โก(ฯ€N)1),ฮณ3=(1101).\gamma_{2}=\left(\begin{matrix}1&0\\ -\sin^{2}\left(\frac{\pi}{N}\right)&1\end{matrix}\right),\ \gamma_{3}=\left(\begin{matrix}1&1\\ 0&1\end{matrix}\right).italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = ( start_ARG start_ROW start_CELL 1 end_CELL start_CELL 0 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL - roman_sin start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW end_ARG ) , italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT = ( start_ARG start_ROW start_CELL 1 end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL 0 end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW end_ARG ) . (3.137)

Let us compare this result with the results of analysis of the SSitalic_S-group in [18]. In the transformation ฮณ3\gamma_{3}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT we easily recognize the TTitalic_T-duality (for N>2N>2italic_N > 2). The other generator, the SSitalic_S-duality, is expected to be

ฮณS(k)=(012โ€‹sin2โก(ฯ€โ€‹kN)โˆ’2โ€‹sin2โก(ฯ€โ€‹kN)0),\gamma_{S}^{(k)}=\left(\begin{matrix}0&\frac{1}{2\sin^{2}\left(\frac{\pi k}{N}\right)}\\ -2\sin^{2}\left(\frac{\pi k}{N}\right)&0\end{matrix}\right),italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT italic_S end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k ) end_POSTSUPERSCRIPT = ( start_ARG start_ROW start_CELL 0 end_CELL start_CELL divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 roman_sin start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯ€ italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL - 2 roman_sin start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯ€ italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_CELL start_CELL 0 end_CELL end_ROW end_ARG ) , (3.138)

where k=1,โ€ฆ,Nโˆ’1k=1,\ldots,N-1italic_k = 1 , โ€ฆ , italic_N - 1.

The second generator of the group preserving qUVq_{\mathrm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT then can be expressed as

ฮณ2=โˆ’ฮณSโ€‹ฮณ3โˆ’1โ€‹ฮณS.\gamma_{2}=-\gamma_{S}\gamma_{3}^{-1}\gamma_{S}.italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = - italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT italic_S end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT italic_S end_POSTSUBSCRIPT . (3.139)

Here the minus sign can be dropped because it does not affect the Pโ€‹Sโ€‹Lโ€‹(2,โ„‚)PSL(2,\mathbb{C})italic_P italic_S italic_L ( 2 , blackboard_C ) class. It is easy to see then that the group generated by ฮณ2\gamma_{2}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT, ฮณ3\gamma_{3}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT is an index two subgroup of the SSitalic_S-group presented in [18, 23]. It consist of products of Tยฑ1T^{\pm 1}italic_T start_POSTSUPERSCRIPT ยฑ 1 end_POSTSUPERSCRIPT and SSitalic_S transformations such that the number of the latter is always even. This is in consistence with results of [18], since according to that paper the SSitalic_S-duality acts on the bare coupling constant as qโ†’qโˆ’1q\to q^{-1}italic_q โ†’ italic_q start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT, so the transformations containing an even number of SSitalic_S dualities when presented as a product of the generators are exactly the ones which preserve qqitalic_q. In fact, using the relations

qโˆ’1Nโ€‹F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’qโˆ’1)=F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q),q^{-\frac{1}{N}}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q^{-1}\right)}={{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)},italic_q start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) = start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) , (3.140)
qโˆ’1Nโ€‹F12โ€‹(1N,1N,1,qโˆ’1)=F12โ€‹(1N,1N,2N,1โˆ’q)โ€‹eโˆ’ฯ€โ€‹iNโ€‹sinโก(ฯ€N)โ€‹ฮ“โ€‹(1N)ฮ“โ€‹(2N)2โ€‹ฯ€+F12โ€‹(1N,1N,1,q)โ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iNq^{-\frac{1}{N}}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},1,q^{-1}\right)}={{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},\frac{2}{N},1-q\right)\frac{e^{-\frac{\pi{\rm i}}{N}}\sin\left(\frac{\pi}{N}\right)\Gamma\left(\frac{1}{N}\right)}{\Gamma\left(\frac{2}{N}\right)^{2}\pi}+{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{N},\frac{1}{N},1,q\right)}}e^{-\frac{2\pi{\rm i}}{N}}italic_q start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 , italic_q start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) = start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 - italic_q ) divide start_ARG italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_ฯ€ roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT roman_sin ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) roman_ฮ“ ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG start_ARG roman_ฮ“ ( divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯ€ end_ARG + start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG , 1 , italic_q ) italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT (3.141)

one finds that

ฯ„IRโ€‹(qโˆ’1)=โˆ’14โ€‹sin2โก(ฯ€N)โ€‹(ฯ„IRโ€‹(qโˆ’1)โˆ’1).\tau_{\mathrm{IR}}(q^{-1})=-\frac{1}{4\sin^{2}\left(\frac{\pi}{N}\right)\left(\tau_{\mathrm{IR}}(q^{-1})-1\right)}.italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) = - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 4 roman_sin start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) ( italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) - 1 ) end_ARG . (3.142)

Together with the ฮณ3\gamma_{3}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT transformation it follows that

qUVโ€‹(14โ€‹sin2โก(ฯ€N)โ€‹ฯ„)=qUVโ€‹(ฯ„)โˆ’1.q_{\mathrm{UV}}\left(\frac{1}{4\sin^{2}\left(\frac{\pi}{N}\right)\tau}\right)=q_{\mathrm{UV}}(\tau)^{-1}.italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 4 roman_sin start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) italic_ฯ„ end_ARG ) = italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ„ ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT . (3.143)

The transofrmation of argument above is exactly the one given by ฮณS\gamma_{S}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT italic_S end_POSTSUBSCRIPT.

To finish this analysis let us classify the group generated by ฮณ2\gamma_{2}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT and ฮณ3\gamma_{3}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT. To do that we consider an isomorphic group, generated by

ฮณ~2=ฮณ0โˆ’1โ€‹ฮณ2โ€‹ฮณ0,ฮณ~3=ฮณ0โˆ’1โ€‹ฮณ3โ€‹ฮณ0,\tilde{\gamma}_{2}=\gamma_{0}^{-1}\gamma_{2}\gamma_{0},\ \tilde{\gamma}_{3}=\gamma_{0}^{-1}\gamma_{3}\gamma_{0},over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , (3.144)

where

ฮณ0=(12โ€‹sinโก(ฯ€N)โˆ’12โ€‹sinโก(ฯ€N)02โ€‹sinโก(ฯ€N))\gamma_{0}=\begin{pmatrix}\frac{1}{2\sin\left(\frac{\pi}{N}\right)}&-\frac{1}{2\sin\left(\frac{\pi}{N}\right)}\\ 0&2\sin\left(\frac{\pi}{N}\right)\end{pmatrix}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = ( start_ARG start_ROW start_CELL divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 roman_sin ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG end_CELL start_CELL - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 roman_sin ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_ARG end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL 0 end_CELL start_CELL 2 roman_sin ( divide start_ARG italic_ฯ€ end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_CELL end_ROW end_ARG ) (3.145)

Note that conjugation with ฮณ0\gamma_{0}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is equivalent to rescaling and shift of ฯ„\tauitalic_ฯ„. It is also convenient to introduce ฮณ~1=ฮณ~3โˆ’1โ€‹ฮณ~2โˆ’1\tilde{\gamma}_{1}=\tilde{\gamma}_{3}^{-1}\tilde{\gamma}_{2}^{-1}over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Then we have

ฮณ~1=โˆ’(2โ€‹cosโก(ฯ€โ€‹Nโˆ’2N)1โˆ’10),ฮณ~2=(01โˆ’12),ฮณ~3=(12+2โ€‹cosโก(ฯ€โ€‹Nโˆ’2N)01).\tilde{\gamma}_{1}=-\begin{pmatrix}2\cos(\pi\frac{N-2}{N})&1\\ -1&0\end{pmatrix},\ \tilde{\gamma}_{2}=\begin{pmatrix}0&1\\ -1&2\end{pmatrix},\tilde{\gamma}_{3}=\begin{pmatrix}1&2+2\cos(\pi\frac{N-2}{N})\\ 0&1\end{pmatrix}.over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = - ( start_ARG start_ROW start_CELL 2 roman_cos ( italic_ฯ€ divide start_ARG italic_N - 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL - 1 end_CELL start_CELL 0 end_CELL end_ROW end_ARG ) , over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = ( start_ARG start_ROW start_CELL 0 end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL - 1 end_CELL start_CELL 2 end_CELL end_ROW end_ARG ) , over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT = ( start_ARG start_ROW start_CELL 1 end_CELL start_CELL 2 + 2 roman_cos ( italic_ฯ€ divide start_ARG italic_N - 2 end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL 0 end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW end_ARG ) . (3.146)

As before, the extra sign of ฮณ~2\tilde{\gamma}_{2}over~ start_ARG italic_ฮณ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT can be dropped as it does not affect the class in Pโ€‹Sโ€‹Lโ€‹(โ„‚,2)PSL(\mathbb{C},2)italic_P italic_S italic_L ( blackboard_C , 2 ). Comparing the above with [21, eqn.(10)] we conclude that the group of interest is isomorphic to the triangular group ฮ“(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)\Gamma_{(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT. On the other hand, the same conjugation transform the SSitalic_S-group to the Hecke group ฮ“(2โ€‹NNโˆ’2,2,โˆž)\Gamma_{(\frac{2N}{N-2},2,\infty)}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 2 italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , 2 , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT in agreement with [18] (for k=1k=1italic_k = 1). Comparing (3.129) with [21, Section 7.1] we conclude that up to appropriate shift and renormalisation of ฯ„\tauitalic_ฯ„, qUV=J(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)โˆ’1q_{\mathrm{UV}}=J_{(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)}^{-1}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT = italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT, where J(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)J_{(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)}italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT is the Hauptmodul999We remind that the Hauptmodul of a group is such a modular function of the group that any other modular function can be presented as a rational function of the Hauptmodul. of ฮ“(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)\Gamma_{(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT.

We note that if J(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)J_{(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)}italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT is a Hauptmodul, then so is ยฑJ(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)โˆ’1\pm J_{(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)}^{-1}ยฑ italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT. So, (3.129) can be formulated as follows: the bare coupling constant qqitalic_q (or q0q_{0}italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT) is the Hauptmodul of the triangle group ฮ“(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)\Gamma_{(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT with the argument shifted and rescaled by the matrix ฮณ0\gamma_{0}italic_ฮณ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and specified by the normalisation conditions (3.114). This characterisation of qUVq_{\mathrm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT is more direct then the one via the irrational functions of the Hauptmodul of the Hecke group ฮ“(2โ€‹NNโˆ’2,2,โˆž)\Gamma_{(\frac{2N}{N-2},2,\infty)}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 2 italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , 2 , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT suggested in [18]. At the same time, since the modular properties of our result are the same as of the one suggested in [18], and the normalisation condition (3.114) also coincide, the final result is the same. So, our analysis in fact proves the conjecture made in [18] for the case of k=1k=1italic_k = 1.

Remark

Strictly speaking, unless Nโˆ’2|NN-2|Nitalic_N - 2 | italic_N, the groups we constructed here are not the triangular groups ฮ“(m1,m2,m3)\Gamma_{(m_{1},m_{2},m_{3})}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( italic_m start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_m start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT , italic_m start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUBSCRIPT, where all mim_{i}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT should be either positive integers, or infinities. In the case of general rational parameters it is not clear what are the actual modular properties of the formally constructed Hauptmodul. The problem in the argument above lies in the assumption that the function of qUVq_{\rm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT is single-valued. One can verify that this is the case when all mim_{i}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT are integer (or infinite), but may fail in general. Then the modular properties should be considered as equality between properly chosen branches of qUVq_{\rm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT. We will not focus our attention on this problem.

Interestingly enough, the cases Nโˆ’2|NN-2|Nitalic_N - 2 | italic_N, i.e. N=3N=3italic_N = 3 and N=4N=4italic_N = 4, are exactly the ones when ฮ“โ€‹(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)\Gamma(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)roman_ฮ“ ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) is isomorphic to an arithmetic group (i.e. a subgroup of Pโ€‹Sโ€‹Lโ€‹(2,โ„ค)PSL(2,\mathbb{Z})italic_P italic_S italic_L ( 2 , blackboard_Z )). Namely, we have ฮ“โ€‹(3,โˆž,โˆž)=ฮ“0โ€‹(3)\Gamma(3,\infty,\infty)=\Gamma_{0}(3)roman_ฮ“ ( 3 , โˆž , โˆž ) = roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( 3 ), ฮ“โ€‹(2,โˆž,โˆž)=ฮ“0โ€‹(2)\Gamma(2,\infty,\infty)=\Gamma_{0}(2)roman_ฮ“ ( 2 , โˆž , โˆž ) = roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( 2 ). The corresponding Hauptmoduln J(2,โˆž,โˆž)J_{(2,\infty,\infty)}italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( 2 , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT, J(3,โˆž,โˆž)J_{(3,\infty,\infty)}italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( 3 , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT are known to coincide (with appropriate scaling and shift of the argument) with the famous modular functions of ฮ“0โ€‹(2)\Gamma_{0}(2)roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( 2 ), ฮ“0โ€‹(3)\Gamma_{0}(3)roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( 3 ) expressed via the ฮท\etaitalic_ฮท-quotients [21]. This allows a simple comparison with the known results for N=3,4N=3,4italic_N = 3 , 4 in the next section.

The group ฮ“(2,2โ€‹NNโˆ’2,โˆž)\Gamma_{(2,\frac{2N}{N-2},\infty)}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( 2 , divide start_ARG 2 italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT, besides the cases N=2,3N=2,3italic_N = 2 , 3, is also a Hecke triangle group in the strict sense for N=6N=6italic_N = 6. Again, these are precisely all the cases when a Hecke group is isomorphic to an arithmetic group [21]. The group J(32,โˆž,โˆž)J_{(\frac{3}{2},\infty,\infty)}italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 3 end_ARG start_ARG 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT, which according to our analysis corresponds to N=6N=6italic_N = 6, is also arithmetic, and one may expect that at least in this special case the modular properties we found are exact.

Finally, we note that although we excluded the case N=2N=2italic_N = 2 from our analysis, the results formally apply to it. Indeed, the modular ฮป\lambdaitalic_ฮป-function is a Hauptmodule of ฮ“(โˆž,โˆž,โˆž)=ฮ“โ€‹(2)\Gamma_{(\infty,\infty,\infty)}=\Gamma(2)roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( โˆž , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT = roman_ฮ“ ( 2 ).

3.10.3 Vacuum energy

Let us now find a more explicit form of Z0Z_{0}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT. We recall that in the N=2,3N=2,3italic_N = 2 , 3 case [1, 5] one of the factors was presented as a power of a modular form of low weight of the relevant modular group. Combining this with the analysis from the previous subsection, it is natural to expect that the ฮ“(NNโˆ’2,โˆž,โˆž)\Gamma_{(\frac{N}{N-2},\infty,\infty)}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG italic_N - 2 end_ARG , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT modular forms of low weight should play some role. From [21] we can find that all such modular forms have even weights, and in the lowest possible weight of two we have exactly one,

f2โ€‹(qIR)=โˆ’qIRโ€‹dโ€‹qUVโˆ’1dโ€‹qIRโ€‹qUV=qIRqUVโ€‹dโ€‹qUVdโ€‹qIR=dโ€‹ฯ„UVdโ€‹ฯ„IR.f_{2}(q_{\mathrm{IR}})=-q_{\mathrm{IR}}\frac{{\rm d}q_{\mathrm{UV}}^{-1}}{{\rm d}q_{\mathrm{IR}}}q_{\mathrm{UV}}=\frac{q_{\mathrm{IR}}}{q_{\mathrm{UV}}}\frac{{\rm d}q_{\mathrm{UV}}}{{\rm d}q_{\mathrm{IR}}}=\frac{{\rm d}\tau_{\mathrm{UV}}}{{\rm d}\tau_{\mathrm{IR}}}.italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) = - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG roman_d italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG roman_d italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT end_ARG divide start_ARG roman_d italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG roman_d italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = divide start_ARG roman_d italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG roman_d italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG . (3.147)

We added here an extra minus sign with respect to [21] for convenience.

In fact, the modular forms of higher weights are proportional to the same expression (3.147), together with powers of qUVq_{\mathrm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT and 1โˆ’qUV1-q_{\mathrm{UV}}1 - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT. The powers of qUVq_{\mathrm{UV}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT can not appear in Z0Z_{0}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, because it would mean that lnโก(Z0)โˆผCโ€‹lnโก(q)\ln(Z_{0})\sim C\ln(q)roman_ln ( italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) โˆผ italic_C roman_ln ( italic_q ) in the qโ†’0q\to 0italic_q โ†’ 0 limit, in contradiction with (3.98). In contrast to that, lnโก(1โˆ’q)\ln(1-q)roman_ln ( 1 - italic_q ) is regular in a neighbourhood of q=0q=0italic_q = 0. Moreover, factors of this term already appeared in [5]. It is thus natural to look for an expression of the form

Z0=f2(qIR))ฮฝ1(1โˆ’qUV(qIR))ฮฝ2.Z_{0}=f_{2}(q_{\mathrm{IR}}))^{\nu_{1}}(1-q_{\mathrm{UV}}(q_{\mathrm{IR}}))^{\nu_{2}}.italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮฝ start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮฝ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT . (3.148)

The coefficients then can be found from the power series of (3.98) to be

ฮฝ1=Nโ€‹12โ€‹T02โˆ’24โ€‹T1+(N+1)โ€‹ฯต224โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2\nu_{1}={N\frac{12T_{0}^{2}-24T_{1}+(N+1)\epsilon^{2}}{24\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}italic_ฮฝ start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = italic_N divide start_ARG 12 italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 24 italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + ( italic_N + 1 ) italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 24 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG (3.149)
ฮฝ2=โˆ’T02โ€‹(Nโˆ’2)+Nโ€‹T0โ€‹ฯตโˆ’2โ€‹Nโ€‹T1Nโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2.\nu_{2}=-\frac{T_{0}^{2}(N-2)+NT_{0}\epsilon-2NT_{1}}{N\epsilon_{1}\epsilon_{2}}.italic_ฮฝ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = - divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_N - 2 ) + italic_N italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต - 2 italic_N italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG . (3.150)

3.11 Case of arbitrary masses

The derivation above was performed for the case of special mass spectrum

mf=mf+Nโˆ’ฯต,f=1,โ€ฆ,N.{m}_{f}={m}_{f+N}-\epsilon,\,f=1,\ldots,N.italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT = italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f + italic_N end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต , italic_f = 1 , โ€ฆ , italic_N . (3.151)

All the computations can be repeated in general. The main technical complication is that in the absence of factorization (2.12) of the polynomial Q~\tilde{Q}over~ start_ARG italic_Q end_ARG, we cannot factorise the exponentiated energy price of one instanton as in (3.27). So, instead of ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ we define ฯ‰^\hat{\omega}over^ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG as

ฯ‰^โ€‹(y,ฯ•)=qโ€‹1P0โ€‹(Aโ€‹y)โ€‹โˆj(yโˆ’ฯ•jA)โ€‹(yโˆ’ฯ•jโˆ’ฯตA)(yโˆ’ฯ•jโˆ’ฯต1A)โ€‹(yโˆ’ฯ•jโˆ’ฯต2A).\hat{\omega}(y,\,{\bm{\phi}})=\sqrt{q}\frac{1}{P_{0}(Ay)}\prod_{j}\frac{\left(y-\frac{\phi_{j}}{A}\right)\left(y-\frac{\phi_{j}-\epsilon}{A}\right)}{\left(y-\frac{\phi_{j}-\epsilon_{1}}{A}\right)\left(y-\frac{\phi_{j}-\epsilon_{2}}{A}\right)}.over^ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y , bold_italic_ฯ• ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_P start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_A italic_y ) end_ARG โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG start_ARG ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯ• start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) end_ARG . (3.152)

The derivation in Subsection 3.2 can be repeated with minimal changes. The mass term, removed from ฯ‰^\hat{\omega}over^ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG, appears explicitly in the saddle point equation, turning (3.32) into

ฯ‰^โ€‹(yยฑi0)โ€‹ฯ‰^โ€‹(yโˆ’ฯตAโˆ“i0)โ€‹Q~โ€‹(Aโ€‹y)=1,\hat{\omega}(y\pm{\rm i}0)\hat{\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}\mp{\rm i}0\right)\tilde{Q}(Ay)=1,over^ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ยฑ i0 ) over^ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG โˆ“ i0 ) over~ start_ARG italic_Q end_ARG ( italic_A italic_y ) = 1 , (3.153)

and thus the Quantum Seiberg-Witten equation takes the form similar to the one presented in [11, 12]

Q~โ€‹(Aโ€‹y)โ€‹ฯ‰^โ€‹(yโˆ’ฯตA)+1ฯ‰^โ€‹(y)=(q+1q)โ€‹PNโ€‹(y).\tilde{Q}(Ay)\hat{\omega}\left(y-\frac{\epsilon}{A}\right)+\frac{1}{\hat{\omega}(y)}=\left(\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}}\right)P_{N}(y).over~ start_ARG italic_Q end_ARG ( italic_A italic_y ) over^ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG over^ start_ARG italic_ฯ‰ end_ARG ( italic_y ) end_ARG = ( square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG ) italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) . (3.154)

To repeat Subsections 3.4-3.8 we would need to adjust the Appendix A so that it can be applied to (3.154). We omit these details. Instead, we note that in the end only the expansion of (3.154) up to ๐’ชโ€‹(Aโˆ’3)\mathcal{O}(A^{-3})caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) matters. In particular, only the three highest powers of the polynomial Q~\tilde{Q}over~ start_ARG italic_Q end_ARG determine the asymptotic behaviour. As we show in this subsection, any polynomial can be factorised with such a precision.

We define

T~0=โˆ‘i=12โ€‹Nmi,T~1=โˆ‘i1=12โ€‹Nโˆ‘i2=1i1โˆ’1mi1โ€‹mi2\tilde{T}_{0}=\sum_{i=1}^{2N}m_{i},\quad\tilde{T}_{1}=\sum_{i_{1}=1}^{2N}\sum_{i_{2}=1}^{i_{1}-1}m_{i_{1}}m_{i_{2}}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT , over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N end_POSTSUPERSCRIPT โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT (3.155)

and observe that

Q~โ€‹(x)=x2โ€‹Nโˆ’x2โ€‹Nโˆ’1โ€‹T~0+x2โ€‹Nโˆ’2โ€‹T~1+๐’ชโ€‹(xโˆ’3)=(xNโˆ’xNโˆ’1โ€‹T0+xNโˆ’2โ€‹T1+๐’ชโ€‹(xโˆ’3))\displaystyle\tilde{Q}(x)=x^{2N}-x^{2N-1}\tilde{T}_{0}+x^{2N-2}\tilde{T}_{1}+\mathcal{O}\left(x^{-3}\right)=(x^{N}-x^{N-1}{T}_{0}+x^{N-2}{T}_{1}+\mathcal{O}\left(x^{-3}\right))over~ start_ARG italic_Q end_ARG ( italic_x ) = italic_x start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - italic_x start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + italic_x start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_N - 2 end_POSTSUPERSCRIPT over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + caligraphic_O ( italic_x start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) = ( italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + caligraphic_O ( italic_x start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) (3.156)
โ‹…((xโˆ’ฯต)Nโˆ’(xโˆ’ฯต)Nโˆ’1โ€‹T0+(xโˆ’ฯต)Nโˆ’2โ€‹T1+๐’ชโ€‹(xโˆ’3)),\displaystyle\cdot((x-\epsilon)^{N}-(x-\epsilon)^{N-1}{T}_{0}+(x-\epsilon)^{N-2}{T}_{1}+\mathcal{O}\left(x^{-3}\right)),โ‹… ( ( italic_x - italic_ฯต ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT - ( italic_x - italic_ฯต ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + ( italic_x - italic_ฯต ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + caligraphic_O ( italic_x start_POSTSUPERSCRIPT - 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) ,

where

T0=T~0โˆ’Nโ€‹ฯต2,\displaystyle T_{0}=\frac{\tilde{T}_{0}-N\epsilon}{2},italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - italic_N italic_ฯต end_ARG start_ARG 2 end_ARG , (3.157)
T1=12โ€‹(T~1โˆ’T~024โˆ’(Nโˆ’1)โ€‹T~0โ€‹ฯต2+N2โ€‹ฯต24).\displaystyle T_{1}=\frac{1}{2}\left(\tilde{T}_{1}-\frac{\tilde{T}_{0}^{2}}{4}-\frac{(N-1)\tilde{T}_{0}\epsilon}{2}+\frac{N^{2}\epsilon^{2}}{4}\right).italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG ( over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 4 end_ARG - divide start_ARG ( italic_N - 1 ) over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต end_ARG start_ARG 2 end_ARG + divide start_ARG italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 4 end_ARG ) .

To adjust the results of previous subsections to the case of arbitrary mass distribution it is enough to replace T0T_{0}italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, T1T_{1}italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT everywhere with their new definitions (3.157).

3.12 Asymptotic behaviour provided by the saddle point

We conclude that the saddle point approximation leads to the following asymptotic form of the instanton partition function

Z=\displaystyle Z=italic_Z = (qDโ€‹qIR)โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹f2โ€‹(qIR)N4โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(T~02โˆ’2โ€‹T~1โˆ’T~0โ€‹ฯต+ฯต2โ€‹(N+1)6)\displaystyle\left(\frac{q}{Dq_{\mathrm{IR}}}\right)^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}f_{2}(q_{\mathrm{IR}})^{\frac{N}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\tilde{T}_{0}^{2}-2\tilde{T}_{1}-\tilde{T}_{0}\epsilon+\frac{\epsilon^{2}(N+1)}{6}\right)}( divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 2 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต + divide start_ARG italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_N + 1 ) end_ARG start_ARG 6 end_ARG ) end_POSTSUPERSCRIPT
โ‹…(1โˆ’q)โˆ’1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(Nโˆ’12โ€‹Nโ€‹T~02+T~0โ€‹ฯตโˆ’T~1โˆ’Nโ€‹ฯต2)โ€‹(1+๐’ชโ€‹(wNโˆ’1โˆ’1)).\displaystyle\cdot(1-q)^{-\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\frac{N-1}{2N}\tilde{T}_{0}^{2}+\tilde{T}_{0}\epsilon-\tilde{T}_{1}-N\epsilon^{2}\right)}\left(1+\mathcal{O}\left(w_{N-1}^{-1}\right)\right).โ‹… ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG italic_N - 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_N italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) .

Let us also write the asymptotic for 2โ€‹Nโˆ’k2N-k2 italic_N - italic_k fundamental multiplet and kkitalic_k antifundamental ones. To do that we have to replace qโ†’(โˆ’1)kโ€‹qq\to(-1)^{k}qitalic_q โ†’ ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_q and shift the masses according to (2.6), which means to shift T~0\tilde{T}_{0}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, T~1\tilde{T}_{1}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT as

T~0โ†’T~0+kโ€‹ฯต,\displaystyle\tilde{T}_{0}\to\tilde{T}_{0}+k\epsilon,over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT โ†’ over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + italic_k italic_ฯต , (3.159)
T~1โ†’T~1+ฯตโ€‹(kโ€‹T~0โˆ’T~0aโ€‹f)+kโ€‹(kโˆ’1)2โ€‹ฯต2,\displaystyle\tilde{T}_{1}\to\tilde{T}_{1}+\epsilon(k\tilde{T}_{0}-\tilde{T}_{0}^{af})+\frac{k(k-1)}{2}\epsilon^{2},over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT โ†’ over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต ( italic_k over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_f end_POSTSUPERSCRIPT ) + divide start_ARG italic_k ( italic_k - 1 ) end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ,

where T~0aโ€‹f\tilde{T}_{0}^{af}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_f end_POSTSUPERSCRIPT is a sum of masses of antifundamental multiplets, T~0=T~0f+T~0aโ€‹f\tilde{T}_{0}=\tilde{T}_{0}^{f}+\tilde{T}_{0}^{af}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f end_POSTSUPERSCRIPT + over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_f end_POSTSUPERSCRIPT. It gives us

Z(2โ€‹Nโˆ’k,k)\displaystyle Z^{(2N-k,k)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N - italic_k , italic_k ) end_POSTSUPERSCRIPT =\displaystyle== (qDโ€‹qIR)โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹f2โ€‹(qIR)N4โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(T~02โˆ’2โ€‹T~1โˆ’ฯตโ€‹(T~0fโˆ’T~0aโ€‹f)+ฯต2โ€‹N+16)\displaystyle\left(\frac{q}{Dq_{\mathrm{IR}}}\right)^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}f_{2}(q_{\mathrm{IR}})^{\frac{N}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\tilde{T}_{0}^{2}-2\tilde{T}_{1}-\epsilon(\tilde{T}_{0}^{f}-\tilde{T}_{0}^{af})+\epsilon^{2}\frac{N+1}{6}\right)}( divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 2 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯต ( over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f end_POSTSUPERSCRIPT - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_f end_POSTSUPERSCRIPT ) + italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_N + 1 end_ARG start_ARG 6 end_ARG ) end_POSTSUPERSCRIPT
โ‹…(1โˆ’q)โˆ’1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(โˆ’T~1+Nโˆ’12โ€‹Nโ€‹T~02+T~0โ€‹ฯตโ€‹3โ€‹Nโˆ’2โ€‹k2โ€‹Nโˆ’12โ€‹ฯตโ€‹(T~0fโˆ’T~0aโ€‹f)+ฯต2โ€‹(k2โ€‹(3โˆ’kN)โˆ’N))โ€‹(1+๐’ชโ€‹(wNโˆ’1โˆ’1)).\displaystyle\cdot(1-q)^{-\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(-\tilde{T}_{1}+\frac{N-1}{2N}\tilde{T}_{0}^{2}+\tilde{T}_{0}\epsilon\frac{3N-2k}{2N}-\frac{1}{2}\epsilon(\tilde{T}_{0}^{f}-\tilde{T}_{0}^{af})+\epsilon^{2}(\frac{k}{2}(3-\frac{k}{N})-N)\right)}\left(1+\mathcal{O}\left(w_{N-1}^{-1}\right)\right).โ‹… ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + divide start_ARG italic_N - 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต divide start_ARG 3 italic_N - 2 italic_k end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_ฯต ( over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f end_POSTSUPERSCRIPT - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_f end_POSTSUPERSCRIPT ) + italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_k end_ARG start_ARG 2 end_ARG ( 3 - divide start_ARG italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) - italic_N ) ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) .

In particular, for 2โ€‹N2N2 italic_N antifundamental multiplets we get

Z(0,2โ€‹N)\displaystyle Z^{(0,2N)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 , 2 italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT =\displaystyle== (qDโ€‹qIR)โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹f2โ€‹(qIR)N4โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(T~02+ฯตโ€‹T~0+ฯต2โ€‹N+16)\displaystyle\left(\frac{q}{Dq_{\mathrm{IR}}}\right)^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}f_{2}(q_{\mathrm{IR}})^{\frac{N}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\tilde{T}_{0}^{2}+\epsilon\tilde{T}_{0}+\epsilon^{2}\frac{N+1}{6}\right)}( divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + italic_ฯต over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_N + 1 end_ARG start_ARG 6 end_ARG ) end_POSTSUPERSCRIPT
โ‹…(1โˆ’q)โˆ’1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(โˆ’T~1+Nโˆ’12โ€‹Nโ€‹T~02)โ€‹(1+๐’ชโ€‹(wNโˆ’1โˆ’1)).\displaystyle\cdot(1-q)^{-\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(-\tilde{T}_{1}+\frac{N-1}{2N}\tilde{T}_{0}^{2}\right)}\left(1+\mathcal{O}\left(w_{N-1}^{-1}\right)\right).โ‹… ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + divide start_ARG italic_N - 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) .

4 Tests and comparisons

4.1 N=2N=2italic_N = 2

In [1], basing on the AGT conjecture, the author found the asymptotic behaviour of the instanton partition function in N=2N=2italic_N = 2 theory with four antifundamental multiplets101010Here we changed the sign of qIRq_{\rm IR}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT with respect to [1] due to different conventions. .

Z(0,2โ€‹N)=(โˆ’q16โ€‹qIR)โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(1โˆ’q)14โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(ฯตโˆ’โˆ‘imi)2โ€‹ฮธ3โ€‹(โˆ’qIR)1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹โˆ‘i(mi2+(ฯตโˆ’mi)2โˆ’3โ€‹ฯต2/4)โ€‹(1+๐’ชโ€‹(w1โˆ’1)).Z^{(0,2N)}=\left(-\frac{q}{16q_{\rm IR}}\right)^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}(1-q)^{\frac{1}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\epsilon-\sum_{i}m_{i}\right)^{2}}\theta_{3}(-q_{\rm IR})^{\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\sum_{i}(m_{i}^{2}+(\epsilon-m_{i})^{2}-3\epsilon^{2}/4)}\left(1+\mathcal{O}(w_{1}^{-1})\right).italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 , 2 italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT = ( - divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG 16 italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( italic_ฯต - โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ( italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_ฯต - italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 3 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT / 4 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) . (4.1)

We have written the asymptotic in terms of w1=โˆ’a12=โˆ’A2w_{1}=-a_{1}^{2}=-A^{2}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = - italic_a start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT = - italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT to make it more consistent with our general result. According to [1, 24] in N=2N=2italic_N = 2 case the IR and UV couplings are connected as

q=(ฮธ2โ€‹(โˆ’qIR)ฮธ3โ€‹(โˆ’qIR))4=โˆ’16โ€‹(ฮทโ€‹(qIR4)ฮทโ€‹(qIR))8.q=\left(\frac{\theta_{2}(-q_{\rm IR})}{\theta_{3}(-q_{\rm IR})}\right)^{4}=-16\left(\frac{\eta(q_{\rm IR}^{4})}{\eta(q_{\rm IR})}\right)^{8}.italic_q = ( divide start_ARG italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT = - 16 ( divide start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 8 end_POSTSUPERSCRIPT . (4.2)

Note that in N=2N=2italic_N = 2 case there is only one way to approach infinity.

Let us compare (4.1) with (3.12). First of all, the right hand side of (4.2), up to a sign of the argument, is known as the modular ฮป\lambdaitalic_ฮป-function which is defined by expโก(ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„~โ€‹(ฮปโ€‹(q)))=q\exp(\pi{\rm i}\tilde{\tau}(\lambda(q)))=qroman_exp ( italic_ฯ€ roman_i over~ start_ARG italic_ฯ„ end_ARG ( italic_ฮป ( italic_q ) ) ) = italic_q, where

ฯ„~=iโ€‹F12โ€‹(12,12,1,1โˆ’q)F12โ€‹(12,12,1,q).\tilde{\tau}={\rm i}\,\frac{{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{2},\frac{1}{2},1,1-q\right)}}{{}_{2}F_{1}\left(\frac{1}{2},\frac{1}{2},1,q\right)}.over~ start_ARG italic_ฯ„ end_ARG = roman_i divide start_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG , 1 , 1 - italic_q ) end_ARG start_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG , divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG , 1 , italic_q ) end_ARG . (4.3)

It follows that (4.2) agrees with (3.129).

The one-loop contribution for N=2N=2italic_N = 2

D=โˆ’16,D=-16,italic_D = - 16 , (4.4)

and thus the effective couplings in (4.1) and (3.12) coincide. We also note that (4.2) is equal to the Hauptmodul J(โˆž,โˆž,โˆž)โˆ’1J_{(\infty,\infty,\infty)}^{-1}italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( โˆž , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT constructed in [21] up to appropriate shift and rescaling of ฯ„\tauitalic_ฯ„, and ฮป\lambdaitalic_ฮป is the famous Hauptmodul of ฮ“โ€‹(2)\Gamma(2)roman_ฮ“ ( 2 ) that happens to coincide with ฮ“(โˆž,โˆž,โˆž)\Gamma_{(\infty,\infty,\infty)}roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( โˆž , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT [21].

As for the vacuum energy contribution, let us note that

ddโ€‹qIRโ€‹ฮธ2โ€‹(โˆ’qIR)ฮธ3โ€‹(โˆ’qIR)=ฮธ2โ€‹(โˆ’qIR)โ€‹ฮธ4โ€‹(โˆ’qIR)44โ€‹qIRโ€‹ฮธ3โ€‹(โˆ’qIR),\frac{{\rm d}}{{\rm d}q_{\rm{IR}}}\frac{\theta_{2}(-q_{\rm{IR}})}{\theta_{3}(-q_{\rm{IR}})}=\frac{\theta_{2}(-q_{\rm{IR}})\theta_{4}(-q_{\rm{IR}})^{4}}{4q_{\rm{IR}}\theta_{3}(-q_{\rm{IR}})},divide start_ARG roman_d end_ARG start_ARG roman_d italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG divide start_ARG italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG = divide start_ARG italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 4 italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG , (4.5)

so

f2=qIRqUVโ€‹dโ€‹qUVdโ€‹qIR=ฮธ4โ€‹(โˆ’qIR)4=ฮธ3โ€‹(โˆ’qIR)4โˆ’ฮธ2โ€‹(โˆ’qIR)4=ฮธ3โ€‹(โˆ’qIR)4โ€‹(1โˆ’qUV).f_{2}=\frac{q_{\mathrm{IR}}}{q_{\mathrm{UV}}}\frac{{\rm d}q_{\mathrm{UV}}}{{\rm d}q_{\mathrm{IR}}}=\theta_{4}(-q_{\rm{IR}})^{4}=\theta_{3}(-q_{\rm{IR}})^{4}-\theta_{2}(-q_{\rm{IR}})^{4}=\theta_{3}(-q_{\rm{IR}})^{4}\left(1-q_{\mathrm{UV}}\right).italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT end_ARG divide start_ARG roman_d italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG roman_d italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ฮธ start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_UV end_POSTSUBSCRIPT ) . (4.6)

Thus, (4.1) can be rewritten as

Z=(โˆ’q16โ€‹qIR)โˆ’4โ€‹w1ฯต1โ€‹ฯต2\displaystyle Z=\left(-\frac{q}{16q_{\rm IR}}\right)^{-\frac{4w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}italic_Z = ( - divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG 16 italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 4 italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT (1โˆ’q)14โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(ฯตโˆ’โˆ‘imi)2โˆ’14โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹โˆ‘i(mi2+(ฯตโˆ’mi)2โˆ’3โ€‹ฯต2/4)\displaystyle(1-q)^{\frac{1}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}(\epsilon-\sum_{i}m_{i})^{2}-\frac{1}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\sum_{i}(m_{i}^{2}+(\epsilon-m_{i})^{2}-3\epsilon^{2}/4)}( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( italic_ฯต - โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ( italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_ฯต - italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 3 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT / 4 ) end_POSTSUPERSCRIPT
โ‹…f2โ€‹(qIR)14โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹โˆ‘i(mi2+(ฯตโˆ’mi)2โˆ’3โ€‹ฯต2/4)โ€‹(1+๐’ชโ€‹(w1โˆ’1))\displaystyle\cdot f_{2}(q_{\rm IR})^{\frac{1}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\sum_{i}(m_{i}^{2}+(\epsilon-m_{i})^{2}-3\epsilon^{2}/4)}\left(1+\mathcal{O}(w_{1}^{-1})\right)โ‹… italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ( italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + ( italic_ฯต - italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 3 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT / 4 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) )
=(โˆ’q16โ€‹qIR)โˆ’4โ€‹w1ฯต1โ€‹ฯต2\displaystyle=\left(-\frac{q}{16q_{\rm IR}}\right)^{-\frac{4w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}= ( - divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG 16 italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 4 italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT (1โˆ’q)โˆ’14โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(T~02โˆ’4โ€‹T~1)โ€‹f2โ€‹(qIR)14โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(2โ€‹T~02โˆ’4โ€‹T~1+ฯต2โˆ’2โ€‹ฯตโ€‹T~0)โ€‹(1+๐’ชโ€‹(w1โˆ’1)).\displaystyle(1-q)^{-\frac{1}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}(\tilde{T}_{0}^{2}-4\tilde{T}_{1})}f_{2}(q_{\rm IR})^{\frac{1}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}(2\tilde{T}_{0}^{2}-4\tilde{T}_{1}+\epsilon^{2}-2\epsilon\tilde{T}_{0})}\left(1+\mathcal{O}(w_{1}^{-1})\right).( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 4 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( 2 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 4 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 2 italic_ฯต over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) . (4.7)

which coincides with (3.12) up to the sign of masses of the antifundamental multiplets, which is a question of convention.

4.2 N=3N=3italic_N = 3

In Sโ€‹Uโ€‹(3)SU(3)italic_S italic_U ( 3 ) theory one can approach the infinity in multiple ways, but since [5] is tied with the AGT duality, the chosen large vev limit is the same as the one we consider in the present paper.

The conjectured asymptotic in N=3N=3italic_N = 3 theory with six antifundamental multiplets is111111In [5] the variables are u=โˆ’3โ€‹w1u=-3w_{1}italic_u = - 3 italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT and v=โˆ’27โ€‹w2v=-27w_{2}italic_v = - 27 italic_w start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT. Note that here we did not change the sign of qIRq_{\rm IR}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT with respect to [5].

Z(0,2โ€‹N)=(q27โ€‹qIR)โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(ฮทโ€‹(qIR3)ฮท3โ€‹(qIR))3โ€‹T2โˆ’T12ฯต1โ€‹ฯต2\displaystyle Z^{(0,2N)}=\left(\frac{q}{27q_{\rm IR}}\right)^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}\left(\frac{\eta(q_{\rm IR}^{3})}{\eta^{3}(q_{\rm IR})}\right)^{\frac{3T_{2}-T_{1}^{2}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 , 2 italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT = ( divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG 27 italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 3 italic_T start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT - italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT (4.8)
โ‹…((ฮท3โ€‹(qIR)ฮทโ€‹(qIR3))3+27โ€‹(ฮท3โ€‹(qIR3)ฮทโ€‹(qIR))3)T12โˆ’3โ€‹T1โ€‹ฯต+2โ€‹ฯต26โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(1+๐’ชโ€‹(w2โˆ’1)),\displaystyle\cdot\left(\left(\frac{\eta^{3}(q_{\rm IR})}{\eta(q_{\rm IR}^{3})}\right)^{3}+27\left(\frac{\eta^{3}(q_{\rm IR}^{3})}{\eta(q_{\rm IR})}\right)^{3}\right)^{\frac{T_{1}^{2}-3T_{1}\epsilon+2\epsilon^{2}}{6\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}\left(1+\mathcal{O}(w_{2}^{-1})\right),โ‹… ( ( divide start_ARG italic_ฮท start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT + 27 ( divide start_ARG italic_ฮท start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 3 italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต + 2 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 6 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) ,

where the UV coupling qqitalic_q and the effective coupling qIRq_{\rm IR}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT are connected as [5, 24]

q=โˆ’27โ€‹(ฮทโ€‹(qIR3)ฮทโ€‹(qIR))12.q=-27\left(\frac{\eta(q_{\rm IR}^{3})}{\eta(q_{\rm IR})}\right)^{12}.italic_q = - 27 ( divide start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 12 end_POSTSUPERSCRIPT . (4.9)

Here we changed the sign of qIRq_{\rm{IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT with respect to [5] to take difference in conventions into account. We note that this does not affect the asymptotical behaviour of the instanton partition function.

It is known that the fraction in (4.9) is proportional to J(3,โˆž,โˆž)โˆ’1J_{(3,\infty,\infty)}^{-1}italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( 3 , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT, the Hauptmodule of ฮ“(3,โˆž,โˆž)=ฮ“0โ€‹(3)\Gamma_{(3,\infty,\infty)}=\Gamma_{0}(3)roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( 3 , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT = roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( 3 ) constructed in [21], up to a rescaling and shift of the argument. So, to ensure that it agrees with (3.129) it is enough to compare finitely many terms and observe a perfect agreement.

The one-loop contribution for N=3N=3italic_N = 3 is

D=โˆ’27,D=-27,italic_D = - 27 , (4.10)

so we again see that the effective couplings in (3.12) and (4.8) coincide.

In [5] it was noted that

f1โ€‹(qIR)=((ฮท3โ€‹(qIR)ฮทโ€‹(qIR3))3+27โ€‹(ฮท3โ€‹(qIR3)ฮทโ€‹(qIR))3)1/3f_{1}(q_{\rm{IR}})=\left(\left(\frac{\eta^{3}(q_{\rm IR})}{\eta(q_{\rm IR}^{3})}\right)^{3}+27\left(\frac{\eta^{3}(q_{\rm IR}^{3})}{\eta(q_{\rm IR})}\right)^{3}\right)^{1/3}italic_f start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) = ( ( divide start_ARG italic_ฮท start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT + 27 ( divide start_ARG italic_ฮท start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 / 3 end_POSTSUPERSCRIPT (4.11)

is the weight-one modular form of ฮ“1โ€‹(3)\Gamma_{1}(3)roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( 3 ). The larger group ฮ“(3,โˆž,โˆž)=ฮ“0โ€‹(3)\Gamma_{(3,\infty,\infty)}=\Gamma_{0}(3)roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT ( 3 , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT = roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( 3 ) does not admit such a modular form, but both f2f_{2}italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT defined by (3.147) and f12f_{1}^{2}italic_f start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT are weight-two modular forms for the smaller group ฮ“1โ€‹(3)\Gamma_{1}(3)roman_ฮ“ start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( 3 ). Comparing first, say, 20 terms, one may guess that f12=f2f_{1}^{2}=f_{2}italic_f start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT. Since the vector space formed by such forms is known to be low-dimensional, this is enough to conclude that they indeed coincide.

Now note that

f1โ€‹(qIR)=ฮท3โ€‹(qIR)ฮทโ€‹(qIR3)โ€‹(1โˆ’q)1/3,f_{1}(q_{\rm IR})=\frac{\eta^{3}(q_{\rm IR})}{\eta(q_{\rm IR}^{3})}\left(1-q\right)^{1/3},italic_f start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) = divide start_ARG italic_ฮท start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT 1 / 3 end_POSTSUPERSCRIPT , (4.12)

so (4.8) can be written as

Z=(โˆ’q27โ€‹qIR)โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(1โˆ’q)3โ€‹T~1โˆ’T~023โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹f2โ€‹(qIR)3โ€‹T~02โˆ’6โ€‹T~1โˆ’3โ€‹T~0โ€‹ฯต+2โ€‹ฯต24โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(1+๐’ชโ€‹(w2โˆ’1)).Z=\left(-\frac{q}{27q_{\rm IR}}\right)^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}\left(1-q\right)^{\frac{3\tilde{T}_{1}-\tilde{T}_{0}^{2}}{3\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}f_{2}(q_{\rm IR})^{\frac{3\tilde{T}_{0}^{2}-6\tilde{T}_{1}-3\tilde{T}_{0}\epsilon+2\epsilon^{2}}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}\left(1+\mathcal{O}(w_{2}^{-1})\right).italic_Z = ( - divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG 27 italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - italic_q ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 3 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 3 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 3 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 6 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - 3 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต + 2 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) . (4.13)

It coincides with (3.12), again, up to the sign of T~0\tilde{T}_{0}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT.

4.3 Less number of multiplets

We can decouple some of the multiplets and write the asymptotic behaviour of the partition function also in these cases. To do that, we have to send the masses of the multiplets to be decoupled MMitalic_M to infinity and to expand lnโกZ\ln Zroman_ln italic_Z in a series with respect to large MMitalic_M. Note that it is crucial to perform the expansion of lnโกZ\ln Zroman_ln italic_Z (or effective number of instantons) rather than of the asymptotic (3.12) itself.

From (2.4) we see that to correctly redefine the partition function when masses of nnitalic_n fundamental multiplets tend to infinitely large mass MMitalic_M, we need to renormalise the parameter qqitalic_q as qโ†’q/(โˆ’M)nq\rightarrow q/(-M)^{n}italic_q โ†’ italic_q / ( - italic_M ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT, and when masses of llitalic_l antifundamental multiplets are large the suitable renormalisation is qโ†’q/Mlq\rightarrow q/M^{l}italic_q โ†’ italic_q / italic_M start_POSTSUPERSCRIPT italic_l end_POSTSUPERSCRIPT.

We immediately note, that

Bโ€‹(q)=1+๐’ชโ€‹(q),B(q)=1+\mathcal{O}(q),italic_B ( italic_q ) = 1 + caligraphic_O ( italic_q ) , (4.14)

so, from (3.107), after decoupling of any number of instantons,

qIR=q/D+๐’ชโ€‹(Mโˆ’1),q_{\rm IR}=q/D+\mathcal{O}(M^{-1}),italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = italic_q / italic_D + caligraphic_O ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) , (4.15)

and the first factor in the asymptotic disappears.

Moreover,

lnโกf2โ€‹(qIR)=โˆ’2โ€‹(Nโˆ’1)N2โ€‹qโˆ’(2โ€‹N3โˆ’N2โˆ’2โ€‹N+1)2โ€‹N4โ€‹q2+๐’ชโ€‹(q3),\ln f_{2}(q_{\rm IR})=-\frac{2(N-1)}{N^{2}}q-\frac{\left(2N^{3}-N^{2}-2N+1\right)}{2N^{4}}q^{2}+\mathcal{O}(q^{3}),roman_ln italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) = - divide start_ARG 2 ( italic_N - 1 ) end_ARG start_ARG italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_q - divide start_ARG ( 2 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 2 italic_N + 1 ) end_ARG start_ARG 2 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) , (4.16)
lnโก(1โˆ’q)=โˆ’qโˆ’q22+๐’ชโ€‹(q3).\ln(1-q)=-q-\frac{q^{2}}{2}+\mathcal{O}(q^{3}).roman_ln ( 1 - italic_q ) = - italic_q - divide start_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 2 end_ARG + caligraphic_O ( italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (4.17)

4.3.1 2โ€‹Nโˆ’12N-12 italic_N - 1 multiplets

With the indications above we easily find the asymptotics

Z(2โ€‹Nโˆ’kโˆ’1,k)\displaystyle Z^{(2N-k-1,k)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N - italic_k - 1 , italic_k ) end_POSTSUPERSCRIPT =\displaystyle== elnโก(f2โ€‹(qIR))โ€‹N4โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(M2โˆ’ฯตโ€‹M)\displaystyle e^{\ln(f_{2}(q_{\mathrm{IR}}))\frac{N}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(M^{2}-\epsilon M\right)}italic_e start_POSTSUPERSCRIPT roman_ln ( italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) ) divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ฯต italic_M ) end_POSTSUPERSCRIPT
โ‹…eโˆ’1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹lnโก(1โˆ’q)โ€‹(Nโˆ’12โ€‹Nโ€‹M2โˆ’Mโ€‹T~0N+Mโ€‹ฯตโ€‹3โ€‹Nโˆ’2โ€‹k2โ€‹Nโˆ’12โ€‹ฯตโ€‹M+ฯต2โ€‹(k2โ€‹(3โˆ’kN)โˆ’N))โ€‹(1+๐’ชโ€‹(Mโˆ’1,wNโˆ’1โˆ’1))\displaystyle\cdot e^{-\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\ln(1-q)\left(\frac{N-1}{2N}M^{2}-M\frac{\tilde{T}_{0}}{N}+M\epsilon\frac{3N-2k}{2N}-\frac{1}{2}\epsilon M+\epsilon^{2}(\frac{k}{2}(3-\frac{k}{N})-N)\right)}\left(1+\mathcal{O}\left(M^{-1},w_{N-1}^{-1}\right)\right)โ‹… italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG roman_ln ( 1 - italic_q ) ( divide start_ARG italic_N - 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG italic_M start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_M divide start_ARG over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N end_ARG + italic_M italic_ฯต divide start_ARG 3 italic_N - 2 italic_k end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_ฯต italic_M + italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_k end_ARG start_ARG 2 end_ARG ( 3 - divide start_ARG italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) - italic_N ) ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) )
=eq8โ€‹N3โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(8โ€‹N2โ€‹T~0โˆ’qโ€‹(Nโˆ’1)2โˆ’4โ€‹N2โ€‹ฯตโ€‹(3โ€‹Nโˆ’2โ€‹kโˆ’1))(1+๐’ช(Mโˆ’1,wNโˆ’1โˆ’1).)\displaystyle=e^{\frac{q}{8N^{3}\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(8N^{2}\tilde{T}_{0}-q(N-1)^{2}-4N^{2}\epsilon(3N-2k-1)\right)}\left(1+\mathcal{O}\left(M^{-1},w_{N-1}^{-1}\right).\right)= italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG 8 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( 8 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - italic_q ( italic_N - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 4 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯต ( 3 italic_N - 2 italic_k - 1 ) ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . )
Z(2โ€‹Nโˆ’k,kโˆ’1)\displaystyle Z^{(2N-k,k-1)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N - italic_k , italic_k - 1 ) end_POSTSUPERSCRIPT =\displaystyle== elnโก(f2โ€‹(qIR))โ€‹N4โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(M2+ฯตโ€‹M)\displaystyle e^{\ln(f_{2}(q_{\mathrm{IR}}))\frac{N}{4\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(M^{2}+\epsilon M\right)}italic_e start_POSTSUPERSCRIPT roman_ln ( italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) ) divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG 4 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + italic_ฯต italic_M ) end_POSTSUPERSCRIPT
โ‹…eโˆ’1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹lnโก(1โˆ’q)โ€‹(Nโˆ’12โ€‹Nโ€‹M2โˆ’Mโ€‹T~0N+Mโ€‹ฯตโ€‹3โ€‹Nโˆ’2โ€‹k2โ€‹N+12โ€‹ฯตโ€‹M+ฯต2โ€‹(k2โ€‹(3โˆ’kN)โˆ’N))โ€‹(1+๐’ชโ€‹(Mโˆ’1,wNโˆ’1โˆ’1))\displaystyle\cdot e^{-\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\ln(1-q)\left(\frac{N-1}{2N}M^{2}-M\frac{\tilde{T}_{0}}{N}+M\epsilon\frac{3N-2k}{2N}+\frac{1}{2}\epsilon M+\epsilon^{2}(\frac{k}{2}(3-\frac{k}{N})-N)\right)}\left(1+\mathcal{O}\left(M^{-1},w_{N-1}^{-1}\right)\right)โ‹… italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG roman_ln ( 1 - italic_q ) ( divide start_ARG italic_N - 1 end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG italic_M start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - italic_M divide start_ARG over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N end_ARG + italic_M italic_ฯต divide start_ARG 3 italic_N - 2 italic_k end_ARG start_ARG 2 italic_N end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_ฯต italic_M + italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( divide start_ARG italic_k end_ARG start_ARG 2 end_ARG ( 3 - divide start_ARG italic_k end_ARG start_ARG italic_N end_ARG ) - italic_N ) ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) )
=eq8โ€‹N3โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(โˆ’8โ€‹N2โ€‹T~0โˆ’qโ€‹(Nโˆ’1)2+4โ€‹N2โ€‹ฯตโ€‹(3โ€‹Nโˆ’2โ€‹k+1))โ€‹(1+๐’ชโ€‹(Mโˆ’1,wNโˆ’1โˆ’1)).\displaystyle=e^{\frac{q}{8N^{3}\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(-8N^{2}\tilde{T}_{0}-q(N-1)^{2}+4N^{2}\epsilon(3N-2k+1)\right)}\left(1+\mathcal{O}\left(M^{-1},w_{N-1}^{-1}\right)\right).= italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG 8 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( - 8 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - italic_q ( italic_N - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 4 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯต ( 3 italic_N - 2 italic_k + 1 ) ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) .

One can see that (4.3.1) turns into (4.3.1) by a mass shift T~0โ†’T~0+ฯต\tilde{T}_{0}\to\tilde{T}_{0}+\epsilonover~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT โ†’ over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯต and redefinition qโ†’โˆ’qq\to-qitalic_q โ†’ - italic_q, as it should.

For k=2โ€‹Nk=2Nitalic_k = 2 italic_N we get

Z(0,2โ€‹Nโˆ’1)โ€‹Z(2โ€‹Nโˆ’k,kโˆ’2)=eq8โ€‹N3โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(8โ€‹N2โ€‹T~0โˆ’qโ€‹(Nโˆ’1)2+4โ€‹N2โ€‹ฯตโ€‹(Nโˆ’1))โ€‹(1+๐’ชโ€‹(Mโˆ’1,wNโˆ’1โˆ’1)).\displaystyle Z^{(0,2N-1)}Z^{(2N-k,k-2)}=e^{\frac{q}{8N^{3}\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(8N^{2}\tilde{T}_{0}-q(N-1)^{2}+4N^{2}\epsilon(N-1)\right)}\left(1+\mathcal{O}\left(M^{-1},w_{N-1}^{-1}\right)\right).italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 , 2 italic_N - 1 ) end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N - italic_k , italic_k - 2 ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG 8 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( 8 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - italic_q ( italic_N - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 4 italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯต ( italic_N - 1 ) ) end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) . (4.20)

Asymptotic (4.20) coincides with the results reported in [1, 5], again, up to the sign of T~0\tilde{T}_{0}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and up to the sign of qqitalic_q. It is difficult to trace the root of this discrepancy due to more complicated introduction of masses and partition function in the cited papers.

4.3.2 2โ€‹Nโˆ’22N-22 italic_N - 2 multiplets

We have already found the asymptotic in this case in [6], so it serves as another check for (3.12).

Decoupling one more fundamental multiplet in the same way as before we get

Z(2โ€‹Nโˆ’kโˆ’2,k)=Z(2โ€‹Nโˆ’k,kโˆ’2)=eโˆ’qNโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(1+๐’ชโ€‹(Mโˆ’1,wNโˆ’1โˆ’1)),\displaystyle Z^{(2N-k-2,k)}=Z^{(2N-k,k-2)}=e^{-\frac{q}{N\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}\left(1+\mathcal{O}\left(M^{-1},w_{N-1}^{-1}\right)\right),italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N - italic_k - 2 , italic_k ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N - italic_k , italic_k - 2 ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG italic_N italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) , (4.21)

which is in perfect agreement with [6]. Also,

Z(2โ€‹Nโˆ’kโˆ’1,kโˆ’1)=eqNโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(1+๐’ชโ€‹(Mโˆ’1,wNโˆ’1โˆ’1)).\displaystyle Z^{(2N-k-1,k-1)}=e^{\frac{q}{N\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}\left(1+\mathcal{O}\left(M^{-1},w_{N-1}^{-1}\right)\right).italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( 2 italic_N - italic_k - 1 , italic_k - 1 ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_q end_ARG start_ARG italic_N italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_M start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) .

4.4 Effective coupling for Nโ‰ฅ4N\geq 4italic_N โ‰ฅ 4 theories

For Nโ‰ฅ4N\geq 4italic_N โ‰ฅ 4 asymptotic of the partition functions was not found anywhere before, but the non-equivariant limit of the prepotential

โ„ฑ=ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹lnโก(Z)\displaystyle\mathcal{F}=\epsilon_{1}\epsilon_{2}\ln(Z)caligraphic_F = italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT roman_ln ( italic_Z ) (4.22)

and the coupling matrix the coupling matrix

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„uโ€‹vIR=โˆ‚2โ„ฑโˆ‚auโ€‹โˆ‚av2\pi{\rm i}\tau^{\rm{IR}}_{uv}=\frac{\partial^{2}\mathcal{F}}{\partial a_{u}\partial a_{v}}2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG โˆ‚ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT caligraphic_F end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT โˆ‚ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT end_ARG (4.23)

were widely studied in the literature. Here โ„ฑ\mathcal{F}caligraphic_F is considered as a function of the independent variables aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, u=1,โ€ฆ,Nโˆ’1u=1,\ldots,N-1italic_u = 1 , โ€ฆ , italic_N - 1.

One could assume that, since the main tool of those studies was the (non deformed) Seiberg-Witten theory, our result should automatically reproduce their as soon as we put ฯต=0\epsilon=0italic_ฯต = 0. However, from (3.12) it seems that the coupling matrix, up to a scalar factor, is the classical coupling matrix

โˆ’โˆ‚2w1โˆ‚auโ€‹โˆ‚av=(21โ€ฆ1121โ€ฆโ€ฆโ€ฆโ€ฆโ€ฆ1โ€ฆ12).-\frac{\partial^{2}w_{1}}{\partial a_{u}\partial a_{v}}=\left(\begin{matrix}2&1&\ldots&1\\ 1&2&1&\ldots\\ \ldots&\ldots&\ldots&\ldots\\ 1&\ldots&1&2\end{matrix}\right).- divide start_ARG โˆ‚ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT โˆ‚ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = ( start_ARG start_ROW start_CELL 2 end_CELL start_CELL 1 end_CELL start_CELL โ€ฆ end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL 1 end_CELL start_CELL 2 end_CELL start_CELL 1 end_CELL start_CELL โ€ฆ end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL โ€ฆ end_CELL start_CELL โ€ฆ end_CELL start_CELL โ€ฆ end_CELL start_CELL โ€ฆ end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL 1 end_CELL start_CELL โ€ฆ end_CELL start_CELL 1 end_CELL start_CELL 2 end_CELL end_ROW end_ARG ) . (4.24)

This gives an immediate contradiction with the known fact that for Nโ‰ฅ4N\geq 4italic_N โ‰ฅ 4 in no region in the spaces of expectation values ๐’‚\bm{a}bold_italic_a the coupling matrix can be proportional to the classical coupling matrix (4.24) [17]. In other words, the prepotential is not expected to be proportional to the classical action.

To resolve the problem it is enough to point out that the asymptotic (3.12) written in terms of the symmetric variables is not adequate for finding the derivatives with respect to aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. Indeed, for any n=1,โ€ฆ,Nโˆ’2n=1,\ldots,N-2italic_n = 1 , โ€ฆ , italic_N - 2, wnw_{n}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT is an (n+1)(n+1)( italic_n + 1 )-degree polynomial of ๐’‚\bm{a}bold_italic_a. Thus, according to (3.4) its expected behaviour in large AAitalic_A limit should be An+1A^{n+1}italic_A start_POSTSUPERSCRIPT italic_n + 1 end_POSTSUPERSCRIPT. In reality, due to symmetry of wnw_{n}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT, first nnitalic_n orders cancel out, leaving a tautological AAitalic_A-independent identity wn=wnw_{n}=w_{n}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT (here we assume that the expansion (3.4) is continued to the next NNitalic_N orders, which can be easily done). But when we take derivatives with respect to aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, the symmetry is broken. For example, we have

โˆ‚w1โˆ‚au=โˆ’โˆ‘v=1Nโˆ’1avโˆ’au=aNโˆ’au=Aโ€‹(1โˆ’e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uN).\frac{\partial w_{1}}{\partial a_{u}}=-\sum_{v=1}^{N-1}a_{v}-a_{u}=a_{N}-a_{u}=A(1-e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}).divide start_ARG โˆ‚ italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = - โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_v = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = italic_A ( 1 - italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ) . (4.25)

It means that when we compute the coupling matrix ฯ„uโ€‹vIR\tau^{\rm{IR}}_{uv}italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT, the terms hidden in ๐’ชโ€‹(wNโˆ’1โˆ’1)\mathcal{O}(w_{N-1}^{-1})caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) in (3.12) are not suppressed anymore and can contribute significantly.

From the analysis above we see that the coupling matrix can not be read from the asymptotic (3.12) right away. In particular, what we call the effective infrared coupling in Subsection 3.9 is not a priori a component of the coupling matrix (4.23) in a suitable basis. Instead, it can be identified with the dual variable

w1D=โˆ‚โ„ฑโˆ‚w1.w_{1}^{D}=\frac{\partial\mathcal{F}}{\partial w_{1}}.italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D end_POSTSUPERSCRIPT = divide start_ARG โˆ‚ caligraphic_F end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG . (4.26)

Let us now understand what kind of connection between w1Dw_{1}^{D}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D end_POSTSUPERSCRIPT and ฯ„uโ€‹vIR\tau^{\rm{IR}}_{uv}italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT can be established.

From (3.4) we note that in the leading order of Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž expansion holds

โˆ‚โˆ‚w1=โˆ’1Nโ€‹Aโ€‹โˆ‘u=1Nโˆ’1eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNโ€‹โˆ‚โˆ‚au,\frac{\partial}{\partial w_{1}}=-\frac{1}{NA}\sum_{u=1}^{N-1}e^{-\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}\frac{\partial}{\partial a_{u}},divide start_ARG โˆ‚ end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N italic_A end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG โˆ‚ end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , (4.27)
โˆ‚โˆ‚A=โˆ‘u=1Nโˆ’1e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNโ€‹โˆ‚โˆ‚au,\frac{\partial}{\partial A}=\sum_{u=1}^{N-1}e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}\frac{\partial}{\partial a_{u}},divide start_ARG โˆ‚ end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_A end_ARG = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG โˆ‚ end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , (4.28)

where in the left hand side the set of the independent variables is assumed to be w1,โ€ฆ,wNโˆ’2,Aw_{1},\ldots,w_{N-2},Aitalic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , โ€ฆ , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUBSCRIPT , italic_A. So,

โˆ‚โˆ‚Aโ€‹Aโ€‹โˆ‚Fโˆ‚w1=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iNโ€‹โˆ‘u,v=1Nโˆ’1ฯ„uโ€‹vIโ€‹Rโ€‹(A)โ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNโ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹vNโ‰œ2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„Iโ€‹Rโ€‹(A).\frac{\partial}{\partial A}A\frac{\partial F}{\partial w_{1}}=-\frac{2\pi{\rm i}}{N}\sum_{u,v=1}^{N-1}\tau^{IR}_{uv}(A)e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}e^{-\frac{2\pi{\rm i}v}{N}}\triangleq 2\pi{\rm i}\tau^{IR}(A).divide start_ARG โˆ‚ end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_A end_ARG italic_A divide start_ARG โˆ‚ italic_F end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u , italic_v = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT ( italic_A ) italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_v end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT โ‰œ 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A ) . (4.29)

Here we underline dependence of the coupling matrix on AAitalic_A, because it is the only parameter which we are varying at a point. This implies

w1D=2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„ยฏIโ€‹Rโ€‹(A)+โˆ‚Fโˆ‚w1|A=A0โ€‹A0A,w_{1}^{D}=2\pi{\rm i}\overline{\tau}^{IR}(A)+\frac{\partial F}{\partial w_{1}}\big{|}_{A=A_{0}}\frac{A_{0}}{A},italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D end_POSTSUPERSCRIPT = 2 italic_ฯ€ roman_i overยฏ start_ARG italic_ฯ„ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A ) + divide start_ARG โˆ‚ italic_F end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | start_POSTSUBSCRIPT italic_A = italic_A start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_A start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_A end_ARG , (4.30)

where

ฯ„ยฏIโ€‹Rโ€‹(A)=1Aโ€‹โˆซA0Aฯ„Iโ€‹Rโ€‹(A)\overline{\tau}^{IR}(A)=\frac{1}{A}\int_{A_{0}}^{A}\tau^{IR}(A)overยฏ start_ARG italic_ฯ„ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_A end_ARG โˆซ start_POSTSUBSCRIPT italic_A start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_A end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A ) (4.31)

and A0A_{0}italic_A start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is any large enough constant.

In the limit of large AAitalic_A, the second term in (4.30) becomes irrelevant, and ฯ„ยฏIโ€‹Rโ€‹(โˆž)\overline{\tau}^{IR}(\infty)overยฏ start_ARG italic_ฯ„ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) can be interpreted as the average value of ฯ„Iโ€‹Rโ€‹(A)\tau^{IR}(A)italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A ).

Then

limAโ†’โˆžw1D=2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„ยฏIโ€‹Rโ€‹(โˆž)\lim_{A\to\infty}w_{1}^{D}=2\pi{\rm i}\overline{\tau}^{IR}(\infty)roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_A โ†’ โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D end_POSTSUPERSCRIPT = 2 italic_ฯ€ roman_i overยฏ start_ARG italic_ฯ„ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) (4.32)

should coincide with ฯ„IR\tau^{\rm IR}italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT given by (3.120).

As a sanity check, we should also verify that for N>2N>2italic_N > 2

โˆ‚2โ„ฑโˆ‚A2=2โ€‹ฯ€โ€‹iNโ€‹โˆ‘u,v=1Nโˆ’1ฯ„uโ€‹vIโ€‹Rโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹vNโ†’Aโ†’โˆž0,\frac{\partial^{2}\mathcal{F}}{\partial A^{2}}=\frac{2\pi{\rm i}}{N}\sum_{u,v=1}^{N-1}\tau^{IR}_{uv}e^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}e^{\frac{2\pi{\rm i}v}{N}}\xrightarrow[A\to\infty]{}0,divide start_ARG โˆ‚ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT caligraphic_F end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG = divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG start_ARG italic_N end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u , italic_v = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_v end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT start_ARROW start_UNDERACCENT italic_A โ†’ โˆž end_UNDERACCENT start_ARROW start_OVERACCENT end_OVERACCENT โ†’ end_ARROW end_ARROW 0 , (4.33)

because, unless N=2N=2italic_N = 2, the asymptotic behaviour (3.12) does not depend on AAitalic_A 121212In fact, we have to ask that the convergence in (4.33) is fast enough, e.g. ๐’ชโ€‹(Aโˆ’2)\mathcal{O}(A^{-2})caligraphic_O ( italic_A start_POSTSUPERSCRIPT - 2 end_POSTSUPERSCRIPT )..

To proceed with comparison between ฯ„ยฏIRโ€‹(โˆž)\overline{\tau}^{\rm IR}(\infty)overยฏ start_ARG italic_ฯ„ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) appearing in our computations and coupling constants found in the literature, we make a few simplifications.

Firstly, we note that it is enough to find โˆ‚Fโˆ‚w1\frac{\partial F}{\partial w_{1}}divide start_ARG โˆ‚ italic_F end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG in the leading order with respect to AAitalic_A, so it is enough to compute ฯ„IRโ€‹(A){\tau}^{\mathrm{IR}}(A)italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A ) precisely at the point

au=Aโ€‹e2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uN.a_{u}=Ae^{\frac{2\pi{\rm i}u}{N}}.italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = italic_A italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT . (4.34)

Such configuration is known as the special vacuum [25] and was studied in literature before and after introducing of the name โ€™special vacuumโ€™ [17, 24, 18].

Secondly, note that in the non-equivariant case there are few dimensional parameters: only AAitalic_A and masses of the multiplets. Since the effective coupling matrix ฯ„uโ€‹vIR\tau^{\mathrm{IR}}_{uv}italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT is dimensionless and cannot have singularities with respect to the masses, we conclude that the mass-dependent terms are automatically suppressed in terms of large AAitalic_A and that the leading order can not depend on AAitalic_A at all. Therefore, we have

ฯ„ยฏIRโ€‹(โˆž)=ฯ„IRโ€‹(A)\overline{\tau}^{\mathrm{IR}}(\infty)=\tau^{\mathrm{IR}}(A)overยฏ start_ARG italic_ฯ„ end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) = italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A ) (4.35)

in the leading order for any large AAitalic_A.

Comparison for N=4N=4italic_N = 4 case.

For N=4N=4italic_N = 4 matrix ฯ„uโ€‹v\tau_{uv}italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT is written explicitly in [24], so let us find ฯ„IRโ€‹(A)\tau^{\rm IR}(A)italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_A ) with (4.29), then qIR=expโก2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„IRq_{\rm IR}=\exp{2\pi{\rm i}\tau^{\rm IR}}italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT = roman_exp 2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT and compare it with (3.107).

In [24] we read

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„uโ€‹vIR=ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„โ€‹(211121112)uโ€‹v+ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„โ€ฒโ€‹(0โˆ’11โˆ’1โˆ’2โˆ’11โˆ’10)uโ€‹v,2\pi{\rm i}\,\tau^{\rm IR}_{uv}=\pi{\rm i}\,\tau\left(\begin{matrix}2&1&1\\ 1&2&1\\ 1&1&2\end{matrix}\right)_{uv}+\pi{\rm i}\,\tau^{\prime}\left(\begin{matrix}0&-1&1\\ -1&-2&-1\\ 1&-1&0\end{matrix}\right)_{uv},2 italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ ( start_ARG start_ROW start_CELL 2 end_CELL start_CELL 1 end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL 1 end_CELL start_CELL 2 end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL 1 end_CELL start_CELL 1 end_CELL start_CELL 2 end_CELL end_ROW end_ARG ) start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( start_ARG start_ROW start_CELL 0 end_CELL start_CELL - 1 end_CELL start_CELL 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL - 1 end_CELL start_CELL - 2 end_CELL start_CELL - 1 end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL 1 end_CELL start_CELL - 1 end_CELL start_CELL 0 end_CELL end_ROW end_ARG ) start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT , (4.36)

where the two couplings ฯ„\tauitalic_ฯ„ and ฯ„โ€ฒ\tau^{\prime}italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT are given by

ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„+=ฯ€โ€‹iโ€‹(ฯ„+ฯ„โ€ฒ)=logโกq+ฯ€โ€‹iโˆ’logโก16+12โ€‹q+1364โ€‹q2+23192โ€‹q3+โ€ฆ\displaystyle\pi{\rm i}\tau_{+}=\pi{\rm i}(\tau+\tau^{\prime})=\log q+\pi{\rm i}-\log 16+\frac{1}{2}q+\frac{13}{64}q^{2}+\frac{23}{192}q^{3}+\ldotsitalic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฯ€ roman_i ( italic_ฯ„ + italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ) = roman_log italic_q + italic_ฯ€ roman_i - roman_log 16 + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG italic_q + divide start_ARG 13 end_ARG start_ARG 64 end_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + divide start_ARG 23 end_ARG start_ARG 192 end_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT + โ€ฆ
ฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„โˆ’=ฯ€โ€‹iโ€‹(ฯ„โˆ’ฯ„โ€ฒ)=logโกq+ฯ€โ€‹iโˆ’logโก64+38โ€‹q+1411024โ€‹q2+3114096โ€‹q3+โ€ฆ\displaystyle\pi{\rm i}\tau_{-}=\pi{\rm i}(\tau-\tau^{\prime})=\log q+\pi{\rm i}-\log 64+\frac{3}{8}q+\frac{141}{1024}q^{2}+\frac{311}{4096}q^{3}+\ldotsitalic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฯ€ roman_i ( italic_ฯ„ - italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ) = roman_log italic_q + italic_ฯ€ roman_i - roman_log 64 + divide start_ARG 3 end_ARG start_ARG 8 end_ARG italic_q + divide start_ARG 141 end_ARG start_ARG 1024 end_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + divide start_ARG 311 end_ARG start_ARG 4096 end_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT + โ€ฆ (4.37)

Putting this into (4.29) we get131313Note that in [24] the coupling constants are connected as q=expโกฯ€โ€‹iโ€‹ฯ„q=\exp{\pi{\rm i}\tau}italic_q = roman_exp italic_ฯ€ roman_i italic_ฯ„, hence the factor 1/21/21 / 2.

ฯ„IR=โˆ’ฯ„โˆ’2.\tau^{\rm IR}=-\frac{\tau_{-}}{2}.italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT roman_IR end_POSTSUPERSCRIPT = - divide start_ARG italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG 2 end_ARG . (4.38)

Comparing (4.38) with the first terms of expansion of (3.129) we observe a perfect agreement. Moreover, it is known[24, 18] that (3.129) can be inverted as

q0=โˆ’64โ€‹(ฮทโ€‹(qIR2)ฮทโ€‹(qIR))24=J(2,โˆž,โˆž)โˆ’1,q_{0}=-64\left(\frac{\eta(q_{\mathrm{IR}}^{2})}{\eta(q_{\mathrm{IR}})}\right)^{24}=J_{\left(2,\infty,\infty\right)}^{-1},italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = - 64 ( divide start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_ฮท ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 24 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_J start_POSTSUBSCRIPT ( 2 , โˆž , โˆž ) end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , (4.39)

where the last equality is due to [21]. This is in agreement with Subsubsection 3.10.2.

We also see that

โˆ‚2โ„ฑโˆ‚A2=0,\frac{\partial^{2}\mathcal{F}}{\partial A^{2}}=0,divide start_ARG โˆ‚ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT caligraphic_F end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG = 0 , (4.40)

which, again, agrees with (4.33).

We also note that the second independent coupling constant appearing in the expression is related to the derivative of the prepotential with respect to the second independent variable w2w_{2}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT.

โˆ‚2โ„ฑโˆ‚w22=1N2โ€‹A4โ€‹โˆ‘u,v=1Nโˆ’1ฯ„uโ€‹vIโ€‹Rโ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹uNโ€‹eโˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹vN=ฯ„+8โ€‹A4.\frac{\partial^{2}\mathcal{F}}{\partial w_{2}^{2}}=\frac{1}{N^{2}A^{4}}\sum_{u,v=1}^{N-1}\tau^{IR}_{uv}e^{\frac{-2\pi{\rm i}u}{N}}e^{\frac{-2\pi{\rm i}v}{N}}=\frac{\tau_{+}}{8A^{4}}.divide start_ARG โˆ‚ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT caligraphic_F end_ARG start_ARG โˆ‚ italic_w start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_N start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_u , italic_v = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฯ„ start_POSTSUPERSCRIPT italic_I italic_R end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG - 2 italic_ฯ€ roman_i italic_u end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_e start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG - 2 italic_ฯ€ roman_i italic_v end_ARG start_ARG italic_N end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT = divide start_ARG italic_ฯ„ start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG 8 italic_A start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG . (4.41)

We omit straightforward steps, including next order of expansion in (3.4), needed for this result.

4.5 Comparison with direct computations for N=4,โ€‰5N=4,\,5italic_N = 4 , 5

So far the asymptotic (3.12) passed all the tests it was subjected to, and the last check we run is comparison with direct computations of the partition function given by (2.15) with aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT defined as (3.4) for Nโ‰ฅ4N\geq 4italic_N โ‰ฅ 4 up to several instantons, and here we encounter a divergence.

For N=4N=4italic_N = 4 we find

lnโก(Z(โˆž))=1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(6โ€‹w1โˆ’4โ€‹T~1+22โ€‹T~0โ€‹ฯตโˆ’69โ€‹ฯต216โ€‹q+141โ€‹w1โˆ’92โ€‹T~1โˆ’18โ€‹T~02+722โ€‹T~0โ€‹ฯตโˆ’2223โ€‹ฯต21024โ€‹q2+โ€ฆ),\ln(Z^{(\infty)})=\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\frac{6w_{1}-4\tilde{T}_{1}+22\tilde{T}_{0}\epsilon-69\epsilon^{2}}{16}q+\frac{141w_{1}-92\tilde{T}_{1}-18\tilde{T}_{0}^{2}+722\tilde{T}_{0}\epsilon-2223\epsilon^{2}}{1024}q^{2}+\ldots\right),roman_ln ( italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG 6 italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - 4 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + 22 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต - 69 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 16 end_ARG italic_q + divide start_ARG 141 italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - 92 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - 18 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 722 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต - 2223 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 1024 end_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + โ€ฆ ) , (4.42)

while expansion of the exact expression (2.15) gives

lnโก(Z)=lnโก(Z(โˆž))+q2512+โ€ฆ+๐’ชโ€‹(wNโˆ’1โˆ’1).\ln(Z)=\ln(Z^{(\infty)})+\frac{q^{2}}{512}+\ldots+\mathcal{O}(w_{N-1}^{-1}).roman_ln ( italic_Z ) = roman_ln ( italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ) + divide start_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 512 end_ARG + โ€ฆ + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (4.43)

Analogously, for N=5N=5italic_N = 5 we have

lnโก(Z(โˆž))=1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(8โ€‹w1โˆ’5โ€‹T~1+35โ€‹T~0โ€‹ฯตโˆ’135โ€‹ฯต225โ€‹q+28โ€‹w1โˆ’17โ€‹T~1โˆ’4โ€‹T~02+179โ€‹T~0โ€‹ฯตโˆ’679โ€‹ฯต2250โ€‹q2+โ€ฆ),\ln(Z^{(\infty)})=\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}\left(\frac{8w_{1}-5\tilde{T}_{1}+35\tilde{T}_{0}\epsilon-135\epsilon^{2}}{25}q+\frac{28w_{1}-17\tilde{T}_{1}-4\tilde{T}_{0}^{2}+179\tilde{T}_{0}\epsilon-679\epsilon^{2}}{250}q^{2}+\ldots\right),roman_ln ( italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG 8 italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - 5 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + 35 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต - 135 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 25 end_ARG italic_q + divide start_ARG 28 italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - 17 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - 4 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + 179 over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต - 679 italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 250 end_ARG italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + โ€ฆ ) , (4.44)

and (2.15) gives

lnโก(Z)=lnโก(Z(โˆž))+3โ€‹q2625+โ€ฆ+๐’ชโ€‹(wNโˆ’1โˆ’1).\ln(Z)=\ln(Z^{(\infty)})+\frac{3q^{2}}{625}+\ldots+\mathcal{O}(w_{N-1}^{-1}).roman_ln ( italic_Z ) = roman_ln ( italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ) + divide start_ARG 3 italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 625 end_ARG + โ€ฆ + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (4.45)

We see that the actual asymptotic of the instanton partition function does not match Z(โˆž)Z^{(\infty)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT perfectly. This is not a big surprise for us, because, as we already noted, the number of the instantons in the saddle point configuration is not large. This means that the leading order of the saddle point approximation actually vanishes and what we are computing is of the same order as the first corrections. For some reason the corrections do not appear for Nโ‰ค3N\leq 3italic_N โ‰ค 3141414In the N=2N=2italic_N = 2 case, the leading order actually does not vanish; however, there is still a surprise: the subleading of the saddle point approximation is also exact, for no apparent reason., but for sure they can appear in higher ranks.

However, we see that at least in the first order in which the results do not agree, and for N=4,5N=4,5italic_N = 4 , 5 the correction depends only on the bare coupling qqitalic_q, but not on aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, mfm_{f}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT or ฯต1,2\epsilon_{1,2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT. We claim that this behaviour persists for arbitrary NNitalic_N and in all orders. To see that we use the dimensional analysis. Prescribing aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT, mfm_{f}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT and ฯต1,2\epsilon_{1,2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT dimension one, we get that lnโก(Z)\ln(Z)roman_ln ( italic_Z ) is dimensionless. Moreover, it should be a single-valued function of the symmetric variables wiw_{i}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT to preserve the Weyl symmetry. Similarly, the flavours permutation symmetry implies that lnโก(Z)\ln(Z)roman_ln ( italic_Z ) should be a single-valued function of the symmetric variables T~i\tilde{T}_{i}over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT. It is also a symmetric function of ฯต1,2\epsilon_{1,2}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT. Finally, it is well-known that in the non-equivariant limit lnโก(Z)โˆผ1ฯต1โ€‹ฯต2\ln(Z)\sim\frac{1}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}roman_ln ( italic_Z ) โˆผ divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG. If we assume that the variables w1,โ€ฆ,wNโˆ’2w_{1},\ldots,w_{N-2}italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , โ€ฆ , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUBSCRIPT and m1,โ€ฆ,m2โ€‹Nm_{1},\ldots,m_{2N}italic_m start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , โ€ฆ , italic_m start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_N end_POSTSUBSCRIPT can not appear in the denominators, this leaves us with the form

lnโก(Z)=s0โ€‹(q)+s1โ€‹(q)โ€‹w1+s2โ€‹(q)โ€‹T~02+s3โ€‹(q)โ€‹T~0โ€‹ฯต+s4โ€‹(q)โ€‹T1~ฯต1โ€‹ฯต2+๐’ชโ€‹(wNโˆ’1โˆ’1).\ln(Z)=s_{0}(q)+\frac{s_{1}(q)w_{1}+s_{2}(q)\tilde{T}_{0}^{2}+s_{3}(q)\tilde{T}_{0}\epsilon+s_{4}(q)\tilde{T_{1}}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}+\mathcal{O}(w_{N-1}^{-1}).roman_ln ( italic_Z ) = italic_s start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) + divide start_ARG italic_s start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_s start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + italic_s start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) over~ start_ARG italic_T end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต + italic_s start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) over~ start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (4.46)

Let us note that all coefficients sjs_{j}italic_s start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT with j>0j>0italic_j > 0 are present in the Nekrasov-Shatashvilli limit ฯต1โ†’0\epsilon_{1}\to 0italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT โ†’ 0, for which our analysis is exact. So, the only possible correction has the form s0โ€‹(q)s_{0}(q)italic_s start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ).

Finally, let us assume that our assumption is wrong and lnโก(Z)\ln(Z)roman_ln ( italic_Z ) and there are some terms of expansion proportional to

1Sโ€‹(w1,โ€ฆ,wNโˆ’2,m1,โ€ฆ,m2โ€‹N,ฯต1,ฯต2)\frac{1}{S(w_{1},\ldots,w_{N-2},m_{1},\ldots,m_{2N},\epsilon_{1},\epsilon_{2})}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_S ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , โ€ฆ , italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUBSCRIPT , italic_m start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , โ€ฆ , italic_m start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_N end_POSTSUBSCRIPT , italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG (4.47)

for a certain homogeneous (by dimensional arguments) polynomial SSitalic_S. Then this polynomial vanishes for certain values of its arguments for large AAitalic_A. It is possible only if the partition function in such a regime was dominated by contribution of large number of instantons. But then our argument would work perfectly well, and such a singularity would be present in Z(โˆž)Z^{(\infty)}italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT. Since this does not actually happen, we conclude that

Z=(q0Dโ€‹qIR)โˆ’w1ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹f2โ€‹(qIR)Nโ€‹12โ€‹T02โˆ’24โ€‹T1+(N+1)โ€‹ฯต224โ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹(1โˆ’(โˆ’1)Nโ€‹q0)โˆ’T02โ€‹(Nโˆ’2)+Nโ€‹T0โ€‹ฯตโˆ’2โ€‹Nโ€‹T1Nโ€‹ฯต1โ€‹ฯต2โ€‹Zcโ€‹(1+๐’ชโ€‹(wNโˆ’1)),Z=\left(\frac{q_{0}}{Dq_{\mathrm{IR}}}\right)^{-\frac{w_{1}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}f_{2}(q_{\mathrm{IR}})^{N\frac{12T_{0}^{2}-24T_{1}+(N+1)\epsilon^{2}}{24\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}(1-(-1)^{N}q_{0})^{-\frac{T_{0}^{2}(N-2)+NT_{0}\epsilon-2NT_{1}}{N\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}Z_{c}(1+\mathcal{O}(w^{-1}_{N})),italic_Z = ( divide start_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_f start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N divide start_ARG 12 italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 24 italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + ( italic_N + 1 ) italic_ฯต start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 24 italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_N end_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_N - 2 ) + italic_N italic_T start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต - 2 italic_N italic_T start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_N italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_w start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ) ) , (4.48)

where Zc=es0โ€‹(q)Z_{c}=e^{s_{0}(q)}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT italic_s start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) end_POSTSUPERSCRIPT depends on the coupling constant (and the rank of the theory) only. Thus, our asymptotic is good enough as long as we are interested in quantities independent on such a normalisation.

We note that in the both N=4,5N=4,5italic_N = 4 , 5 cases we have s0=๐’ชโ€‹(q2)s_{0}=\mathcal{O}(q^{2})italic_s start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = caligraphic_O ( italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ). In fact this holds in general. To see this, it is enough to compute the one-instanton contribution in the case w1=โ€ฆ=wNโˆ’2=0w_{1}=\ldots=w_{N-2}=0italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = โ€ฆ = italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 2 end_POSTSUBSCRIPT = 0 and set all masses to zero, so that the only contributing term is s0s_{0}italic_s start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT. Then it is easy to see that the sum over the NNitalic_N possibilities in which Young diagram the only instanton is presented vanishes, so there is no contributions to s0s_{0}italic_s start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT in the first order of qqitalic_q.

We note that the first coefficients of s0โ€‹(q)s_{0}(q)italic_s start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_q ) are very small, so informally one could say that the saddle point approximation works quite well.

5 Recurrence relation

5.1 Residue formula

In [6] we established a residue formula for the instanton partition function in an Sโ€‹Uโ€‹(N)SU(N)italic_S italic_U ( italic_N ) theory with any number of colours NNitalic_N and with different types of matter hypermultiplets, in particular, with 2โ€‹N2N2 italic_N fundamental multiplets. This formula connects a residue of the partition function with its value at another, less singular, point.

In terms of the variables ๐’‚\bm{a}bold_italic_a the connected points differ by the partial Weyl permutation. Namely, let us take two points, aaitalic_a and a^\hat{a}over^ start_ARG italic_a end_ARG, such that aw=a^wa_{w}=\hat{a}_{w}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_w end_POSTSUBSCRIPT = over^ start_ARG italic_a end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_w end_POSTSUBSCRIPT for every wโ‰ u,vw\neq u,\,vitalic_w โ‰  italic_u , italic_v and

au=ฮฑu+muโ€‹ฯต1+nuโ€‹ฯต2av=ฮฑv+mvโ€‹ฯต1+nvโ€‹ฯต2\displaystyle\begin{aligned} a_{u}=\alpha_{u}+m_{u}\epsilon_{1}+n_{u}\epsilon_{2}\\ a_{v}=\alpha_{v}+m_{v}\epsilon_{1}+n_{v}\epsilon_{2}\end{aligned}\quadstart_ROW start_CELL italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT + italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT + italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_CELL end_ROW โ†’\displaystyle\rightarrowโ†’ a^u(uโ€‹v)=ฮฑu+muโ€‹ฯต1+nvโ€‹ฯต2a^v(uโ€‹v)=ฮฑv+mvโ€‹ฯต1+nuโ€‹ฯต2\displaystyle\quad\begin{aligned} \hat{a}_{u}^{(uv)}=\alpha_{u}+m_{u}\epsilon_{1}+n_{v}\epsilon_{2}\\ \hat{a}_{v}^{(uv)}=\alpha_{v}+m_{v}\epsilon_{1}+n_{u}\epsilon_{2}\end{aligned}start_ROW start_CELL over^ start_ARG italic_a end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_u italic_v ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT + italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_CELL end_ROW start_ROW start_CELL over^ start_ARG italic_a end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_u italic_v ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT + italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_CELL end_ROW (5.1)

Here mu,nuโˆˆโ„คm_{u},n_{u}\in\mathbb{Z}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT , italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ blackboard_Z, ฮฑiโˆˆโ„‚\alpha_{i}\in\mathbb{C}italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ blackboard_C. Then

Resฮฑuโ€‹v=0โ€‹Zโ€‹(๐š)=q0mโ€‹nโ€‹๐’ซN,R(uโ€‹v)โ€‹(m,n|๐š)๐’ซN(uโ€‹v)โ€‹(m,n|๐š)โ€‹Zโ€‹(๐š^(uโ€‹v)),{\rm Res}_{\alpha_{uv}=0}Z({\bf a})=q_{0}^{mn}\frac{\mathcal{P}^{(uv)}_{N,{\rm R}}(m,n|{\bf a})}{\mathcal{P}^{(uv)}_{N}(m,n|{\bf a})}Z(\hat{{\bf a}}^{(uv)}),roman_Res start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT = 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_Z ( bold_a ) = italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_m italic_n end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_u italic_v ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N , roman_R end_POSTSUBSCRIPT ( italic_m , italic_n | bold_a ) end_ARG start_ARG caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_u italic_v ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT ( italic_m , italic_n | bold_a ) end_ARG italic_Z ( over^ start_ARG bold_a end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_u italic_v ) end_POSTSUPERSCRIPT ) , (5.2)

where ฮฑuโ€‹v=ฮฑuโˆ’ฮฑv\alpha_{uv}=\alpha_{u}-\alpha_{v}italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT, and ๐’ซN(uโ€‹v)\mathcal{P}^{(uv)}_{N}caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_u italic_v ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT, ๐’ซN,R(uโ€‹v)\mathcal{P}^{(uv)}_{N,{\rm R}}caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_u italic_v ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N , roman_R end_POSTSUBSCRIPT are some polynomials defined in [6]. The subscript RRitalic_R indicates dependence on the representation of the matter hypermultiplet

The equation (5.2) can be rewritten in terms of the symmetric variables ๐’˜\bm{w}bold_italic_w as

ReswNโˆ’1=wยฏNโˆ’1(k|m,n)โ€‹Zโ€‹(๐ฐ)=q0mโ€‹nโ€‹J(m,n)โ€‹๐’ซN,R(mโ€‹n)๐’ซN(mโ€‹n)โ€‹Zโ€‹(๐ฐ^(k|m,n)),{\rm Res}_{w_{N-1}=\bar{w}_{N-1}^{(k|m,n)}}Z({\bf w})=q_{0}^{mn}J^{(m,n)}\frac{\mathcal{P}^{(mn)}_{N,{\rm R}}}{\mathcal{P}^{(mn)}_{N}}Z({\bf\hat{w}}^{(k|m,n)}),roman_Res start_POSTSUBSCRIPT italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT = overยฏ start_ARG italic_w end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_Z ( bold_w ) = italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_m italic_n end_POSTSUPERSCRIPT italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N , roman_R end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT end_ARG italic_Z ( over^ start_ARG bold_w end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ) , (5.3)

where wยฏNโˆ’1(k|m,n)\bar{w}_{N-1}^{(k|m,n)}overยฏ start_ARG italic_w end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT is the kkitalic_k-th root (in an arbitrary chosen enumeration) of the equation

ฮ”(m,n)โ€‹(๐’˜)=ฮ”(m,n)โ€‹(๐š)=โˆuโ‰ v((auโˆ’av)2โˆ’(m1โ€‹ฯต1+n2โ€‹ฯต2)2),\Delta^{(m,n)}(\bm{w})=\Delta^{(m,n)}({\bf a})=\prod_{u\neq v}((a_{u}-a_{v})^{2}-(m_{1}\epsilon_{1}+n_{2}\epsilon_{2})^{2}),roman_ฮ” start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_italic_w ) = roman_ฮ” start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_a ) = โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_u โ‰  italic_v end_POSTSUBSCRIPT ( ( italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT - italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_v end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - ( italic_m start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_n start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) , (5.4)

w^(k|m,n)\hat{w}^{(k|m,n)}over^ start_ARG italic_w end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT is a set of the symmetric variables corresponding to ๐’‚^\hat{\bm{a}}over^ start_ARG bold_italic_a end_ARG and containing the transformed root wยฏNโˆ’1(k|m,n)\bar{w}_{N-1}^{(k|m,n)}overยฏ start_ARG italic_w end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT as the last element and J(m,n)J^{(m,n)}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT is the Jacobian compensating change of the variables from auโ€‹va_{uv}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT to wNโˆ’1w_{N-1}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT, symbolically defined as

J(m,n)โ€‹Resa12=aยฏ12=ReswNโˆ’1=wยฏNโˆ’1(k|m,n)J^{(m,n)}{\rm Res}_{a_{12}=\bar{a}_{12}}={\rm Res}_{w_{N-1}=\bar{w}_{N-1}^{(k|m,n)}}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT roman_Res start_POSTSUBSCRIPT italic_a start_POSTSUBSCRIPT 12 end_POSTSUBSCRIPT = overยฏ start_ARG italic_a end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 12 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = roman_Res start_POSTSUBSCRIPT italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT = overยฏ start_ARG italic_w end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT (5.5)

In [6] we show that all poles of ZZitalic_Z with respect to wNโˆ’1w_{N-1}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT are roots of ฮ”(m,n)\Delta^{(m,n)}roman_ฮ” start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT for some m,nโˆˆโ„•m,n\in\mathbb{N}italic_m , italic_n โˆˆ blackboard_N, and provide the exact forms of ฮ”(m,n)\Delta^{(m,n)}roman_ฮ” start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT, J(m,n)J^{(m,n)}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT, ๐’ซN,R(mโ€‹n)\mathcal{P}^{(mn)}_{N,{\rm R}}caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N , roman_R end_POSTSUBSCRIPT, ๐’ซN(mโ€‹n)\mathcal{P}^{(mn)}_{N}caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT in term of the symmetric variables. We also explain how w^\hat{w}over^ start_ARG italic_w end_ARG can be found without finding all aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT. Note that, unlike the original variables ๐’‚\bm{a}bold_italic_a, most of which remains unchanged, all Nโˆ’1N-1italic_N - 1 independent variables change in general.

We also note that the equation (5.10) keeps the same form when written in terms of the symmetric variables.

5.2 Recurrence relation

The formula (5.3) gives us all the residues of ZZitalic_Z with respect to wNโˆ’1w_{N-1}italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT, while the expansion (3.12) provides its asymptotic behaviour at wNโˆ’1โ†’โˆžw_{N-1}\to\inftyitalic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT โ†’ โˆž. This is enough to reconstruct a meromorphic function completely, leading to the recurrence relation

Zโ€‹(๐ฐ)=Z0(โˆž)โ€‹(๐ฐ)โ€‹Zc+โˆ‘k=1Nโˆ’1โˆ‘m,n=1โˆžq0mโ€‹nโ€‹J(m,n)(wNโˆ’1โˆ’wยฏNโˆ’1(k|m,n))โ€‹๐’ซN,fund(m,n)๐’ซN(m,n)โ€‹Zโ€‹(๐ฐ^(k|m,n)).Z({\bf w})=Z_{0}^{(\infty)}({\bf w})Z_{c}+\sum_{k=1}^{N-1}\sum_{m,n=1}^{\infty}\frac{q_{0}^{mn}J^{(m,n)}}{(w_{N-1}-\bar{w}^{(k|m,n)}_{N-1})}\frac{\mathcal{P}^{(m,n)}_{N,{\rm fund}}}{\mathcal{P}^{(m,n)}_{N}}{Z}({\bf\hat{w}}^{(k|m,n)}).italic_Z ( bold_w ) = italic_Z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_w ) italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_m , italic_n = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_m italic_n end_POSTSUPERSCRIPT italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT - overยฏ start_ARG italic_w end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG divide start_ARG caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N , roman_fund end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT end_ARG italic_Z ( over^ start_ARG bold_w end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ) . (5.6)

Now note that

Z(โˆž)โ€‹(๐ฐ^(k|m,n))Z(โˆž)โ€‹(๐ฐ)=(q0Dโ€‹qIR)w1โˆ’w^1(m,n)ฯต1โ€‹ฯต2=(Dโ€‹qIRq0)mโ€‹n,\frac{Z^{(\infty)}({\bf\hat{w}}^{(k|m,n)})}{Z^{(\infty)}({\bf w})}=\left(\frac{q_{0}}{Dq_{\mathrm{IR}}}\right)^{\frac{w_{1}-\hat{w}_{1}^{(m,n)}}{\epsilon_{1}\epsilon_{2}}}=\left(\frac{Dq_{\mathrm{IR}}}{q_{0}}\right)^{mn},divide start_ARG italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ( over^ start_ARG bold_w end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_Z start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ( bold_w ) end_ARG = ( divide start_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_w start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - over^ start_ARG italic_w end_ARG start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT = ( divide start_ARG italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_m italic_n end_POSTSUPERSCRIPT , (5.7)

where the latter was shown in [6].

Then with the renormalisation (3.108) the series (5.6) can be resummed as

Zยฏโ€‹(๐ฐ)=1+โˆ‘k=1Nโˆ’1โˆ‘m,n=1โˆž(Dโ€‹qIR)mโ€‹nโ€‹J(m,n)(wNโˆ’1โˆ’wยฏNโˆ’1(k|m,n))โ€‹๐’ซN,fund(m,n)๐’ซN(m,n)โ€‹Zยฏโ€‹(๐ฐ^(k|m,n)).\overline{Z}({\bf w})=1+\sum_{k=1}^{N-1}\sum_{m,n=1}^{\infty}\frac{(Dq_{\rm IR})^{mn}J^{(m,n)}}{(w_{N-1}-\bar{w}^{(k|m,n)}_{N-1})}\frac{\mathcal{P}^{(m,n)}_{N,{\rm fund}}}{\mathcal{P}^{(m,n)}_{N}}\overline{Z}({\bf\hat{w}}^{(k|m,n)}).overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG ( bold_w ) = 1 + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUPERSCRIPT โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_m , italic_n = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_m italic_n end_POSTSUPERSCRIPT italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_w start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT - overยฏ start_ARG italic_w end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N - 1 end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG divide start_ARG caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N , roman_fund end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT end_ARG overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG ( over^ start_ARG bold_w end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_k | italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ) . (5.8)

To decouple several multiplets we simply note from [6] that

๐’ซN,fund(m,n)|Nf,Naโ€‹f=(โˆ’M)pโ€‹mโ€‹nโ€‹Mrโ€‹mโ€‹nโ€‹๐’ซN,fund(m,n)|Nfโˆ’p,Naโ€‹fโˆ’r,\mathcal{P}^{(m,n)}_{N,{\rm fund}}\big{|}_{N_{f},N_{af}}=(-M)^{pmn}M^{rmn}\mathcal{P}^{(m,n)}_{N,{\rm fund}}\big{|}_{N_{f}-p,N_{af}-r},caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N , roman_fund end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT , italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_a italic_f end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = ( - italic_M ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_p italic_m italic_n end_POSTSUPERSCRIPT italic_M start_POSTSUPERSCRIPT italic_r italic_m italic_n end_POSTSUPERSCRIPT caligraphic_P start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_m , italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_N , roman_fund end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT - italic_p , italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_a italic_f end_POSTSUBSCRIPT - italic_r end_POSTSUBSCRIPT , (5.9)

and the extra factors are exactly absorbed by the transformation of q0mโ€‹nq_{0}^{mn}italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_m italic_n end_POSTSUPERSCRIPT, hence the relation (5.6) stays the same. The effective constant Dโ€‹qIRDq_{\rm IR}italic_D italic_q start_POSTSUBSCRIPT roman_IR end_POSTSUBSCRIPT transforms in the same way as q0q_{0}italic_q start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, so (5.8) also stays the same.

We note that the unknown correction ZcZ_{c}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT does not affect the renormalised partition function Zยฏ\overline{Z}overยฏ start_ARG italic_Z end_ARG.

Remark.

From a formal observation (5.7) follows an interesting result: the bare coupling constant is replaced with the renormalised one in the final recurrence relation. Let us explain the appearance of the renormalised constant from a different point of view. As was shown in [6], geometrically, a more fundamental form of (5.2) is

Zfullโ€‹(๐’‚)=โˆ’Signโ€‹(ฯต1)โ€‹Zfullโ€‹(๐’‚^)โ€‹(1+๐’ชโ€‹(ฮฑuโ€‹v)).Z_{\mathrm{full}}(\bm{a})=-{\rm Sign}(\epsilon_{1})Z_{\mathrm{full}}(\hat{\bm{a}})(1+\mathcal{O}(\alpha_{uv})).italic_Z start_POSTSUBSCRIPT roman_full end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_a ) = - roman_Sign ( italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) italic_Z start_POSTSUBSCRIPT roman_full end_POSTSUBSCRIPT ( over^ start_ARG bold_italic_a end_ARG ) ( 1 + caligraphic_O ( italic_ฮฑ start_POSTSUBSCRIPT italic_u italic_v end_POSTSUBSCRIPT ) ) . (5.10)

In particular, the qnโ€‹mq^{nm}italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_n italic_m end_POSTSUPERSCRIPT factor in (5.2) appears from the ratio Zclassโ€‹(๐’‚)/Zclassโ€‹(๐’‚^)Z_{\mathrm{class}}({\bm{a}})/Z_{\mathrm{class}}(\hat{\bm{a}})italic_Z start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT ( bold_italic_a ) / italic_Z start_POSTSUBSCRIPT roman_class end_POSTSUBSCRIPT ( over^ start_ARG bold_italic_a end_ARG ) hidden in (5.10). With the renormalisation performed in Subsection 3.9, it is natural to expect the replacement of the bare coupling constant with the effective one in the recurrence relation for the renormalised instanton partition function.

6 Summary and discussion

The main purpose of this paper was to identify the asymptotic behaviour of the instanton partition function in Sโ€‹Uโ€‹(N)SU(N)italic_S italic_U ( italic_N ) theory with 2โ€‹N2N2 italic_N matter multiplets in the fundamental representation, in the limit of large vacuum expectation values of the Higgs field ๐š\bf abold_a. However, in the process, we made a few observations that we find interesting enough to include in this Section.

The behaviour we were investigating essentially depends on how infinity is approached. We consider the symmetric way to infinity, in which, in the leading order, all the aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT are placed at the vertices of a regular NNitalic_N-polygon, and its diameter tends to infinity.

We apply the saddle point method to the problem and find that it leads to the Quantum Seiberg-Witten equation, precisely the same as the one describing the Nekrasov-Shalikashvili limit. Moreover, we claim that the same equation is valid for any regime that can be described with the saddle point method.

It turns out, that in our case the QSW equation can be solved perturbatively, reducing in each order to an algebraic equation. Moreover, thanks to the conformality of the theory and the chosen approach to infinity, in the leading order of the theory there are only two dimensional parameters (namely, the diameter of the regular polygon and the unique unknown coefficient of the quantum curve). As a result, the constrains on the (quantum) periods, which are usually transcendental, in our case are just linear equations, fixing the proportionality between these two parameters. This significant simplifications with respect to the general case allow us to find explicit solutions at the saddle point.

The asymptotic form of the partition function found by means of the saddle point method possesses some interesting features.

Firstly, the dependence of the asymptotic partition function on the vevs has the the same exponential form as the classical part of the partition function. This naturally allows the introduction of a unique effective coupling constant. This effective coupling does not allow us to determine the usual coupling matrix, but can be computed from the latter by an averaging procedure.

Another feature is revealed if we change the perspective and consider the renormalised coupling constant as a parameter of the theory, similarly to the particle physics. Then the bare ultraviolet coupling turns out to be a modular function of the renormalised constant (in fact, a Hauptmodul) with respect to a certain triangular group. Moreover, the other two factors of the asymptotic are a modular form and a modular function with respect to the same triangular group.

The found asymptotic expression withstood multiple checks, such as reproducing the results found in the non-equivariant and Nekrasov-Shatashvili limits, comparison with the known asymptotics for N=2N=2italic_N = 2 and N=3N=3italic_N = 3 theories, reproducing the correct asymptotic for general NNitalic_N after decoupling of two multiplets, recovering the relevant part of the coupling matrix for N=4N=4italic_N = 4 theory, and possessing the modular properties with respect to a group in reasonable agreement with the modular group predicted before. Furthermore, for general NNitalic_N we have shown that the modular properties of the effective coupling coincide with the modular properties of one of the โŒŠN2โŒ‹\lfloor\frac{N}{2}\rfloorโŒŠ divide start_ARG italic_N end_ARG start_ARG 2 end_ARG โŒ‹ coupling constants found in previous works (it would be interesting to understand why for any rank of the theory exactly one coupling constant is relevant for the asymptotic behaviour).

However, it failed the final check, which was a comparison with the partition function computed up to several instantons for Nโ‰ฅ4N\geq 4italic_N โ‰ฅ 4 theory. It turned out, that starting from the two instanton contribution there appears a shift in the effective number of instantons comparing to what we have found.

The reason behind this divergence is that, in fact, the number of instantons in the saddle point configuration is not large for N>2N>2italic_N > 2 case, and they are not enough to make the singular points to glue into cuts, which was a basic assumption behind the derivations.

So what can out result be used for in this case?

For dimensional reasons, the missing term cannot depend on masses, or equivariant parameters, or the vacuum expectations values, and is a function of only NNitalic_N and qqitalic_q. Using that we found the recurrence relation for the instanton partition function and showed that it can be renormalised and resummed in a series in terms of the effective coupling constant up to an unknown qqitalic_q-dependent normalisation constant.

Our result can be used for the effective computation of any correlators independent of normalisation. For example, we grasped all the dependence of the partition function on masses of the multiplets, so if one is interested in mass derivatives of the partition function, the recurrence relation can be safely used. Another example is the computation of a Wilson loop on a sphere or of other averages, as long as they are normalised.

We plan to address the problem of the correction to the results found here in a future paper.

It is interesting that in the recurrence relation for the instantons partition function, valid for whatever values of aua_{u}italic_a start_POSTSUBSCRIPT italic_u end_POSTSUBSCRIPT and mfm_{f}italic_m start_POSTSUBSCRIPT italic_f end_POSTSUBSCRIPT, appears one of the massless special vacuum infrared coupling constants. This hints that this constant may have some meaning also for general vacuum of the theory. Since this coupling constant is characterised by the way the SSitalic_S duality group acts on it, it is natural to ask if this action has any meaning for general vacuum. In particular, one may try to see if the recurrence relation implies any modular properties of the instanton partition function as function of the effective coupling.

We also believe that there should be an underlying physical reason for the dependence of the asymptotic of the instanton partition function on vevs to be of the precise form which is required for introduction of the effective coupling constant. At the very least we think that this fact should have an interesting interpretation on the conformal field theory side of the AGT duality.

Acknowledgements

E.S. would like to thank Marialuisa Frau and Marco Billรฒ for discussions. Research of E.S. is partially supported by the MUR PRIN contract 2020KR4KN2 โ€String Theory as a bridge between Gauge Theories and Quantum Gravityโ€ and by the INFN project ST&FI โ€String Theory & Fundamental Interactionsโ€.

Appendix A Convergence of generalised continued fractions perturbed by a noise

The purpose of this Appendix is to study the relation between the solution ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) of (3.46) and ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) of (3.51). Investigation of this relation led us to an apparently unrelated problem of classical (or even numerical) analysis. Namely, we had to consider convergence of a recurrent scheme solving a quadratic equation in a presence of a noise slightly perturbing the scheme at each step. The results of this analysis allow to find the perturbative solution of the quantum Seiberg-Witten equations (3.46) in the limit of small ratio ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A. To apply this approach we change the perspective: instead of proving that ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) is a good enough approximation for ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ), we show the opposite, that ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) is an approximation for ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ). In fact, it is a modified version of a well known scheme for numerical solutions of quadratic equation.

Since this Appendix is rather disconnected from the main text, we allow occasional overlaps of notation which should not cause any confusion.

A.1 Recurrent schemes for quadratic equations and their convergence

First, let us remember how the classical recurrent schemes for quadratic equations work.

We consider a function

fโ€‹(z)=aโ€‹z+bcโ€‹z+d.f(z)=\frac{az+b}{cz+d}.italic_f ( italic_z ) = divide start_ARG italic_a italic_z + italic_b end_ARG start_ARG italic_c italic_z + italic_d end_ARG . (A.1)

In the current appendix we work on the extended complex plane, so the point z=โˆ’d/cz=-d/citalic_z = - italic_d / italic_c is not special in any sense, and the function ffitalic_f is invertible, with inverse function being

fโˆ’1โ€‹(z)=dโ€‹zโˆ’bโˆ’cโ€‹z+a.f^{-1}(z)=\frac{dz-b}{-cz+a}.italic_f start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) = divide start_ARG italic_d italic_z - italic_b end_ARG start_ARG - italic_c italic_z + italic_a end_ARG . (A.2)

Let us determine the stable points of the function (A.1), i.e.ย such zzitalic_z that

fโ€‹(z)=z.f(z)=z\,.italic_f ( italic_z ) = italic_z . (A.3)

Up to getting rid of the denominator (recall that we work on the extended complex plane, so this operation is completely legitimate), this is a quadratic151515It is actually a linear equation if c=0c=0italic_c = 0. But one can note that exactly in this case z=โˆžz=\inftyitalic_z = โˆž is also a fixed point, so in the generic case we still have two fixed points, as if (A.3) still were quadratic. The degenerate case c=0c=0italic_c = 0, a=da=ditalic_a = italic_d but bโ‰ 0b\neq 0italic_b โ‰  0 (so we exclude the trivial case b=c=0b=c=0italic_b = italic_c = 0 and a=da=ditalic_a = italic_d, fโ€‹(z)โ‰กzf(z)\equiv zitalic_f ( italic_z ) โ‰ก italic_z), when (A.3) has no solutions at all, can be interpreted as a double fixed point at infinity. These special cases can be treated uniformly together with the general case if we identify the extended complex plane with โ„‚โ€‹โ„™1\mathbb{CP}^{1}blackboard_C blackboard_P start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. equation for zzitalic_z and in general has two solutions, say z1z_{1}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT and z2z_{2}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT.

We can apply function ffitalic_f repetitively, defining fn=fโˆ˜fโˆ˜โ‹ฏโˆ˜ff^{n}=f\circ f\circ\cdots\circ fitalic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT = italic_f โˆ˜ italic_f โˆ˜ โ‹ฏ โˆ˜ italic_f (nnitalic_n times) for nโˆˆโ„•n\in\mathbb{N}italic_n โˆˆ blackboard_N. We also define fโˆ’n=fโˆ’1โˆ˜fโˆ’1โˆ˜โ‹ฏโˆ˜fโˆ’1f^{-n}=f^{-1}\circ f^{-1}\circ\cdots\circ f^{-1}italic_f start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT = italic_f start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ italic_f start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ โ‹ฏ โˆ˜ italic_f start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT (nnitalic_n times), and f0โ€‹(z)=zf^{0}(z)=zitalic_f start_POSTSUPERSCRIPT 0 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) = italic_z. Clearly, for any nโˆˆโ„คn\in\mathbb{Z}italic_n โˆˆ blackboard_Z, fnf^{n}italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT is a fractional linear function, and for every n,mโˆˆโ„คn,m\in\mathbb{Z}italic_n , italic_m โˆˆ blackboard_Z

fnโˆ˜fm=fn+m.f^{n}\circ f^{m}=f^{n+m}.italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT = italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n + italic_m end_POSTSUPERSCRIPT . (A.4)

We are interested in the behaviour of fnโ€‹(z)f^{n}(z)italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) in the limit nโ†’ยฑโˆžn\to\pm\inftyitalic_n โ†’ ยฑ โˆž. If these limits exist, they must coincide with the stable points of fโ€‹(z)f(z)italic_f ( italic_z ). In other words, we can see the construction of fnf^{n}italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT as an algorithm of solving of a quadratic equation (A.3) via the recurrent scheme

fn+1โ€‹(z)=aโ€‹fnโ€‹(z)+bcโ€‹fnโ€‹(z)+d.f^{n+1}(z)=\frac{af^{n}(z)+b}{cf^{n}(z)+d}\,.italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n + 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) = divide start_ARG italic_a italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) + italic_b end_ARG start_ARG italic_c italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) + italic_d end_ARG . (A.5)

In this subsection we answer the question if this scheme converges and, if it does, then how fast.

We start with rewriting fโ€‹(z)f(z)italic_f ( italic_z ) as

fโ€‹(z)=a+bzc+dz=bd+aโˆ’bโ€‹cdc+dz,f(z)=\frac{a+\frac{b}{z}}{c+\frac{d}{z}}=\frac{b}{d}+\frac{a-\frac{bc}{d}}{c+\frac{d}{z}},italic_f ( italic_z ) = divide start_ARG italic_a + divide start_ARG italic_b end_ARG start_ARG italic_z end_ARG end_ARG start_ARG italic_c + divide start_ARG italic_d end_ARG start_ARG italic_z end_ARG end_ARG = divide start_ARG italic_b end_ARG start_ARG italic_d end_ARG + divide start_ARG italic_a - divide start_ARG italic_b italic_c end_ARG start_ARG italic_d end_ARG end_ARG start_ARG italic_c + divide start_ARG italic_d end_ARG start_ARG italic_z end_ARG end_ARG , (A.6)

and schematically the supposed solution f+โˆžโ€‹(z)f^{+\infty}(z)italic_f start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) as a generalised continued fraction161616The fact that the roots of a generic quadratic equation can be approximated by continued fractions is of course well known and the convergence of such approximations was excessively studied [26]. It is, however, easier to reproduce the elementary analysis than reduce the general formulation we consider here to the standard approximation scheme described in the literature.

f+โˆžโ€‹(z)=bd+aโˆ’bโ€‹cdc+bd+aโˆ’bโ€‹cdc+bd+aโˆ’bโ€‹cdc+โ€ฆ.f^{+\infty}(z)=\frac{b}{d}+\frac{a-\frac{bc}{d}}{c+\frac{b}{d}+\frac{a-\frac{bc}{d}}{c+\frac{b}{d}+\frac{a-\frac{bc}{d}}{c+\ldots}}}.italic_f start_POSTSUPERSCRIPT + โˆž end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) = divide start_ARG italic_b end_ARG start_ARG italic_d end_ARG + divide start_ARG italic_a - divide start_ARG italic_b italic_c end_ARG start_ARG italic_d end_ARG end_ARG start_ARG italic_c + divide start_ARG italic_b end_ARG start_ARG italic_d end_ARG + divide start_ARG italic_a - divide start_ARG italic_b italic_c end_ARG start_ARG italic_d end_ARG end_ARG start_ARG italic_c + divide start_ARG italic_b end_ARG start_ARG italic_d end_ARG + divide start_ARG italic_a - divide start_ARG italic_b italic_c end_ARG start_ARG italic_d end_ARG end_ARG start_ARG italic_c + โ€ฆ end_ARG end_ARG end_ARG . (A.7)

Let us assume first that z1โ‰ z2z_{1}\neq z_{2}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT โ‰  italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT (we consider the case of a double fixed point later). Then it is convenient to perform a conformal transformation of the extended complex plane mapping the fixed points to 0 and โˆž\inftyโˆž. So, we introduce

ฮพz1,z2โ€‹(z)=zโˆ’z1zโˆ’z2.\xi_{z_{1},z_{2}}(z)=\frac{z-z_{1}}{z-z_{2}}.italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = divide start_ARG italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG . (A.8)

In the main part of the paper the most important case is z1=z2โˆ’1=ฯ‰z_{1}=z_{2}^{-1}=\omegaitalic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ฯ‰, so we introduce

ฮพฯ‰=ฮพฯ‰,ฯ‰โˆ’1.\xi_{\omega}=\xi_{\omega,\omega^{-1}}.italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ , italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT . (A.9)

Then we have (remember that fโ€‹(z1,2)=z1,2f(z_{1,2})=z_{1,2}italic_f ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT)

ฮพz1,z2โ€‹(fโ€‹(z))=aโ€‹z+bcโ€‹z+dโˆ’aโ€‹z1+bcโ€‹z1+daโ€‹z+bcโ€‹z+dโˆ’aโ€‹z2+bcโ€‹z2+d=cโ€‹z2+dcโ€‹z1+dโ€‹Pโ€‹(z,z1)โˆ’Pโ€‹(z1,z)Pโ€‹(z,z2)โˆ’Pโ€‹(z2,z),\xi_{z_{1},z_{2}}(f(z))=\frac{\frac{az+b}{cz+d}-\frac{az_{1}+b}{cz_{1}+d}}{\frac{az+b}{cz+d}-\frac{az_{2}+b}{cz_{2}+d}}=\frac{cz_{2}+d}{cz_{1}+d}\frac{P(z,z_{1})-P(z_{1},z)}{P(z,z_{2})-P(z_{2},z)},italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f ( italic_z ) ) = divide start_ARG divide start_ARG italic_a italic_z + italic_b end_ARG start_ARG italic_c italic_z + italic_d end_ARG - divide start_ARG italic_a italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_b end_ARG start_ARG italic_c italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_d end_ARG end_ARG start_ARG divide start_ARG italic_a italic_z + italic_b end_ARG start_ARG italic_c italic_z + italic_d end_ARG - divide start_ARG italic_a italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT + italic_b end_ARG start_ARG italic_c italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT + italic_d end_ARG end_ARG = divide start_ARG italic_c italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT + italic_d end_ARG start_ARG italic_c italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + italic_d end_ARG divide start_ARG italic_P ( italic_z , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) - italic_P ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z ) end_ARG start_ARG italic_P ( italic_z , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) - italic_P ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z ) end_ARG , (A.10)

where

Pโ€‹(z,w)=(aโ€‹z+b)โ€‹(cโ€‹w+d).P(z,w)=(az+b)(cw+d).italic_P ( italic_z , italic_w ) = ( italic_a italic_z + italic_b ) ( italic_c italic_w + italic_d ) . (A.11)

Since both numerator and denominator are of degree one in terms of zzitalic_z and vanish respectively at z=z1z=z_{1}italic_z = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT and z=z2z=z_{2}italic_z = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT, we conclude that

ฮพz1,z2โ€‹(fโ€‹(z))=ฮปโ€‹ฮพz1,z2โ€‹(z).\xi_{z_{1},z_{2}}(f(z))=\lambda\xi_{z_{1},z_{2}}(z).italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f ( italic_z ) ) = italic_ฮป italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) . (A.12)

It is convenient for us to express the constant ฮป\lambdaitalic_ฮป as

ฮป=ฮพz1,z2โ€‹(fโ€‹(โˆž))=1ฮพz1,z2โ€‹(fโˆ’1โ€‹(โˆž)).\lambda=\xi_{z_{1},z_{2}}(f(\infty))=\frac{1}{\xi_{z_{1},z_{2}}(f^{-1}(\infty))}.italic_ฮป = italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f ( โˆž ) ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) ) end_ARG . (A.13)

Here we have used the fact that ฮพz1,z2โ€‹(โˆž)=1\xi_{z_{1},z_{2}}(\infty)=1italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( โˆž ) = 1.

It is clear (for example, from (A.13) and ฮพz1,z2โ€‹(z)=ฮพz2,z1โ€‹(z)โˆ’1\xi_{z_{1},z_{2}}(z)=\xi_{z_{2},z_{1}}(z)^{-1}italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT) that swapping z1z_{1}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT with z2z_{2}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT replaces ฮป\lambdaitalic_ฮป with ฮปโˆ’1\lambda^{-1}italic_ฮป start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT. So, without any loss of generality, we can always assume that |ฮป|โ‰ค1|\lambda|\leq 1| italic_ฮป | โ‰ค 1.

Let us start with |ฮป|<1|\lambda|<1| italic_ฮป | < 1. From (A.12) we see that limnโ†’+โˆžฮพz1,z2โ€‹(fโ€‹(z))=0\lim_{n\to+\infty}\xi_{z_{1},z_{2}}(f(z))=0roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f ( italic_z ) ) = 0 unless z=z2z=z_{2}italic_z = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT. In physical terms we can say that z=z1z=z_{1}italic_z = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT is an attractor, or a stable fixed point, while z=z2z=z_{2}italic_z = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT is a repulsive, or an unstable fixed point of the recurrent scheme. Similarly, limnโ†’โˆ’โˆžฮพz1,z2โ€‹(fโ€‹(z))=z2\lim_{n\to-\infty}\xi_{z_{1},z_{2}}(f(z))=z_{2}roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ - โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f ( italic_z ) ) = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT unless z=z1z=z_{1}italic_z = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT. Therefore, when we change the direction, the roles of the fixed points are swapped.

Let us now write some estimations and see explicitly that at nโ†’+โˆžn\to+\inftyitalic_n โ†’ + โˆž we indeed find fnโ€‹(z)โ†’z1f^{n}(z)\to z_{1}italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) โ†’ italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT even if we start very close to z2z_{2}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT.

Since

|zโˆ’z1|=|z1โˆ’z2|โ€‹|ฮพz1,z2โ€‹(z)||1โˆ’ฮพz1,z2โ€‹(z)|.|z-z_{1}|=|z_{1}-z_{2}|\frac{|\xi_{z_{1},z_{2}}(z)|}{|1-\xi_{z_{1},z_{2}}(z)|}.| italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT | = | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG | italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | end_ARG start_ARG | 1 - italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | end_ARG . (A.14)

for |ฮพz1,z2(z)|<1/2|\xi{z_{1},z_{2}}(z)|<1/2| italic_ฮพ italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | < 1 / 2, we have an estimation

|zโˆ’z1|<2โ€‹|z1โˆ’z2|โ€‹|ฮพz1,z2โ€‹(z)|,|z-z_{1}|<2|z_{1}-z_{2}||\xi_{z_{1},z_{2}}(z)|,| italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT | < 2 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | | italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | , (A.15)

while for |ฮพz1,z2โ€‹(z)|>2|\xi_{z_{1},z_{2}}(z)|>2| italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | > 2 by swapping z1z_{1}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT and z2z_{2}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT we have

|zโˆ’z2|<2โ€‹|z1โˆ’z2|โ€‹|ฮพz1,z2โ€‹(z)โˆ’1|.|z-z_{2}|<2|z_{1}-z_{2}||\xi_{z_{1},z_{2}}(z)^{-1}|.| italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | < 2 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | | italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT | . (A.16)

For every zโ‰ z2z\neq z_{2}italic_z โ‰  italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT we fix ฮต2>0\varepsilon_{2}>0italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT > 0 so that |zโˆ’z2|>ฮต2|z-z_{2}|>\varepsilon_{2}| italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | > italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT for some ฮต2<|z1โˆ’z2|\varepsilon_{2}<|z_{1}-z_{2}|italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT < | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT |. Observe that |ฮพz1,z2โ€‹(z)|<2โ€‹|z1โˆ’z2|ฮต2|\xi_{z_{1},z_{2}}(z)|<\frac{2|z_{1}-z_{2}|}{\varepsilon_{2}}| italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | < divide start_ARG 2 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG, because we either have |ฮพz1,z2โ€‹(z)|โ‰ค2<2โ€‹|z1โˆ’z2|ฮต2|\xi_{z_{1},z_{2}}(z)|\leq 2<\frac{2|z_{1}-z_{2}|}{\varepsilon_{2}}| italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | โ‰ค 2 < divide start_ARG 2 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG or can apply (A.16).

Let nnitalic_n be so large that |ฮป|nโ€‹|ฮพz1,z2โ€‹(z)|<|ฮป|nโ€‹2โ€‹|z1โˆ’z2|ฮต2<12|\lambda|^{n}|\xi_{z_{1},z_{2}}(z)|<|\lambda|^{n}\frac{2|z_{1}-z_{2}|}{\varepsilon_{2}}<\frac{1}{2}| italic_ฮป | start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT | italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | < | italic_ฮป | start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 2 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG < divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG, then with (A.15) we have

|fnโ€‹(z)โˆ’z1|<2โ€‹|z1โˆ’z2|โ€‹|ฮพz1,z2โ€‹(fnโ€‹(z))|\displaystyle|f^{n}(z)-z_{1}|<2|z_{1}-z_{2}||\xi_{z_{1},z_{2}}(f^{n}(z))|| italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT | < 2 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | | italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) | (A.17)
=2|z1โˆ’z2||ฮป|n|ฮพz1,z2(z)|<ฮต1=|ฮป|n4โ€‹|z1โˆ’z2|2r2,โˆ€z:|zโˆ’z2|>ฮต2.\displaystyle=2|z_{1}-z_{2}||\lambda|^{n}|\xi_{z_{1},z_{2}}(z)|<\varepsilon_{1}=|\lambda|^{n}\frac{4|z_{1}-z_{2}|^{2}}{r_{2}},\ \forall z:|z-z_{2}|>\varepsilon_{2}.= 2 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | | italic_ฮป | start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT | italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) | < italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = | italic_ฮป | start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG 4 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG italic_r start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , โˆ€ italic_z : | italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | > italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT . (A.18)

Therefore for any initial point zzitalic_z separated from z2z_{2}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT, however small the separation length ฮต2\varepsilon_{2}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT was, after many enough steps nnitalic_n we can guarantee that ฮต1\varepsilon_{1}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT is arbitrary small, i.e. that fnโ€‹(z)f^{n}(z)italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) has indeed converged to z1z_{1}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT.

Note that the product

ฮต1โ€‹ฮต2=4โ€‹|z1โˆ’z2|2โ€‹|ฮป|n.\varepsilon_{1}\varepsilon_{2}=4|z_{1}-z_{2}|^{2}|\lambda|^{n}.italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = 4 | italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT | italic_ฮป | start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT . (A.19)

does not depend on ฮต2\varepsilon_{2}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT and decays exponentially fast to 0 with nโ†’โˆžn\to\inftyitalic_n โ†’ โˆž.

Qualitative we can describe fnf^{n}italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT as a map, sending the whole Riemann sphere but a small neighbourhood of z2z_{2}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT of radius ฮต2\varepsilon_{2}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT to a small neighbourhood of z1z_{1}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT of radius ฮต1\varepsilon_{1}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT, where ฮต1,2\varepsilon_{1,2}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT satisfy (A.19).

The case of the inverse function can be treated similarly. For large enough nโ†’โˆžn\to\inftyitalic_n โ†’ โˆž we have

|fโˆ’nโ€‹(z)โˆ’z2|<ฮต2,โˆ€z:|zโˆ’z1|>ฮต1,|f^{-n}(z)-z_{2}|<\varepsilon_{2},\ \forall z:\ |z-z_{1}|>\varepsilon_{1},| italic_f start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT | < italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT , โˆ€ italic_z : | italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT | > italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , (A.20)

where again ฮต1\varepsilon_{1}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT, ฮต2\varepsilon_{2}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT obey (A.19).

Now let us consider the case |ฮป|=1|\lambda|=1| italic_ฮป | = 1. From (A.12) we see that ฮพz1,z2โ€‹(fnโ€‹(z))\xi_{z_{1},z_{2}}(f^{n}(z))italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ), multiplied by ฮป\lambdaitalic_ฮป on each step, just goes in circles. Since ฮพz1,z2โ€‹(z)\xi_{z_{1},z_{2}}(z)italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) is a linear fractional function, it means that fnโ€‹(z)f^{n}(z)italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) also goes in circles, so we can say that both fixed points are equally attractive (or equally repulsive).

For completeness, let us consider also the case then (A.3) has a double root, which we denote with z0z_{0}italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT. Then

(cโ€‹z+d)โ€‹(zโˆ’fโ€‹(z))=zโ€‹(cโ€‹z+d)โˆ’aโ€‹zโˆ’b=cโ€‹(zโˆ’z0)2.(cz+d)(z-f(z))=z(cz+d)-az-b=c(z-z_{0})^{2}.( italic_c italic_z + italic_d ) ( italic_z - italic_f ( italic_z ) ) = italic_z ( italic_c italic_z + italic_d ) - italic_a italic_z - italic_b = italic_c ( italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT . (A.21)

It is convenient to put the only fixed point to infinity, introducing the function

ฯ‡z0โ€‹(z)=1zโˆ’z0.\chi_{z_{0}}(z)=\frac{1}{z-z_{0}}.italic_ฯ‡ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG . (A.22)

We have

ฯ‡z0โ€‹(fโ€‹(z))\displaystyle\chi_{z_{0}}(f(z))italic_ฯ‡ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f ( italic_z ) ) =\displaystyle== 1fโ€‹(z)โˆ’z0=1fโ€‹(z)โˆ’z+(zโˆ’z0)\displaystyle\frac{1}{f(z)-z_{0}}=\frac{1}{f(z)-z+(z-z_{0})}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_f ( italic_z ) - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_f ( italic_z ) - italic_z + ( italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG (A.23)
=\displaystyle== cโ€‹z+d(zโˆ’z0)โ€‹(cโ€‹z0+d)=ฯ‡z0โ€‹(z)+ccโ€‹z0+d.\displaystyle\frac{cz+d}{(z-z_{0})(cz_{0}+d)}=\chi_{z_{0}}(z)+\frac{c}{cz_{0}+d}\,.divide start_ARG italic_c italic_z + italic_d end_ARG start_ARG ( italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_c italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + italic_d ) end_ARG = italic_ฯ‡ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) + divide start_ARG italic_c end_ARG start_ARG italic_c italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + italic_d end_ARG .

We see that ฯ‡z0โ€‹(fโ€‹(z))\chi_{z_{0}}(f(z))italic_ฯ‡ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f ( italic_z ) ) shifted from ฯ‡z0โ€‹(z)\chi_{z_{0}}(z)italic_ฯ‡ start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) on a fixed value independent from the argument. The same happens with ฯ‡z0โˆ’1โ€‹(fโ€‹(z))\chi^{-1}_{z_{0}}(f(z))italic_ฯ‡ start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_f ( italic_z ) ). It means that ฯ‡โ€‹(fnโ€‹(z))\chi(f^{n}(z))italic_ฯ‡ ( italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) tends to infinity both for nโ†’โˆžn\to\inftyitalic_n โ†’ โˆž and nโ†’โˆ’โˆžn\to-\inftyitalic_n โ†’ - โˆž and hence fnโ€‹(z)f^{n}(z)italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) converges to the unique fixed point z=z0z=z_{0}italic_z = italic_z start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT. However, unlike the previous case with the exponential convergence, here the convergence is much slower and there is no typical convergence scale.

Important example

Let us now apply the analysis developed above to a specific case interesting in the light of the main goal of this Appendix.

Consider a recurrent scheme

xnโˆ’1+1xn=R,x_{n-1}+\frac{1}{x_{n}}=R,italic_x start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_x start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = italic_R , (A.24)

where R=ฯ‰0+1ฯ‰0R=\omega_{0}+\frac{1}{\omega_{0}}italic_R = italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG, and |ฯ‰0|โ‰ค1|\omega_{0}|\leq 1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค 1. Then xn=fnโ€‹(x0)x_{n}=f^{n}(x_{0})italic_x start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = italic_f start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_x start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ), and ffitalic_f is determined by

z+1fโ€‹(z)=R.z+\frac{1}{f(z)}=R.italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_f ( italic_z ) end_ARG = italic_R . (A.25)

It is easy to see that the fixed points are

z1=ฯ‰0,z2=ฯ‰0โˆ’1.z_{1}=\omega_{0},\,z_{2}=\omega_{0}^{-1}.italic_z start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , italic_z start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT . (A.26)

The convergence rate is controlled by

ฮป=fโ€‹(โˆž)โˆ’ฯ‰0fโ€‹(โˆž)โˆ’1ฯ‰0=0โˆ’ฯ‰00โˆ’1ฯ‰0=ฯ‰02.\lambda=\frac{f(\infty)-\omega_{0}}{f(\infty)-\frac{1}{\omega_{0}}}=\frac{0-\omega_{0}}{0-\frac{1}{\omega_{0}}}=\omega_{0}^{2}.italic_ฮป = divide start_ARG italic_f ( โˆž ) - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_f ( โˆž ) - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG = divide start_ARG 0 - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG 0 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG = italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT . (A.27)

So, if |ฯ‰0|<1|\omega_{0}|<1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | < 1, we have exponential convergence to ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT at large positive nnitalic_n, and to ฯ‰0โˆ’1\omega_{0}^{-1}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT at large negative nnitalic_n. By (A.19) the rate of convergence is characterised by

ฮต1โ€‹ฮต2=4โ€‹Dฯ‰0โ€‹|ฯ‰0|2โ€‹n,Dฯ‰0=|ฯ‰0โˆ’1ฯ‰0|.\varepsilon_{1}\varepsilon_{2}=4D_{\omega_{0}}|\omega_{0}|^{2n},\ D_{\omega_{0}}=\left|\omega_{0}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|.italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = 4 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_n end_POSTSUPERSCRIPT , italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | . (A.28)

If instead |ฯ‰0|=1|\omega_{0}|=1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | = 1, we have no convergence at all with a small exception for ฯ‰0=ยฑ1\omega_{0}=\pm 1italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = ยฑ 1. In the latter case, the convergence is present but is very slow. By presenting |ฯ‰0|=1|\omega_{0}|=1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | = 1 as ฯ‰0=eiโ€‹ฮฑ\omega_{0}=e^{i\alpha}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = italic_e start_POSTSUPERSCRIPT italic_i italic_ฮฑ end_POSTSUPERSCRIPT, we have R=2โ€‹cosโก(ฮฑ)R=2\cos(\alpha)italic_R = 2 roman_cos ( italic_ฮฑ ), so the unstable zone can be also described as Rโˆˆ[โˆ’2,2]R\in[-2,2]italic_R โˆˆ [ - 2 , 2 ].

A.2 Recurrent scheme in presence of noise

The next step is to add some noise to the scheme (A.24). Consider a recurrent scheme

Xnโˆ’1+1Xn=R~n,X_{n-1}+\frac{1}{X_{n}}=\tilde{R}_{n},italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = over~ start_ARG italic_R end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT , (A.29)

where |R~nโˆ’R|<ฮด|\tilde{R}_{n}-R|<\delta| over~ start_ARG italic_R end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_R | < italic_ฮด for some ฮด\deltaitalic_ฮด to be chosen later.

It is convenient to think of R~nโˆ’R\tilde{R}_{n}-Rover~ start_ARG italic_R end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_R as a small noise perturbing the scheme considered above. The questions are, to which extent the former analysis can be applied to this case? Do we still have the same attractor and repulsive fixed point? And, how the convergence rate changes? Before proceeding with long and thorough estimations let us write the answer: yes, if we stay far enough from the critical line Rโˆˆ[โˆ’2,2]R\in[-2,2]italic_R โˆˆ [ - 2 , 2 ] and ฮด\deltaitalic_ฮด is small enough, the attractor and the repulsive point remain the same as in the unperturbed scheme. However, unlike the case without the noise, when we could have started with any point separated from the repulsive point, no matter how close they were, and ended up arbitrary close to the attractor if we had made enough steps, in the present case we will find a minimum separation length, and the convergence will get saturated at a certain radius. In other words, we cannot start too close to the repulsive point and we cannot get as close to the attractor as we want. We will find that both of these radii are regulated by the noise amplitude ฮด\deltaitalic_ฮด. The convergence again is exponentially fast up to the point of saturation.

Of course we need to make careful estimations to justify these claims, since there is a possibility that a considerable cumulative effect of the small noise shifts the fixed points after asymptomatically many steps. Let us now make these estimations.

Let ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT be a solution of the equation

ฯ‰0+1ฯ‰0=R,\omega_{0}+\frac{1}{\omega_{0}}=R,italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = italic_R , (A.30)

We assume that Rโˆ‰[โˆ’2,2]R\notin[-2,2]italic_R โˆ‰ [ - 2 , 2 ], so we can also assume that |ฯ‰0|<1|\omega_{0}|<1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | < 1.

We introduce

Yn=ฮพฯ‰0,ฯ‰0โˆ’1โ€‹(Xn)=Xnโˆ’ฯ‰0Xnโˆ’ฯ‰0โˆ’1Y_{n}=\xi_{\omega_{0},\omega_{0}^{-1}}(X_{n})=\frac{X_{n}-\omega_{0}}{X_{n}-\omega_{0}^{-1}}italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฮพ start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT ) = divide start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG (A.31)

and

Zn=|Xnโˆ’ฯ‰0||Xn|โ€‹|Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0|.Z_{n}=\frac{|X_{n}-\omega_{0}|}{|X_{n}|\left|X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|}.italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG . (A.32)

With the triangle inequality we can estimate ZnZ_{n}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT as

Zn\displaystyle Z_{n}italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT =\displaystyle== |ฯ‰0|โ€‹|1Xnโˆ’1ฯ‰0||Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0|=|ฯ‰0|โ€‹|R~nโˆ’Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0||Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0|โ‰ค|ฯ‰0|โ€‹|Xnโˆ’1โˆ’ฯ‰0|+ฮด|Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0|\displaystyle|\omega_{0}|\frac{\left|\frac{1}{X_{n}}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|}{\left|X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|}=|\omega_{0}|\frac{\left|\tilde{R}_{n}-X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|}{\left|X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|}\leq|\omega_{0}|\frac{\left|X_{n-1}-\omega_{0}\right|+\delta}{\left|X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|}| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG | divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG = | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG | over~ start_ARG italic_R end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG โ‰ค | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | + italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG (A.33)
=\displaystyle== |ฯ‰0|โ€‹(|Ynโˆ’1|+ฮด|Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0|).\displaystyle|\omega_{0}|\left(|Y_{n-1}|+\frac{\delta}{\left|X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|}\right).| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG ) . (A.34)

Note that

Ynโˆ’1=Xnโˆ’1โˆ’ฯ‰0Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0=1โˆ’ฯ‰0โˆ’1ฯ‰0Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0Y_{n-1}=\frac{X_{n-1}-\omega_{0}}{X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}}=1-\frac{\omega_{0}-\frac{1}{\omega_{0}}}{X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}}italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG = 1 - divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG (A.35)

so

1|Xnโˆ’1โˆ’1ฯ‰0|โ‰ค1Dฯ‰0โ€‹(1+|Ynโˆ’1|).\frac{1}{|X_{n-1}-\frac{1}{\omega_{0}}|}\leq\frac{1}{D_{\omega_{0}}}\left(1+|Y_{n-1}|\right).divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG โ‰ค divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( 1 + | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | ) . (A.36)

Therefore

Znโ‰ค|ฯ‰0|โ€‹(|Ynโˆ’1|โ€‹(1+ฮดDฯ‰0)+ฮดDฯ‰0).Z_{n}\leq|\omega_{0}|\left(|Y_{n-1}|\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right).italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT โ‰ค | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) . (A.37)

On the other hand, we can write

1Zn=|Xn|โ€‹|R~nโˆ’1Xnโˆ’1ฯ‰0||Xnโˆ’ฯ‰0|โ‰ค|Xn|โ€‹|ฯ‰0โˆ’1Xn|+ฮดโ€‹|Xn||Xnโˆ’ฯ‰0|=|ฯ‰0||Yn|+ฮดโ€‹|11โˆ’ฯ‰0Xn|.\displaystyle\frac{1}{Z_{n}}=\frac{|X_{n}|\left|\tilde{R}_{n}-\frac{1}{X_{n}}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|}{|X_{n}-\omega_{0}|}\leq\frac{|X_{n}|\left|\omega_{0}-\frac{1}{X_{n}}\right|+\delta|X_{n}|}{|X_{n}-\omega_{0}|}=\frac{|\omega_{0}|}{|Y_{n}|}+\delta\left|\frac{1}{1-\frac{\omega_{0}}{X_{n}}}\right|.divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = divide start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | | over~ start_ARG italic_R end_ARG start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG โ‰ค divide start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | + italic_ฮด | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG = divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG + italic_ฮด | divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 1 - divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG | . (A.38)

Taking into account that

1Yn=Xnโˆ’1ฯ‰0Xnโˆ’ฯ‰0=1โˆ’1ฯ‰0โ€‹Xn1โˆ’ฯ‰0Xn=1ฯ‰02โ€‹(1โˆ’1ฯ‰021โˆ’ฯ‰0Xn+1ฯ‰02)=1ฯ‰0โ€‹(ฯ‰0โˆ’1ฯ‰01โˆ’ฯ‰0Xn+1ฯ‰0),\frac{1}{Y_{n}}=\frac{X_{n}-\frac{1}{\omega_{0}}}{X_{n}-\omega_{0}}=\frac{1-\frac{1}{\omega_{0}X_{n}}}{1-\frac{\omega_{0}}{X_{n}}}=\frac{1}{\omega_{0}^{2}}\left(\frac{1-\frac{1}{\omega_{0}^{2}}}{1-\frac{\omega_{0}}{X_{n}}}+\frac{1}{\omega_{0}^{2}}\right)=\frac{1}{\omega_{0}}\left(\frac{\omega_{0}-\frac{1}{\omega_{0}}}{1-\frac{\omega_{0}}{X_{n}}}+\frac{1}{\omega_{0}}\right),divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = divide start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = divide start_ARG 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG 1 - divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG 1 - divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG 1 - divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) , (A.39)

we get

1|1โˆ’ฯ‰0Xn|โ‰ค1Dฯ‰0โ€‹(|ฯ‰0||Yn|+1|ฯ‰0|),\frac{1}{|1-\frac{\omega_{0}}{X_{n}}|}\leq\frac{1}{D_{\omega_{0}}}\left(\frac{|\omega_{0}|}{|Y_{n}|}+\frac{1}{|\omega_{0}|}\right),divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | 1 - divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | end_ARG โ‰ค divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG ) , (A.40)

and hence

1Znโ‰ค|ฯ‰0|โ€‹(1+ฮดDฯ‰0)|Yn|+ฮด|ฯ‰0|โ€‹Dฯ‰0.\frac{1}{Z_{n}}\leq\frac{|\omega_{0}|\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)}{|Y_{n}|}+\frac{\delta}{|\omega_{0}|D_{\omega_{0}}}.divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT end_ARG โ‰ค divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) end_ARG start_ARG | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG . (A.41)

Multiplying (A.41) by (A.37) we arrive to

1โ‰ค(|ฯ‰0|โ€‹|Ynโˆ’1|โ€‹(1+ฮดDฯ‰0)+|ฯ‰0|โ€‹ฮดDฯ‰0)โ€‹(|ฯ‰0|โ€‹(1+ฮดDฯ‰0)|Yn|+ฮด|ฯ‰0|โ€‹Dฯ‰0).1\leq\left(|\omega_{0}||Y_{n-1}|\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)+|\omega_{0}|\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)\left(\frac{|\omega_{0}|\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)}{|Y_{n}|}+\frac{\delta}{|\omega_{0}|D_{\omega_{0}}}\right).1 โ‰ค ( | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) + | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) ( divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) end_ARG start_ARG | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) . (A.42)

Now, let ggitalic_g be a function defined by the equation

(|ฯ‰0|โ€‹rโ€‹(1+ฮดDฯ‰0)+|ฯ‰0|โ€‹ฮดDฯ‰0)โ€‹(|ฯ‰0|โ€‹(1+ฮดDฯ‰0)gโ€‹(r)+ฮด|ฯ‰0|โ€‹Dฯ‰0)=1.\left(|\omega_{0}|r\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)+|\omega_{0}|\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)\left(\frac{|\omega_{0}|\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)}{g(r)}+\frac{\delta}{|\omega_{0}|D_{\omega_{0}}}\right)=1.( | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_r ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) + | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) ( divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) end_ARG start_ARG italic_g ( italic_r ) end_ARG + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) = 1 . (A.43)

Clearly, ggitalic_g is a fractional linear function, and we can apply the analysis from the previous section to investigate the convergence of gng^{n}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT when nโ†’ยฑโˆžn\to\pm\inftyitalic_n โ†’ ยฑ โˆž. On the next step we will use the estimation of gng^{n}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT to bound |Yn||Y_{n}|| italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | and hence |Xn||X_{n}|| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT |.

First, we find the fixed points of ggitalic_g. If r=gโ€‹(r)r=g(r)italic_r = italic_g ( italic_r ), then from (A.43) we have

(|ฯ‰0|โ€‹rโ€‹(1+ฮดDฯ‰0)+|ฯ‰0|โ€‹ฮดDฯ‰0)โ€‹(|ฯ‰0|โ€‹(1+ฮดDฯ‰0)r+ฮด|ฯ‰0|โ€‹Dฯ‰0)=1.\left(|\omega_{0}|r\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)+|\omega_{0}|\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)\left(\frac{|\omega_{0}|\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)}{r}+\frac{\delta}{|\omega_{0}|D_{\omega_{0}}}\right)=1.( | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_r ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) + | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) ( divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) end_ARG start_ARG italic_r end_ARG + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) = 1 . (A.44)

It is, of course, possible to solve this quadratic equation, but its solutions are rather involved. For our purposes it is enough to understand qualitative behaviour of the fixed points (namely, we intend to show that there are two distinct positive fixed points) for sufficiently small ฮด\deltaitalic_ฮด. To do this it is enough to find asymptotic solutions in the limit ฮดโ†’0\delta\to 0italic_ฮด โ†’ 0. For that we write (A.44), leaving only leading power of ฮด\deltaitalic_ฮด in front of each power of rritalic_r:

|ฯ‰0|โ€‹ฮดDฯ‰0โ€‹(r|ฯ‰0|+|ฯ‰0|r)=1โˆ’|ฯ‰0|2+๐’ชโ€‹(ฮด,ฮด2โ€‹r,ฮด2โ€‹rโˆ’1).\frac{|\omega_{0}|\delta}{D_{\omega_{0}}}\left(\frac{r}{|\omega_{0}|}+\frac{|\omega_{0}|}{r}\right)=1-|\omega_{0}|^{2}+\mathcal{O}(\delta,\delta^{2}r,\delta^{2}r^{-1}).divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG italic_r end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG + divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG italic_r end_ARG ) = 1 - | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_ฮด , italic_ฮด start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_r , italic_ฮด start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_r start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (A.45)

By the standard Newton polygon method, or just guessing the right power, there are two branches of solutions rยฑโˆผฮดโˆ“1r_{\pm}\sim\delta^{\mp 1}italic_r start_POSTSUBSCRIPT ยฑ end_POSTSUBSCRIPT โˆผ italic_ฮด start_POSTSUPERSCRIPT โˆ“ 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Here the signs are chosen so that |rโˆ’|<|r+||r_{-}|<|r_{+}|| italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | < | italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT |. Substituting these asymptotics into (A.45), we get171717We note that the corrections of higher power of ฮด\deltaitalic_ฮด can not become complex, because we are solving a quadratic equation with real coefficients, so passage from real to complex solutions is possible only when the discriminant is close to zero, which contradicts to |rโˆ’|โ‰ช|r+||r_{-}|\ll|r_{+}|| italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ช | italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT |.

rยฑ=|ฯ‰0|โ€‹(Dฯ‰0โ€‹D|ฯ‰0|ฮด)ยฑ1โ€‹(1+๐’ชโ€‹(ฮด)).r_{\pm}=|\omega_{0}|\left(\frac{D_{\omega_{0}}D_{|\omega_{0}|}}{\delta}\right)^{\pm 1}\left(1+\mathcal{O}(\delta)\right).italic_r start_POSTSUBSCRIPT ยฑ end_POSTSUBSCRIPT = | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( divide start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮด end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT ยฑ 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + caligraphic_O ( italic_ฮด ) ) . (A.46)

Here, we used that |ฯ‰0|<1|\omega_{0}|<1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | < 1, so

D|ฯ‰0|=1|ฯ‰0|โˆ’|ฯ‰0|=1โˆ’|ฯ‰0|2|ฯ‰0|D_{|\omega_{0}|}=\frac{1}{|\omega_{0}|}-|\omega_{0}|=\frac{1-|\omega_{0}|^{2}}{|\omega_{0}|}italic_D start_POSTSUBSCRIPT | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG - | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | = divide start_ARG 1 - | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG (A.47)

for shortness.

In order to identify the convergence rate ฮป\lambdaitalic_ฮป, we need to find gโ€‹(โˆž)g(\infty)italic_g ( โˆž ). To compensate rโ†’โˆžr\to\inftyitalic_r โ†’ โˆž in the first bracket in the right hand side of (A.43), the second one should vanish, so

|ฯ‰0|โ€‹(1+ฮดDฯ‰0)gโ€‹(โˆž)+ฮด|ฯ‰0|โ€‹Dฯ‰0=0\frac{|\omega_{0}|\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)}{g(\infty)}+\frac{\delta}{|\omega_{0}|D_{\omega_{0}}}=0divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) end_ARG start_ARG italic_g ( โˆž ) end_ARG + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = 0 (A.48)

and

gโ€‹(โˆž)=โˆ’|ฯ‰0|2โ€‹Dฯ‰0ฮดโ€‹(1+๐’ชโ€‹(ฮด)).g(\infty)=-\frac{|\omega_{0}|^{2}D_{\omega_{0}}}{\delta}(1+\mathcal{O}(\delta))\,.italic_g ( โˆž ) = - divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮด end_ARG ( 1 + caligraphic_O ( italic_ฮด ) ) . (A.49)

Then

ฮป=gโ€‹(โˆž)โˆ’rโˆ’gโ€‹(โˆž)โˆ’r+=โˆ’|ฯ‰0|2โ€‹Dฯ‰0ฮดโˆ’|ฯ‰0|โ€‹(ฮดDฯ‰0โ€‹D|ฯ‰0|)โˆ’|ฯ‰0|2โ€‹Dฯ‰0ฮดโˆ’|ฯ‰0|โ€‹(Dฯ‰0โ€‹D|ฯ‰0|ฮด)+๐’ชโ€‹(ฮด)=|ฯ‰0|2+๐’ชโ€‹(ฮด).\displaystyle\lambda=\frac{g(\infty)-r_{-}}{g(\infty)-r_{+}}=\frac{-\frac{|\omega_{0}|^{2}D_{\omega_{0}}}{\delta}-|\omega_{0}|\left(\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}D_{|\omega_{0}|}}\right)}{-\frac{|\omega_{0}|^{2}D_{\omega_{0}}}{\delta}-|\omega_{0}|\left(\frac{D_{\omega_{0}}D_{|\omega_{0}|}}{\delta}\right)}+\mathcal{O}(\delta)=|\omega_{0}|^{2}+\mathcal{O}(\delta).italic_ฮป = divide start_ARG italic_g ( โˆž ) - italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_g ( โˆž ) - italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = divide start_ARG - divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮด end_ARG - | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) end_ARG start_ARG - divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮด end_ARG - | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( divide start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮด end_ARG ) end_ARG + caligraphic_O ( italic_ฮด ) = | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( italic_ฮด ) . (A.50)

Recall that we assume |ฯ‰0|<1|\omega_{0}|<1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | < 1, so ฮป<1\lambda<1italic_ฮป < 1, and, at large nnitalic_n, gnโ€‹(z)g^{n}(z)italic_g start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) converges to rโˆ’r_{-}italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT for all values of zzitalic_z except for r+r_{+}italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT, and other way round for the inverse function gโˆ’ng^{-n}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT. More precisely, we have

|gnโ€‹(r)โˆ’rโˆ’|โ‰คฮต1,ifโ€‹|rโˆ’r+|โ‰ฅฮต2,|g^{n}(r)-r_{-}|\leq\varepsilon_{1},\quad\mathrm{if}\ |r-r_{+}|\geq\varepsilon_{2},| italic_g start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_r ) - italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , roman_if | italic_r - italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ฅ italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT , (A.51)
|gโˆ’nโ€‹(r)โˆ’r+|โ‰คฮต2,ifโ€‹|rโˆ’r+|โ‰ฅฮต1,|g^{-n}(r)-r_{+}|\leq\varepsilon_{2},\quad\mathrm{if}\ |r-r_{+}|\geq\varepsilon_{1},| italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_r ) - italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT , roman_if | italic_r - italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ฅ italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , (A.52)

where ฮต1,ฮต2โˆˆ(0,r+โˆ’rโˆ’)\varepsilon_{1},\varepsilon_{2}\in(0,r_{+}-r_{-})italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ ( 0 , italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT - italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT ) are such that

ฮต1โ€‹ฮต2=4โ€‹|r+โˆ’rโˆ’|โ€‹|ฮป|n.\varepsilon_{1}\varepsilon_{2}=4|r_{+}-r_{-}||\lambda|^{n}.italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = 4 | italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT - italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | | italic_ฮป | start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT . (A.53)

Let us now understand how to use this information to estimate YnY_{n}italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT.

Since the right hand side of (A.42) is an increasing function of |Ynโˆ’1||Y_{n-1}|| italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | and a decreasing function of |Yn||Y_{n}|| italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT |, we have

|Yn|โ‰คgโ€‹(|Ynโˆ’1|),|Ynโˆ’1|โ‰ฅgโˆ’1โ€‹(|Yn|).|Y_{n}|\leq g(|Y_{n-1}|),\ |Y_{n-1}|\geq g^{-1}(|Y_{n}|).| italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค italic_g ( | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | ) , | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ฅ italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | ) . (A.54)

It is tempting to conclude by induction that

|Yn|โ‰คgnโ€‹(|Y0|),|Ynโˆ’1|โ‰ฅgโˆ’nโ€‹(|Y0|).|Y_{n}|\leq g^{n}(|Y_{0}|),\ |Y_{n-1}|\geq g^{-n}(|Y_{0}|).| italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค italic_g start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ) , | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ฅ italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ) . (A.55)

However, we should be careful, because only increasing functions preserve inequalities, and function ggitalic_g is increasing only on connected regions of its continuity. Therefore, we need to find out if there are regions of continuity (and hence monotony) of gng^{n}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT and gโˆ’ng^{-n}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT large enough to make (A.54) useful.

To find the point of discontinuity of ggitalic_g, we put gโ€‹(r)โ†’โˆžg(r)\to\inftyitalic_g ( italic_r ) โ†’ โˆž in (A.43):

(|ฯ‰0|โ€‹rโˆžโ€‹(1+ฮดDฯ‰0)+|ฯ‰0|โ€‹ฮดDฯ‰0)โ€‹ฮด|ฯ‰0|โ€‹Dฯ‰0=1,\left(|\omega_{0}|r_{\infty}\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)+|\omega_{0}|\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)\frac{\delta}{|\omega_{0}|D_{\omega_{0}}}=1,( | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_r start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) + | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG = 1 , (A.56)

or

rโˆž=Dฯ‰0ฮดโˆ’|ฯ‰0|โ€‹ฮดDฯ‰01+ฮดDฯ‰0=Dฯ‰0ฮดโ€‹(1+๐’ชโ€‹(ฮด)).r_{\infty}=\frac{\frac{D_{\omega_{0}}}{\delta}-|\omega_{0}|\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}}{1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}}=\frac{D_{\omega_{0}}}{\delta}\left(1+\mathcal{O}(\delta)\right).italic_r start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG divide start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮด end_ARG - | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG end_ARG = divide start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮด end_ARG ( 1 + caligraphic_O ( italic_ฮด ) ) . (A.57)

As we are interested in the case of small ฮด\deltaitalic_ฮด, we may assume rโˆž>0r_{\infty}>0italic_r start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT > 0.

We have already found the fixed points (A.45) and now we can note that

r+=rโˆžโ€‹(1โˆ’|ฯ‰0|2)+๐’ชโ€‹(ฮด).r_{+}=r_{\infty}(1-|\omega_{0}|^{2})+\mathcal{O}(\delta).italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT = italic_r start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) + caligraphic_O ( italic_ฮด ) . (A.58)

We conclude that for small enough ฮด\deltaitalic_ฮด

0<rโˆ’โ‰ชr+<rโˆž.0<r_{-}\ll r_{+}<r_{\infty}.0 < italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT โ‰ช italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT < italic_r start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT . (A.59)

From the above we see that ggitalic_g is continuous on [0,r+][0,r_{+}][ 0 , italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT ], so it is an increasing function there. Moreover, for small enough ฮด\deltaitalic_ฮด we have gโ€‹(0)>0g(0)>0italic_g ( 0 ) > 0 since putting r=0r=0italic_r = 0 into (A.43) we get

|ฯ‰0|โ€‹ฮดDฯ‰0โ€‹(|ฯ‰0|โ€‹(1+ฮดDฯ‰0)gโ€‹(0)+ฮด|ฯ‰0|โ€‹Dฯ‰0)=1,|\omega_{0}|\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\left(\frac{|\omega_{0}|\left(1+\frac{\delta}{D_{\omega_{0}}}\right)}{g(0)}+\frac{\delta}{|\omega_{0}|D_{\omega_{0}}}\right)=1,| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ( divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( 1 + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) end_ARG start_ARG italic_g ( 0 ) end_ARG + divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) = 1 , (A.60)

so

gโ€‹(0)=|ฯ‰0|2โ€‹ฮดDฯ‰0+๐’ชโ€‹(ฮด2),g(0)=\frac{|\omega_{0}|^{2}\delta}{D_{\omega_{0}}}+\mathcal{O}(\delta^{2}),italic_g ( 0 ) = divide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG + caligraphic_O ( italic_ฮด start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) , (A.61)

This means that

gโ€‹([0,r+])โŠ‚[0,r+].g([0,r_{+}])\subset[0,r_{+}].italic_g ( [ 0 , italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT ] ) โŠ‚ [ 0 , italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT ] . (A.62)

By induction, for any positive nnitalic_n, gng^{n}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT is a continuous increasing function on [0,r+][0,r_{+}][ 0 , italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT ], mapping this interval to itself, and we can write

|Yn|โ‰คgnโ€‹(|Y0|),ifโ€‹|Y0|<r+.|Y_{n}|\leq g^{n}(|Y_{0}|),\quad\mathrm{if}\ |Y_{0}|<r_{+}.| italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค italic_g start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ) , roman_if | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | < italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT . (A.63)

Similarly, we have to find the point where the inverse function gโˆ’1g^{-1}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT is discontinuous, or, in other words, gโ€‹(โˆž)g(\infty)italic_g ( โˆž ), which we have already done above. Observe that, for sufficiently small ฮด\deltaitalic_ฮด,

gโ€‹(โˆž)<rโˆ’โ‰ชr+.g(\infty)<r_{-}\ll r_{+}.italic_g ( โˆž ) < italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT โ‰ช italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT . (A.64)

Function gโˆ’1g^{-1}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT is increasing and continuous on the interval [rโˆ’,+โˆž)[r_{-},+\infty)[ italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT , + โˆž ), moreover it maps this interval to itself. Thus the same is true for gโˆ’ng^{-n}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT with any positive nnitalic_n and we can write

|Yโˆ’n|โ‰ฅgโˆ’nโ€‹(|Y0|),ifโ€‹|Y0|>rโˆ’.|Y_{-n}|\geq g^{-n}(|Y_{0}|)\,,\quad\mathrm{if}\ |Y_{0}|>r_{-}.| italic_Y start_POSTSUBSCRIPT - italic_n end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ฅ italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ) , roman_if | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | > italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT . (A.65)

Note that for small ฮด\deltaitalic_ฮด we have r+โ†’โˆžr_{+}\to\inftyitalic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT โ†’ โˆž and rโˆ’โ†’0r_{-}\to 0italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT โ†’ 0, so the estimations (A.63) and (A.65) are indeed useful.

Finally, with (A.51), (A.63) and the triangle inequality we arrive to

|Yn|โ‰คrโˆ’+ฮต1,ifโ€‹|Y0|โ‰คr+โˆ’ฮต2,|Y_{n}|\leq r_{-}+\varepsilon_{1},\quad\mathrm{\ }\mathrm{if}\ |Y_{0}|\leq r_{+}-\varepsilon_{2},| italic_Y start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , roman_if | italic_Y start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT , (A.66)

where ฮต1,ฮต2โˆˆ(0,r+โˆ’rโˆ’)\varepsilon_{1},\varepsilon_{2}\in(0,r_{+}-r_{-})italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ ( 0 , italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT - italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT ) and (A.53) holds.

Moreover, for small enough ฮด\deltaitalic_ฮด we have

rโˆ’+ฮต1<12,r+โˆ’ฮต2>2r_{-}+\varepsilon_{1}<\frac{1}{2},\ r_{+}-\varepsilon_{2}>2italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT < divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG , italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT > 2 (A.67)

and thus with the help of (A.15), (A.16) we conclude that the recurrent scheme converges to ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT as

|Xnโˆ’ฯ‰0|โ‰ค2โ€‹Dฯ‰0โ€‹(rโˆ’+ฮต1),ifโ€‹|X0โˆ’1ฯ‰0|>2โ€‹Dฯ‰0r+โˆ’ฮต2.|X_{n}-\omega_{0}|\leq 2D_{\omega_{0}}(r_{-}+\varepsilon_{1})\,,\quad\mathrm{if}\ \left|X_{0}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|>\frac{2D_{\omega_{0}}}{r_{+}-\varepsilon_{2}}.| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค 2 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ) , roman_if | italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | > divide start_ARG 2 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG . (A.68)

For the inverse function we use (A.52) and (A.65) and, acting in the same way, find that the recurrent scheme converges to ฯ‰0โˆ’1\omega_{0}^{-1}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

|Xโˆ’nโˆ’1ฯ‰0|โ‰ค2โ€‹Dฯ‰0r+โˆ’ฮต1,ifโ€‹|X0โˆ’ฯ‰0|>2โ€‹Dฯ‰0โ€‹(rโˆ’+ฮต2).\left|X_{-n}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|\leq\frac{2D_{\omega_{0}}}{r_{+}-\varepsilon_{1}},\quad\mathrm{if}\ \left|X_{0}-{\omega_{0}}\right|>2D_{\omega_{0}}(r_{-}+\varepsilon_{2}).| italic_X start_POSTSUBSCRIPT - italic_n end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | โ‰ค divide start_ARG 2 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , roman_if | italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | > 2 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT + italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ) . (A.69)

By this we justified the initial claim, that if the noise amplitude ฮด\deltaitalic_ฮด is small, then just as in the non-deformed case XnX_{n}italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT at large positive (respectively, negative) nnitalic_n lies in a small neighbourhood of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT (respectively, 1ฯ‰0\frac{1}{\omega_{0}}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG) unless the initial condition X0X_{0}italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT lies in a small neighbourhood of the other solution. The radius of the neighbourhoods still shrinks exponentially with a base close to |ฯ‰0|2|\omega_{0}|^{2}| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT, but only until it saturates at

2โ€‹Dฯ‰0r+, 2โ€‹Dฯ‰0โ€‹rโˆ’โˆผ2โ€‹ฮดDฯ‰0โ€‹|ฯ‰0|.\frac{2D_{\omega_{0}}}{r_{+}},\ 2D_{\omega_{0}}r_{-}\sim\frac{2\delta}{D_{\omega_{0}}}|\omega_{0}|.divide start_ARG 2 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , 2 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT โˆผ divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | . (A.70)

Presence of this minimal radius is the cumulative effect of the noise on all steps. The crucial result of this analysis is that its effect is finite after asymptotically many steps nโ†’ยฑโˆžn\to\pm\inftyitalic_n โ†’ ยฑ โˆž.

It is also interesting that the error (A.70) is proportional to

2โ€‹ฮดDฯ‰0โ€‹|ฯ‰0|=2โ€‹ฮด|1โˆ’ฯ‰02|.\frac{2\delta}{D_{\omega_{0}}}|\omega_{0}|=\frac{2\delta}{|1-\omega_{0}^{2}|}.divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | = divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG | 1 - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT | end_ARG . (A.71)

In particular, near ฯ‰0=ยฑ1\omega_{0}=\pm 1italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = ยฑ 1 it seems to have some additional problems besides the slow divergence of non-perturbed recurrent scheme.

A.3 Mutual convergence

Let XnX_{n}italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT, Xnโ€ฒX^{\prime}_{n}italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT be two different solutions of (A.29) evolved from the initial points X0X_{0}italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, X0โ€ฒX^{\prime}_{0}italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT which are far enough from the repulsive point 1ฯ‰0\frac{1}{\omega_{0}}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG and let us ask how |Xnโˆ’Xnโ€ฒ||X_{n}-X^{\prime}_{n}|| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | behaves with nโ†’+โˆžn\to+\inftyitalic_n โ†’ + โˆž.

On the one hand, it is natural to expect that |Xnโˆ’Xnโ€ฒ|โ†’0|X_{n}-X^{\prime}_{n}|\to 0| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | โ†’ 0, since the recurrent equation (A.29) tends to โ€™forgetโ€™ the initial condition as long as it lies in the stable region. On the other hand, we actually have derived only that both XnX_{n}italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT and Xnโ€ฒX_{n}^{\prime}italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT lie in a small, but finite neighbourhood of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, so at large nnitalic_n, |Xnโˆ’Xnโ€ฒ||X_{n}-X^{\prime}_{n}|| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | could be as large as 2โ€‹Dฯ‰0r+\frac{2D_{\omega_{0}}}{r_{+}}divide start_ARG 2 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT end_ARG. In this subsection we show that the naรฏve guess is actually correct if ฮด\deltaitalic_ฮด is small enough (but still finite). Our intention is not to find the the necessary and sufficient condition for |Xnโˆ’Xnโ€ฒ|โ†’0|X_{n}-X^{\prime}_{n}|\to 0| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | โ†’ 0, but only to show that the sufficient condition can be satisfied by adjusting the free parameters. Such a rough analysis will be enough for our purposes.

We assume that the initial conditions are far from the unstable region

|X0โˆ’1ฯ‰0|,|X0โ€ฒโˆ’1ฯ‰0|>4โ€‹Dฯ‰0r+,\left|X_{0}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|,\left|X^{\prime}_{0}-\frac{1}{\omega_{0}}\right|>\frac{4D_{\omega_{0}}}{r_{+}},| italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | , | italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | > divide start_ARG 4 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , (A.72)

Then, by choosing appropriately ฯต1\epsilon_{1}italic_ฯต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT and using the analysis of previous subsection, one can find some Nโˆˆโ„•N\in\mathbb{N}italic_N โˆˆ blackboard_N such that

|Xnโˆ’ฯ‰0|,|Xnโ€ฒโˆ’ฯ‰0|<4โ€‹Dฯ‰0โ€‹rโˆ’,โˆ€nโ‰ฅN\left|X_{n}-\omega_{0}\right|,\left|X^{\prime}_{n}-\omega_{0}\right|<4D_{\omega_{0}}r_{-},\ \forall n\geq N| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | , | italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | < 4 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT , โˆ€ italic_n โ‰ฅ italic_N (A.73)

Let us introduce

t=|ฯ‰0|โ€‹(ฮด+4โ€‹Dฯ‰0โ€‹rโˆ’)t=|\omega_{0}|(\delta+4D_{\omega_{0}}r_{-})italic_t = | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ( italic_ฮด + 4 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT ) (A.74)

and assume that t<1t<1italic_t < 1. Then for any mmitalic_m with the triangle inequality we can write

|Rmโˆ’Xn|\displaystyle\left|R_{m}-X_{n}\right|| italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | =\displaystyle== |(Rmโˆ’ฯ‰0โˆ’1ฯ‰0)โˆ’(Xnโˆ’ฯ‰0)+1ฯ‰0|โ‰ฅ1|ฯ‰0|โˆ’|(Rmโˆ’ฯ‰0โˆ’1ฯ‰0)โˆ’(Xnโˆ’ฯ‰0)|\displaystyle\left|\left(R_{m}-\omega_{0}-\frac{1}{\omega_{0}}\right)-(X_{n}-\omega_{0})+\frac{1}{\omega_{0}}\right|\geq\frac{1}{|\omega_{0}|}-\left|\left(R_{m}-\omega_{0}-\frac{1}{\omega_{0}}\right)-(X_{n}-\omega_{0})\right|| ( italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) - ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | โ‰ฅ divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG - | ( italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG ) - ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) | (A.75)
>\displaystyle>> 1|ฯ‰0|โˆ’ฮดโˆ’4โ€‹Dฯ‰0โ€‹rโˆ’โ‰ฅ1โˆ’t|ฯ‰0|.\displaystyle\frac{1}{|\omega_{0}|}-\delta-4D_{\omega_{0}}r_{-}\geq\frac{1-t}{|\omega_{0}|}.divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG - italic_ฮด - 4 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT italic_r start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT โ‰ฅ divide start_ARG 1 - italic_t end_ARG start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG .

and similarly for Xnโ€ฒX^{\prime}_{n}italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT. Note that for small ฮด\deltaitalic_ฮด we have

t=|ฯ‰0|โ€‹ฮดโ€‹(1+8โ€‹Dฯ‰0โˆ’1)+๐’ชโ€‹(ฮด),t=|\omega_{0}|\delta(1+8D_{\omega_{0}}^{-1})+\mathcal{O}(\delta),italic_t = | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | italic_ฮด ( 1 + 8 italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) + caligraphic_O ( italic_ฮด ) , (A.76)

so t<1t<1italic_t < 1 is easy to achieve by the choice of ฮด\deltaitalic_ฮด. Moreover, by making ฮด\deltaitalic_ฮด even smaller if necessary, we can always ensure

|ฯ‰0|1โˆ’t<ฮ›\frac{|\omega_{0}|}{1-t}<\Lambdadivide start_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG 1 - italic_t end_ARG < roman_ฮ› (A.77)

for some ฮ›โˆˆ(0,1)\Lambda\in(0,1)roman_ฮ› โˆˆ ( 0 , 1 ). Now we can write

|Xnโ€ฒโˆ’Xn|=|1Rnโˆ’Xnโˆ’1โ€ฒโˆ’1Rnโˆ’Xnโˆ’1โ€ฒ|=|Xnโˆ’1โˆ’Xnโˆ’1โ€ฒ||Rnโˆ’Xnโˆ’1|โ€‹|Rnโˆ’Xnโˆ’1โ€ฒ|โ‰คฮ›2โ€‹|Xnโˆ’1โˆ’Xnโˆ’1โ€ฒ|.\left|X^{\prime}_{n}-X_{n}\right|=\left|\frac{1}{R_{n}-X^{\prime}_{n-1}}-\frac{1}{R_{n}-X^{\prime}_{n-1}}\right|=\frac{|X_{n-1}-X^{\prime}_{n-1}|}{|R_{n}-X_{n-1}||R_{n}-X^{\prime}_{n-1}|}\leq\Lambda^{2}|X_{n-1}-X^{\prime}_{n-1}|.| italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | = | divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | = divide start_ARG | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG start_ARG | italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | | italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG โ‰ค roman_ฮ› start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUBSCRIPT | . (A.78)

As this is true for any n>Nn>Nitalic_n > italic_N, we have

|Xnโˆ’Xnโ€ฒ|โ‰ค|XNโˆ’XNโ€ฒ|โ€‹ฮ›2โ€‹(nโˆ’N)โ‰ค2ฯ‰0โ€‹ฮ›2โ€‹(nโˆ’N),forโ€‹n>N,|X_{n}-X_{n}^{\prime}|\leq|X_{N}-X_{N}^{\prime}|\Lambda^{2(n-N)}\leq\frac{2}{\omega_{0}}\Lambda^{2(n-N)},\ \mathrm{for}\ n>N,| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT | โ‰ค | italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_N end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT | roman_ฮ› start_POSTSUPERSCRIPT 2 ( italic_n - italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT โ‰ค divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG roman_ฮ› start_POSTSUPERSCRIPT 2 ( italic_n - italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT , roman_for italic_n > italic_N , (A.79)

which converges to 0 when nโ†’+โˆžn\to+\inftyitalic_n โ†’ + โˆž. Here we used the condition t<1t<1italic_t < 1 to simplify the right hand sides. This proves our initial guess under assumption that ฮด\deltaitalic_ฮด is small enough (but finite).

To conclude this analysis, let us note how the parameters enter into the bound and its applicability conditions. The condition (A.72) restricts the initial conditions X0X_{0}italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and X0โ€ฒX^{\prime}_{0}italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, and depends on values of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and ฮด\deltaitalic_ฮด. Condition (A.73) restricts NNitalic_N and depends again on ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and ฮด\deltaitalic_ฮด. Note that the particular values of X0X_{0}italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and X0โ€ฒX^{\prime}_{0}italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT are not important as long as they satisfy (A.72). Condition (A.77) restricts the noise ฮด\deltaitalic_ฮด and depends on ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT only. Finally, the estimation (A.79) depends only on ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and the bound ฮ›\Lambdaroman_ฮ›, provided that the conditions (A.72), (A.73) and (A.77) hold.

A.4 Application to quantum Seiberg-Witten curves

Finally, we want to show how to use the analysis from the previous subsections to study the solutions of the functional equation (3.46)

ฯ‰โ€‹(yโˆ’ฯตA)+1ฯ‰โ€‹(y)=Rโ€‹(y)โ€‹โˆ€yโˆˆโ„‚\omega\left(y-\frac{\epsilon}{A}\right)+\frac{1}{\omega(y)}=R(y)\ \forall\,y\in\mathbb{C}italic_ฯ‰ ( italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG = italic_R ( italic_y ) โˆ€ italic_y โˆˆ blackboard_C (A.80)

with the boundary condition

limyโ†’โˆžฯ‰โ€‹(y)=q.\lim_{y\to\infty}\omega(y)=\sqrt{q}.roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_y โ†’ โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ ( italic_y ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG . (A.81)

The problem is consistent only if

limyโ†’โˆžRโ€‹(y)=q+1q,\lim_{y\to\infty}R(y)=\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}},roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_y โ†’ โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_R ( italic_y ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG , (A.82)

which was already taken into account in the main text of the paper.

Quantum Seiberg-Witten equation as a recurrent scheme

Let us define ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) so that

ฯ‰0โ€‹(y)+1ฯ‰0โ€‹(y)=Rโ€‹(y).\omega_{0}(y)+\frac{1}{\omega_{0}(y)}=R(y).italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG = italic_R ( italic_y ) . (A.83)

The difference from (A.30) is that now everything depends on yyitalic_y.

We choose the branch of the square root so that |ฯ‰0โ€‹(y)|โ‰ค1|\omega_{0}(y)|\leq 1| italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) | โ‰ค 1. Explicitly, we can write it as

ฯ‰0โ€‹(y)=Rโ€‹(y)2โ€‹(1โˆ’1โˆ’4Rโ€‹(y)2),\omega_{0}(y)=\frac{R(y)}{2}\left(1-\sqrt{1-\frac{4}{R(y)^{2}}}\right),italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) = divide start_ARG italic_R ( italic_y ) end_ARG start_ARG 2 end_ARG ( 1 - square-root start_ARG 1 - divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_R ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG end_ARG ) , (A.84)

where the square root should be understood as its standard branch (positive on the positive real semiaxis, cut on the negative real semiaxis).

Note that (A.80) is in fact a family of recurrent equations parametrised by yyitalic_y. It is convenient to introduce functions ฯyn\rho^{n}_{y}italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT defined as follows:

ฯy0โ€‹(z)=z,\rho^{0}_{y}(z)=z,italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT 0 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_z , (A.85)
ฯynโˆ’1โ€‹(z)+1ฯynโ€‹(z)=Rโ€‹(y+nโ€‹ฯต/A),โˆ€nโˆˆโ„•.\rho^{n-1}_{y}(z)+\frac{1}{\rho^{n}_{y}(z)}=R(y+n\epsilon/A),\quad\forall n\in\mathbb{N}.italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) end_ARG = italic_R ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) , โˆ€ italic_n โˆˆ blackboard_N . (A.86)

One can see inductively that the introduced function ฯynโ€‹(z)\rho^{n}_{y}(z)italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) subjects to a composition rule

ฯynโˆ˜ฯyโˆ’mโ€‹ฯต/Amโ€‹(z)=ฯyโˆ’mโ€‹ฯต/Am+nโ€‹(z).\rho^{n}_{y}\circ\rho^{m}_{y-m\epsilon/A}(z)=\rho^{m+n}_{y-m\epsilon/A}(z).italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT โˆ˜ italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_m italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) = italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m + italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_m italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z ) . (A.87)

Clearly, for fixed values of yyitalic_y and zzitalic_z, (A.86) is a recurrent scheme of type (A.29). Thus, if only we can control variation of Rโ€‹(y)R(y)italic_R ( italic_y ), it can be considered as an approximation to ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) or ฯ‰0โ€‹(y)โˆ’1\omega_{0}(y)^{-1}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

We postpone the question of the moderated variation of Rโ€‹(y)R(y)italic_R ( italic_y ) for later, and for now we note that the solution of (A.80) satisfies

ฯ‰โ€‹(y)=ฯyโˆ’nโ€‹ฯต/Anโ€‹(ฯ‰โ€‹(yโˆ’nโ€‹ฯต/A)),โˆ€nโˆˆโ„•.\omega(y)=\rho^{n}_{y-n\epsilon/A}(\omega(y-n\epsilon/A))\,,\qquad\forall n\in\mathbb{N}.italic_ฯ‰ ( italic_y ) = italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A ) ) , โˆ€ italic_n โˆˆ blackboard_N . (A.88)

It means that the function ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ is defined by its values on a strip of the width ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A. Note that (A.88) introduces a gluing condition on the sides of the strip. It is still does note completely fix the solution, because infinitely many functions satisfy this condition. To select the right one, we need to use the boundary condition (A.81). Let us do it carefully.

Boundary conditions

In terms of the sequence ฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)\omega(y+n\epsilon/A)italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ), (A.81) leads to two distinct boundary conditions

limnโ†’+โˆžฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)=q,limnโ†’โˆ’โˆžฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)=q\lim_{n\to+\infty}\omega(y+n\epsilon/A)=\sqrt{q}\,,\quad\lim_{n\to-\infty}\omega(y+n\epsilon/A)=\sqrt{q}roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG , roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ - โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG (A.89)

These two conditions apparently lead to two different expressions for the solution, namely

ฯ‰โ€‹(y)=limnโ†’+โˆžฯy+nโ€‹ฯต/Aโˆ’nโ€‹(q),ฯ‰โ€‹(y)=limnโ†’+โˆžฯyโˆ’nโ€‹ฯต/Anโ€‹(q),\omega(y){=}\lim_{n\to+\infty}\rho^{-n}_{y+n\epsilon/A}(\sqrt{q})\,,\quad\omega(y){=}\lim_{n\to+\infty}\rho^{n}_{y-n\epsilon/A}(\sqrt{q}),italic_ฯ‰ ( italic_y ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( square-root start_ARG italic_q end_ARG ) , italic_ฯ‰ ( italic_y ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( square-root start_ARG italic_q end_ARG ) , (A.90)

which are incompatible unless very strict conditions are imposed on RRitalic_R. The reason behind this apparent contradiction is the peculiar behaviour of function ฯyโˆ’nโ€‹ฯต/An\rho^{n}_{y-n\epsilon/A}italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT around the point q\sqrt{q}square-root start_ARG italic_q end_ARG when nnitalic_n is large. In fact, in the previous subsection we have already seen that depending on the sign of nnitalic_n a stable point is either repulsive or attracting. From this follows that only one of the conditions (A.89) is actually restrictive, while the second one will be satisfied almost automatically, and only one of them can be continued to the region of finite arguments as in (A.90).

In order to show this rigorously, we look at the part of the complex plane where RRitalic_R is close to q+1q\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}}square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG. Let us fix some ฮด>0\delta>0italic_ฮด > 0 so that

ฮดโ‰ชDq.\delta\ll D_{\sqrt{q}}.italic_ฮด โ‰ช italic_D start_POSTSUBSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG end_POSTSUBSCRIPT . (A.91)

Due to (A.82), there is some dโˆžโˆˆ(0,โˆž)d_{\infty}\in(0,\infty)italic_d start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ ( 0 , โˆž ) such that whenever |y|>dโˆž|y|>d_{\infty}| italic_y | > italic_d start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT we have

|Rโ€‹(y)โˆ’qโˆ’1q|<ฮด.\left|R(y)-\sqrt{q}-\frac{1}{\sqrt{q}}\right|<\delta.| italic_R ( italic_y ) - square-root start_ARG italic_q end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG | < italic_ฮด . (A.92)

Define

U(โˆž)={yโ€ฒโˆˆโ„‚||y|>dโˆž}.U^{(\infty)}=\{y^{\prime}\in\mathbb{C}\big{|}|y|>d_{\infty}\}.italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT = { italic_y start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT โˆˆ blackboard_C | | italic_y | > italic_d start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT } . (A.93)

Take yโˆˆU(โˆž)y\in U^{(\infty)}italic_y โˆˆ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT such that y+nโ€‹ฯต/AโˆˆU(โˆž)y+n\epsilon/A\in U^{(\infty)}italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A โˆˆ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT for any positive nnitalic_n (in other words, we take yyitalic_y to infinity in the right direction. For example, if ฯต/A>0\epsilon/A>0italic_ฯต / italic_A > 0, any yyitalic_y with positive real part and |y|>dโˆž|y|>d_{\infty}| italic_y | > italic_d start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT satisfies this condition).

We write

ฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)=ฯynโ€‹(ฯ‰โ€‹(y))\omega(y+n\epsilon/A)=\rho_{y}^{n}(\omega(y))italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) = italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y ) ) (A.94)

and note that, assuming n>0n>0italic_n > 0, ฯyn\rho^{n}_{y}italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT depends only on values of RRitalic_R in the set U(โˆž)U^{(\infty)}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT, where (A.92) holds. This means that results of the previous subsection can be applied and, for large enough nnitalic_n, ฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)\omega(y+n\epsilon/A)italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) lies in a small neighbourhood of q\sqrt{q}square-root start_ARG italic_q end_ARG unless ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) lies in a small neighbourhood of qโˆ’1\sqrt{q}^{-1}square-root start_ARG italic_q end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT. In fact, taking nnitalic_n really large we make ฮต1,ฮต2\varepsilon_{1},\varepsilon_{2}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT , italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT in (A.53) as small as we desire, so, by (A.68), for small ฮด\deltaitalic_ฮด we have

|ฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)โˆ’q|โ‰ฒ2โ€‹ฮดDqโ€‹q,unlessโ€‹|ฯ‰โ€‹(y)โˆ’1q|โ‰ฒ2โ€‹ฮดDqโ€‹q.|\omega(y+n\epsilon/A)-\sqrt{q}|\lesssim\frac{2\delta}{D_{\sqrt{q}}}\sqrt{q},\quad\mathrm{unless}\ \left|\omega(y)-\frac{1}{\sqrt{q}}\right|\lesssim\frac{2\delta}{D_{\sqrt{q}}}\sqrt{q}.| italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) - square-root start_ARG italic_q end_ARG | โ‰ฒ divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG , roman_unless | italic_ฯ‰ ( italic_y ) - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG | โ‰ฒ divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG . (A.95)

Taking into account the fact that ฮด\deltaitalic_ฮด can be chosen arbitrarily small (with the price of moving dโˆžd_{\infty}italic_d start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT and hence yyitalic_y farther to the infinity), this means that the condition

limnโ†’+โˆžฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)=q\lim_{n\to+\infty}\omega(y+n\epsilon/A)=\sqrt{q}roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG (A.96)

gives us almost no information about values of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) at finite yyitalic_y. It is satisfied almost automatically, excluding only the case of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) being very close to the other solution 1q\frac{1}{\sqrt{q}}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG.

We can also understand uselessness of this condition in a different way. Write

ฯ‰โ€‹(y)=ฯy+nโ€‹ฯต/Aโˆ’nโ€‹(ฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)).\omega(y)=\rho^{-n}_{y+n\epsilon/A}(\omega(y+n\epsilon/A)).italic_ฯ‰ ( italic_y ) = italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) ) . (A.97)

We have ฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)โ†’q\omega(y+n\epsilon/A)\to\sqrt{q}italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) โ†’ square-root start_ARG italic_q end_ARG for nโ†’+โˆžn\to+\inftyitalic_n โ†’ + โˆž, which means that we have to evaluate ฯโˆ’n\rho^{-n}italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT in its unstable region. For this reason, despite (A.96),

ฯ‰โ€‹(y)=limnโ†’+โˆžฯy+nโ€‹ฯต/Aโˆ’nโ€‹(ฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯตA))โ‰ limnโ†’+โˆžฯy+nโ€‹ฯต/Aโˆ’nโ€‹(q).\omega(y)=\lim_{n\to+\infty}\rho^{-n}_{y+n\epsilon/A}\left(\omega\left(y+n\frac{\epsilon}{A}\right)\right)\neq\lim_{n\to+\infty}\rho^{-n}_{y+n\epsilon/A}(\sqrt{q}).italic_ฯ‰ ( italic_y ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) ) โ‰  roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT - italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( square-root start_ARG italic_q end_ARG ) . (A.98)

On the other hand, the second boundary condition

limnโ†’โˆ’โˆžฯ‰โ€‹(y+nโ€‹ฯต/A)=q=limnโ†’+โˆžฯ‰โ€‹(yโˆ’nโ€‹ฯต/A)\lim_{n\to-\infty}\omega(y+n\epsilon/A)=\sqrt{q}=\lim_{n\to+\infty}\omega(y-n\epsilon/A)roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ - โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ ( italic_y + italic_n italic_ฯต / italic_A ) = square-root start_ARG italic_q end_ARG = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ ( italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A ) (A.99)

is very restrictive. Indeed, assuming now that yโˆ’nโ€‹ฯต/AโˆˆU(โˆž)y-n\epsilon/A\in U^{(\infty)}italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A โˆˆ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT for every nโ‰ฅ0n\geq 0italic_n โ‰ฅ 0 and acting in the same way as before, we conclude that

|ฯ‰โ€‹(yโˆ’nโ€‹ฯต/A)โˆ’1q|โ‰ฒ2โ€‹ฮดDqโ€‹q,unlessโ€‹|ฯ‰โ€‹(y)โˆ’q|โ‰ฒ2โ€‹ฮดDqโ€‹q.\left|\omega(y-n\epsilon/A)-\frac{1}{\sqrt{q}}\right|\lesssim\frac{2\delta}{D_{\sqrt{q}}}\sqrt{q},\quad\mathrm{unless}\ \left|\omega(y)-\sqrt{q}\right|\lesssim\frac{2\delta}{D_{\sqrt{q}}}\sqrt{q}.| italic_ฯ‰ ( italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A ) - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG | โ‰ฒ divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG , roman_unless | italic_ฯ‰ ( italic_y ) - square-root start_ARG italic_q end_ARG | โ‰ฒ divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG . (A.100)

We see that the condition (A.99) is extremely strong. It implies that for finite, but large yyitalic_y (large โ€˜in the right directionโ€™) ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) has to remain close to q\sqrt{q}square-root start_ARG italic_q end_ARG. This gives us a hope that the second equation in (A.90) is correct. In fact we will show much stronger formula, namely

ฯ‰โ€‹(y)=limnโ†’+โˆžฯyโˆ’nโ€‹ฯต/Anโ€‹(X0)\omega(y)=\lim_{n\to+\infty}\rho^{n}_{y-n\epsilon/A}(X_{0})italic_ฯ‰ ( italic_y ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) (A.101)

for every X0โ‰ 1qX_{0}\neq\frac{1}{\sqrt{q}}italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT โ‰  divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG.

Solution

Let us chose ฮด\deltaitalic_ฮด such that, assuming ฯ‰0=q\omega_{0}=\sqrt{q}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = square-root start_ARG italic_q end_ARG, the bound (A.77) holds for some ฮ›โˆˆ(0,1)\Lambda\in(0,1)roman_ฮ› โˆˆ ( 0 , 1 ) together with the first condition in (A.72) and r+>4r_{+}>4italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT > 4. It is easy to see that, provided X0โ‰ 1qX_{0}\neq\frac{1}{\sqrt{q}}italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT โ‰  divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG, such a choice is always possible. Now, let dditalic_d be such that

|Rโ€‹(y)โˆ’qโˆ’1q|<ฮด,\left|R(y)-\sqrt{q}-\frac{1}{\sqrt{q}}\right|<\delta,| italic_R ( italic_y ) - square-root start_ARG italic_q end_ARG - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG | < italic_ฮด , (A.102)

and

|ฯ‰โ€‹(y)โˆ’1q|>4โ€‹Dqr+,\left|\omega(y)-\frac{1}{\sqrt{q}}\right|>\frac{4D_{\sqrt{q}}}{r_{+}},| italic_ฯ‰ ( italic_y ) - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG | > divide start_ARG 4 italic_D start_POSTSUBSCRIPT square-root start_ARG italic_q end_ARG end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT end_ARG , (A.103)

whenever |y|>d|y|>d| italic_y | > italic_d. Both of the inequalities hold for large enough yyitalic_y: the first one due to (A.82), and the second one because in the limit yโ†’โˆžy\to\inftyitalic_y โ†’ โˆž, where ฯ‰0โ€‹(y)โ†’q\omega_{0}(y)\to\sqrt{q}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) โ†’ square-root start_ARG italic_q end_ARG, it becomes just r+>4r_{+}>4italic_r start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT > 4 which we have assumed already.

Set

Vโˆž={yโˆˆโ„‚||yโˆ’sโ€‹ฯต/A|>d,โˆ€s>0}.V_{\infty}=\{y\in\mathbb{C}|\left|y-s\epsilon/A\right|>d,\,\forall s>0\}.italic_V start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT = { italic_y โˆˆ blackboard_C | | italic_y - italic_s italic_ฯต / italic_A | > italic_d , โˆ€ italic_s > 0 } . (A.104)

Let Nโˆˆโ„•N\in\mathbb{N}italic_N โˆˆ blackboard_N be such that (A.73) holds for the choice of ฮด\deltaitalic_ฮด we have made. Then for mโˆˆโ„•m\in\mathbb{N}italic_m โˆˆ blackboard_N such that m>Nm>Nitalic_m > italic_N and yโˆˆVโˆžy\in V_{\infty}italic_y โˆˆ italic_V start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT consider

Xn=ฯyโˆ’mโ€‹ฯต/Anโ€‹(X0),X_{n}=\rho^{n}_{y-m\epsilon/A}(X_{0}),italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_m italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) , (A.105)
Xnโ€ฒ=ฯ‰(yโˆ’(mโˆ’n)ฯต/A)).X^{\prime}_{n}=\omega(y-(m-n)\epsilon/A)).italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = italic_ฯ‰ ( italic_y - ( italic_m - italic_n ) italic_ฯต / italic_A ) ) . (A.106)

It is easy to see that these are two solutions of a recurrence relation of type (A.29) satisfying all conditions introduced in Subsection A.3. Thus, from (A.79) we have

|Xnโˆ’Xnโ€ฒ|โ‰ค2ฯ‰0โ€‹ฮ›2โ€‹(nโˆ’N).|X_{n}-X^{\prime}_{n}|\leq\frac{2}{\omega_{0}}\Lambda^{2(n-N)}.| italic_X start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT - italic_X start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ค divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG roman_ฮ› start_POSTSUPERSCRIPT 2 ( italic_n - italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT . (A.107)

Putting n=mn=mitalic_n = italic_m we have

|ฯ‰โ€‹(y)โˆ’ฯyโˆ’mโ€‹ฯต/Amโ€‹(X0)|โ‰ค2ฯ‰0โ€‹ฮ›2โ€‹(mโˆ’N),โˆ€m>N,โˆ€yโˆˆVโˆž,\left|\omega(y)-\rho^{m}_{y-m\epsilon/A}(X_{0})\right|\leq\frac{2}{\omega_{0}}\Lambda^{2(m-N)},\ \forall m>N,\forall y\in V_{\infty},| italic_ฯ‰ ( italic_y ) - italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_m italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) | โ‰ค divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG roman_ฮ› start_POSTSUPERSCRIPT 2 ( italic_m - italic_N ) end_POSTSUPERSCRIPT , โˆ€ italic_m > italic_N , โˆ€ italic_y โˆˆ italic_V start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT , (A.108)

therefore

ฯ‰โ€‹(y)=limmโ†’+โˆžฯyโˆ’mโ€‹ฯต/Amโ€‹(X0),โˆ€yโˆˆVโˆž.\omega(y)=\lim_{m\to+\infty}\rho^{m}_{y-m\epsilon/A}(X_{0}),\forall y\in V_{\infty}.italic_ฯ‰ ( italic_y ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_m โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_m italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) , โˆ€ italic_y โˆˆ italic_V start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT . (A.109)

Finally, for any yโˆˆโ„‚y\in\mathbb{C}italic_y โˆˆ blackboard_C we can find nโˆˆโ„•n\in\mathbb{N}italic_n โˆˆ blackboard_N such that yโˆ’nโ€‹ฯต/AโˆˆVโˆžy-n\epsilon/A\in V_{\infty}italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A โˆˆ italic_V start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT. Then

ฯ‰โ€‹(y)\displaystyle\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) =\displaystyle== ฯyโˆ’nโ€‹ฯต/Anโ€‹(ฯ‰โ€‹(yโˆ’nโ€‹ฯต/A))=ฯyโˆ’nโ€‹ฯต/Anโ€‹limmโ†’+โˆžฯyโˆ’(m+n)โ€‹ฯต/Amโ€‹(X0)=limmโ†’+โˆžฯyโˆ’nโ€‹ฯต/Anโˆ˜ฯyโˆ’(m+n)โ€‹ฯต/Amโ€‹(X0)\displaystyle\rho^{n}_{y-n\epsilon/A}(\omega(y-n\epsilon/A))=\rho^{n}_{y-n\epsilon/A}\lim_{m\to+\infty}\rho^{m}_{y-(m+n)\epsilon/A}(X_{0})=\lim_{m\to+\infty}\rho^{n}_{y-n\epsilon/A}\circ\rho^{m}_{y-(m+n)\epsilon/A}(X_{0})italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A ) ) = italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_m โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - ( italic_m + italic_n ) italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_m โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT โˆ˜ italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - ( italic_m + italic_n ) italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) (A.110)
=\displaystyle== limmโ†’+โˆžฯyโˆ’(m+n)โ€‹ฯต/Am+nโ€‹(X0)=limmโ†’+โˆžฯyโˆ’mโ€‹ฯต/Amโ€‹(X0),\displaystyle\lim_{m\to+\infty}\rho^{m+n}_{y-(m+n)\epsilon/A}(X_{0})=\lim_{m\to+\infty}\rho^{m}_{y-m\epsilon/A}(X_{0}),roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_m โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m + italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - ( italic_m + italic_n ) italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_m โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_m italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) ,

where we have used continuity181818The apparent problem caused by the pole of ฯm\rho^{m}italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT can be cured by using the topology of the Riemann sphere. of ฯyโˆ’nโ€‹ฯต/An\rho^{n}_{y-n\epsilon/A}italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT, the composition rule (A.87) and the shift invariance of the limit.

So, for general yyitalic_y and arbitrary X0โ‰ qX_{0}\neq\sqrt{q}italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT โ‰  square-root start_ARG italic_q end_ARG we can ultimately write 191919We could have also write the solution in a continued fraction-like form ฯ‰โ€‹(y)=1Rโ€‹(y)โˆ’1Rโ€‹(yโˆ’ฯต/A)โˆ’1Rโ€‹(yโˆ’2โ€‹ฯต/A)โˆ’โ‹ฑ,\omega(y)=\frac{1}{R(y)-\frac{1}{R(y-\epsilon/A)-\frac{1}{R(y-2\epsilon/A)-\ddots}}},italic_ฯ‰ ( italic_y ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_R ( italic_y ) - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_R ( italic_y - italic_ฯต / italic_A ) - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_R ( italic_y - 2 italic_ฯต / italic_A ) - โ‹ฑ end_ARG end_ARG end_ARG , (A.111) where the precise way how the terminate the fraction is not important. It is useless for us, although pretty.

ฯ‰โ€‹(y)=limmโ†’+โˆžฯyโˆ’mโ€‹ฯต/Amโ€‹(X0)\omega(y)=\lim_{m\to+\infty}\rho^{m}_{y-m\epsilon/A}(X_{0})italic_ฯ‰ ( italic_y ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_m โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_m italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) (A.112)

For example, we can take X0=qX_{0}=\sqrt{q}italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = square-root start_ARG italic_q end_ARG or X0=0X_{0}=0italic_X start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = 0 (since the case q=โˆžq=\inftyitalic_q = โˆž is definitely out of our consideration).

The asymmetry between the limits nโ†’+โˆžn\to+\inftyitalic_n โ†’ + โˆž and nโ†’โˆ’โˆžn\to-\inftyitalic_n โ†’ - โˆž suggests that it is better to speak of one initial rather than two boundary conditions. With this terminology, behaviour of (A.80) reminds thermodynamical systems. Although the โ€˜microscopicโ€™ equation (A.80) is clearly invertible, when the number of steps becomes large, a preferred orientation of the โ€˜time axisโ€™ appears. In this sense, (A.97) can be interpreted as an attempt to restore initial low entropy state from an outcome of a diffusion-like process.

Error estimation

By now we established that at a point yโˆˆU(โˆž)y\in U^{(\infty)}italic_y โˆˆ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT, where Rโ€‹(y)R(y)italic_R ( italic_y ) is close to its asymptotic value q+qโˆ’1\sqrt{q}+\sqrt{q}^{-1}square-root start_ARG italic_q end_ARG + square-root start_ARG italic_q end_ARG start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT, the solution ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) defined as (A.111) is close to ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ). Let us now ask what requirements should be respected for its continuation to the rest of the complex plane to be close to ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) too. A physicist would immediately answer that the requirement is that on a path from yโˆžโˆˆU(โˆž)y_{\infty}\in U^{(\infty)}italic_y start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT to yโˆˆโ„‚โˆ–U(โˆž)y\in\mathbb{C}\setminus U^{(\infty)}italic_y โˆˆ blackboard_C โˆ– italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT the recurrent scheme (A.86) should converge to the solution before RRitalic_R changes too much, i.e. the steps on the path are not too big, RRitalic_R changes not too fast and the convergence rate is not too slow. This is indeed true, but let us write this condition more rigorously.

Let CsingโŠ‚โ„‚C_{\mathrm{sing}}\subset\mathbb{C}italic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_sing end_POSTSUBSCRIPT โŠ‚ blackboard_C be the set containing all the singularities of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and RRitalic_R, and let U(0)โŠƒCsingU^{(0)}\supset C_{\mathrm{sing}}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT โŠƒ italic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_sing end_POSTSUBSCRIPT. The set CsingC_{\mathrm{sing}}italic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_sing end_POSTSUBSCRIPT is a union of some curves (cuts and poles), and we can think of U(0)U^{(0)}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT as its thin neighbourhood.

Since Dฯ‰0โ€‹(y)D_{\omega_{0}(y)}italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_POSTSUBSCRIPT is small only in the proximity of the branching points of ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ), we can ensure that

Dฯ‰0โ€‹(y)โ‰ซฮด,โˆ€yโˆ‰U(0)D_{\omega_{0}(y)}\gg\delta,\ \forall y\notin U^{(0)}italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_POSTSUBSCRIPT โ‰ซ italic_ฮด , โˆ€ italic_y โˆ‰ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT (A.113)

for some small ฮด\deltaitalic_ฮด.

For any yโˆ‰U(0)โˆชU(โˆž)y\notin U^{(0)}\cup U^{(\infty)}italic_y โˆ‰ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT โˆช italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT we can define a small neighbourhood

U(y)={yโ€ฒโˆˆโ„‚||yโˆ’yโ€ฒ|<dy},U^{(y)}=\{y^{\prime}\in\mathbb{C}|\,|y-y^{\prime}|<d_{y}\},italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) end_POSTSUPERSCRIPT = { italic_y start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT โˆˆ blackboard_C | | italic_y - italic_y start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT | < italic_d start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT } , (A.114)

where dyd_{y}italic_d start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT is chosen so that

|Rโ€‹(y)โˆ’Rโ€‹(yโ€ฒ)|<ฮด,โˆ€yโ€ฒ:|yโ€ฒโˆ’y|<dy.|R(y)-R(y^{\prime})|<\delta,\ \forall y^{\prime}:\,|y^{\prime}-y|<d_{y}.| italic_R ( italic_y ) - italic_R ( italic_y start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ) | < italic_ฮด , โˆ€ italic_y start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT : | italic_y start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT - italic_y | < italic_d start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT . (A.115)

It is always possible to find such dyd_{y}italic_d start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT due to continuity of Rโ€‹(y)R(y)italic_R ( italic_y ).

The size of a small neighbourhood can be estimated as

dyโˆผฮดRโ€ฒโ€‹(y).d_{y}\sim\frac{\delta}{R^{\prime}(y)}.italic_d start_POSTSUBSCRIPT italic_y end_POSTSUBSCRIPT โˆผ divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_R start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) end_ARG . (A.116)

These neighbourhoods cover โ„‚โˆ–(U(0)โˆชU(โˆž))\mathbb{C}\setminus(U^{(0)}\cup U^{(\infty)})blackboard_C โˆ– ( italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT โˆช italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT ), and since it is compact, we can choose finitely many points y(1)y^{(1)}italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( 1 ) end_POSTSUPERSCRIPT, โ€ฆ\ldotsโ€ฆ, y(M)y^{(M)}italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_M ) end_POSTSUPERSCRIPT so that

U(โˆž)โˆชU(0)โˆชโ‹ƒU(l)=โ„‚,U^{(\infty)}\cup U^{(0)}\cup\bigcup U^{(l)}=\mathbb{C},italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT โˆช italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT โˆช โ‹ƒ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l ) end_POSTSUPERSCRIPT = blackboard_C , (A.117)

where U(l)=U(yl)U^{(l)}=U^{(y_{l})}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_l end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT.

Now consider any yโˆˆโ„‚y\in\mathbb{C}italic_y โˆˆ blackboard_C, and let nโˆˆโ„•n\in\mathbb{N}italic_n โˆˆ blackboard_N be so large that yโˆ’nโ€‹ฯต/AโˆˆU(โˆž)y-n\epsilon/A\in U^{(\infty)}italic_y - italic_n italic_ฯต / italic_A โˆˆ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT. Let us see what neighbourhoods the line connecting these two points crosses.

We can always choose a partition

n=n1+โ€ฆ+nkn=n_{1}+\ldots+n_{k}italic_n = italic_n start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + โ€ฆ + italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT (A.118)

so that for each j=1,โ€ฆ,kj=1,\ldots,kitalic_j = 1 , โ€ฆ , italic_k there is ljโˆˆ{0,1,โ€ฆ,M,โˆž}l_{j}\in\{0,1,\ldots,M,\infty\}italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ { 0 , 1 , โ€ฆ , italic_M , โˆž } such that

yโˆ’mโ€‹ฯต/AโˆˆU(lj)โ€‹ifโ€‹โˆ‘i=1jโˆ’1niโ‰คmโ‰คโˆ‘i=1jni.y-m\epsilon/A\in U^{(l_{j})}\ \mathrm{if}\ \sum_{i=1}^{j-1}n_{i}\leq m\leq\sum_{i=1}^{j}n_{i}.italic_y - italic_m italic_ฯต / italic_A โˆˆ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT roman_if โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_j - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT โ‰ค italic_m โ‰ค โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_j end_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT . (A.119)

In other words, if you make โˆ‘i=1jโˆ’1ni\sum_{i=1}^{j-1}n_{i}โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_i = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_j - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT steps, you will arrive to the neighbourhood U(lj)U^{(l_{j})}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT and certainly will not leave it in the next njn_{j}italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT steps. Note that if Aโ†’โˆžA\to\inftyitalic_A โ†’ โˆž, the number of steps njn_{j}italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT which we can compute within U(lj)U^{(l_{j})}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT can be very large. Indeed,

njโˆผd(lj)โ€‹Aฯต,n_{j}\sim d^{(l_{j})}\frac{A}{\epsilon},italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT โˆผ italic_d start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_A end_ARG start_ARG italic_ฯต end_ARG , (A.120)

where d(lj)=dy(lj)d^{(l_{j})}=d_{y^{(l_{j})}}italic_d start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT = italic_d start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT.

Applying (A.87) multiple times, we can decompose the map in (A.111) as

ฯyโˆ’nโ€‹ฯตAn1+โ€ฆ+nk=ฯy1n1โˆ˜ฯy2n2โˆ˜โ‹ฏโˆ˜ฯyknk,\rho_{y-n\frac{\epsilon}{A}}^{n_{1}+\ldots+n_{k}}=\rho_{y_{1}}^{n_{1}}\circ\rho_{y_{2}}^{n_{2}}\circ\cdots\circ\rho_{y_{k}}^{n_{k}},italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y - italic_n divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT + โ€ฆ + italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ โ‹ฏ โˆ˜ italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT , (A.121)

where

ym=yโˆ’ฯตAโ€‹โˆ‘j=1mnj.y_{m}=y-\frac{\epsilon}{A}\sum_{j=1}^{m}n_{j}.italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_m end_POSTSUBSCRIPT = italic_y - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_j = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_m end_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT . (A.122)

Then each ฯyjnj\rho_{y_{j}}^{n_{j}}italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT depends only on values of RRitalic_R in U(lj)U^{(l_{j})}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT. For ljโ‰ 0l_{j}\neq 0italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT โ‰  0 variation of Rโ€‹(y)R(y)italic_R ( italic_y ) within U(lj)U^{(l_{j})}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT does not exceed ฮด\deltaitalic_ฮด by construction, hence the analysis developed above can be applied.

To make quantitative predictions, we have to take into account to competing requirements. On the one hand, the neighbourhoods should be big enough to contain a large enough number of steps. Namely, adding an index jjitalic_j enumerating the neighbourhoods to ฮต1,2\varepsilon_{1,2}italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 , 2 end_POSTSUBSCRIPT of the bound (A.53) we have the condition

|lnโ€‹(ฮต1(j)โ€‹ฮต2(j))|โˆผnjโ€‹|lnโ€‹(|ฯ‰0โ€‹(y(lj))|)|โˆผฮดRโ€ฒโ€‹(y(lj))โ€‹Aฯตโ€‹|lnโ€‹(|ฯ‰0โ€‹(y(lj))|)|โ‰ซ1|\mathrm{ln}(\varepsilon_{1}^{(j)}\varepsilon_{2}^{(j)})|\sim n_{j}|\mathrm{ln}(|\omega_{0}(y^{(l_{j})})|)|\sim\frac{\delta}{R^{\prime}(y^{(l_{j})})}\frac{A}{\epsilon}|\mathrm{ln}(|\omega_{0}(y^{(l_{j})})|)|\gg 1| roman_ln ( italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_j ) end_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮต start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_j ) end_POSTSUPERSCRIPT ) | โˆผ italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT | roman_ln ( | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT ) | ) | โˆผ divide start_ARG italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_R start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG divide start_ARG italic_A end_ARG start_ARG italic_ฯต end_ARG | roman_ln ( | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT ) | ) | โ‰ซ 1 (A.123)

ensuring that the bound (A.68) is close to its saturation.

On the other hand, we want the saturation radius to be relatively small too, so by (A.70) and (A.113) we need

2โ€‹ฮดDฯ‰0โ€‹|ฯ‰0|โ‰ช|ฯ‰0|.\frac{2\delta}{D_{\omega_{0}}}|\omega_{0}|\ll|\omega_{0}|.divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | โ‰ช | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | . (A.124)

Note that this is an upper bound on ฮด\deltaitalic_ฮด, so in contrast to the (A.123) it forces the neighbourhoods to be small.

To make (A.123) and (A.124) compatible, we have to demand that

ฯตโ€‹Rโ€ฒโ€‹(y(lj))Aโ€‹|lnโ€‹(|ฯ‰0|)|โ€‹Dฯ‰0โ‰ช1.\frac{\epsilon R^{\prime}(y^{(l_{j})})}{A|\mathrm{ln}(|\omega_{0}|)|D_{\omega_{0}}}\ll 1.divide start_ARG italic_ฯต italic_R start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT ) end_ARG start_ARG italic_A | roman_ln ( | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | ) | italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG โ‰ช 1 . (A.125)

In other words, as expected, ฯyjnj\rho_{y_{j}}^{n_{j}}italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT indeed maps almost all Riemann sphere to a small neighbourhood of ฯ‰0โ€‹(y(lj))\omega_{0}(y^{(l_{j})})italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT ) if AAitalic_A is large, RRitalic_R does not change too fast, and ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT does not approach the unit circle. It is interesting that near the stable (but not exponentially attracting) points ฯ‰0=ยฑ1\omega_{0}=\pm 1italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = ยฑ 1 the convergence is even worse than at the unstable points. This can be explained by the fact that these are the branching points of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, where the behaviour of the function changes drastically.

Let us assume that (A.125) holds in every U(l)U^{(l)}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_l ) end_POSTSUPERSCRIPT, lโˆˆ{1,โ€ฆ,M}l\in\{1,\ldots,M\}italic_l โˆˆ { 1 , โ€ฆ , italic_M }. Can we guarantee that the solution (A.111) at a generic point yyitalic_y is close to ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) in this case?

Let us assume that a ray from yyitalic_y toward the directed infinity โˆ’ฯตAโ€‹โˆž-\frac{\epsilon}{A}\infty- divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG โˆž does not cross the neighbourhood of singularities U(0)U^{(0)}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( 0 ) end_POSTSUPERSCRIPT. In other words, we assume that yyitalic_y is outside of the shadow of the singular area that appear in imaginary parallel light rays in the ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A direction (see Fig. 3). Then the composition (A.121) can be understood as slow adjustment of stable maps, and one can inductively show that

|ฯyknjโˆ˜โ‹ฏโˆ˜ฯy2n2โˆ˜ฯy1n1โ€‹(z)โˆ’ฯ‰0โ€‹(y)|โ‰ฒ2โ€‹ฮดโ€‹|ฯ‰0โ€‹(y)|Dฯ‰0โ€‹(y),|\rho_{y_{k}}^{n_{j}}\circ\cdots\circ\rho_{y_{2}}^{n_{2}}\circ\rho_{y_{1}}^{n_{1}}(z)-\omega_{0}(y)|\lesssim\frac{2\delta|\omega_{0}(y)|}{D_{\omega_{0}}(y)},| italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ โ‹ฏ โˆ˜ italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) | โ‰ฒ divide start_ARG 2 italic_ฮด | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) | end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) end_ARG , (A.126)

where

z=ฯ‰โ€‹(yโˆž)=limnโ†’+โˆžฯyโˆžโˆ’nโ€‹ฯต/Anโ€‹(q)z=\omega(y_{\infty})=\lim_{n\to+\infty}\rho^{n}_{y_{\infty}-n\epsilon/A}(\sqrt{q})italic_z = italic_ฯ‰ ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT ) = roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_n โ†’ + โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT - italic_n italic_ฯต / italic_A end_POSTSUBSCRIPT ( square-root start_ARG italic_q end_ARG ) (A.127)

and yโˆžโˆˆU(โˆž)y_{\infty}\in U^{(\infty)}italic_y start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT ( โˆž ) end_POSTSUPERSCRIPT is a point on the ray. We already showed that zzitalic_z is close to ฯ‰0โ€‹(yโˆž)\omega_{0}(y_{\infty})italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT โˆž end_POSTSUBSCRIPT ), and the key idea to show (A.126) is that ฯ‰0โ€‹(yk)\omega_{0}(y_{k})italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT ) is always far enough from ฯ‰0โ€‹(yk+1)โˆ’1\omega_{0}(y_{k+1})^{-1}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_k + 1 end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT, so we never leave the stable region and can be sure that (A.111) is close to ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ).

If we meet a singular neighbourhood along our way, but the point yyitalic_y is far from the singular set CsingC_{\mathrm{sing}}italic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_sing end_POSTSUBSCRIPT, we still can be almost sure that ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) is close to ฯ‰0โ€‹(y)\omega_{0}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ). The only case when for jjitalic_j being the smallest number such that lj=0l_{j}=0italic_l start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT = 0 (i.e. yjy_{j}italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT is the last singular point on the path from the infinity to yyitalic_y, see Fig. 3) holds

|ฯyknjโˆ˜โ‹ฏโˆ˜ฯy2n2โˆ˜ฯy1n1โ€‹(z)โˆ’ฯ‰0โ€‹(yj)โˆ’1|โ‰ฒ2โ€‹ฮดDฯ‰0โ€‹|ฯ‰0||\rho_{y_{k}}^{n_{j}}\circ\cdots\circ\rho_{y_{2}}^{n_{2}}\circ\rho_{y_{1}}^{n_{1}}(z)-\omega_{0}(y_{j})^{-1}|\lesssim\frac{2\delta}{D_{\omega_{0}}}|\omega_{0}|| italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ โ‹ฏ โˆ˜ italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT โˆ˜ italic_ฯ start_POSTSUBSCRIPT italic_y start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y start_POSTSUBSCRIPT italic_j end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT | โ‰ฒ divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | (A.128)

This is a very strong condition, so, unless we choose the singularities of RRitalic_R and the ratio ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A in a very special way, it is safe to expect that

|ฯ‰โ€‹(y)โˆ’ฯ‰0โ€‹(y)|โ‰ฒ2โ€‹ฮดDฯ‰0โ€‹|ฯ‰0||\omega(y)-\omega_{0}(y)|\lesssim\frac{2\delta}{D_{\omega_{0}}}|\omega_{0}|| italic_ฯ‰ ( italic_y ) - italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_y ) | โ‰ฒ divide start_ARG 2 italic_ฮด end_ARG start_ARG italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT | (A.129)

everywhere except for the set of zero measure.

๐’ž1\mathcal{C}_{1}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT๐’ž2\mathcal{C}_{2}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT๐’ž3\mathcal{C}_{3}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPTฯตA\frac{\epsilon}{A}divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG
Figure 3: Singular areas and their shadows

Appendix B Quantum Seiberg-Witten curve is perturbatively algebraic

In this appendix we demonstrate that in all orders of the perturbation theory the Quantum Seiberg-Witten equation (3.46) considered with the boundary condition (3.47) reduces to an algebraic equation, which further reduces to a quadratic equation.

We start with demonstrating that for every lโˆˆโ„•0l\in\mathbb{N}_{0}italic_l โˆˆ blackboard_N start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT we have

ฯ‰โ€‹(y)+1ฯ‰โ€‹(y)=Rโ€‹(y)+โˆ‘n=1lRnโ€‹(ฯ‰โ€‹(y),y)โ€‹(ฯตA)n+Oโ€‹((ฯตA)l+1).\omega(y)+\frac{1}{\omega(y)}=R(y)+\sum_{n=1}^{l}R_{n}(\omega(y),y)\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{n}+O\left(\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{l+1}\right).italic_ฯ‰ ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG = italic_R ( italic_y ) + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_n = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_l end_POSTSUPERSCRIPT italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y ) , italic_y ) ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT + italic_O ( ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_l + 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (B.1)

where for each nnitalic_n, RnR_{n}italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT are rational functions independent of ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A. Moreover, we claim that for every llitalic_l and any rโˆˆโ„•r\in\mathbb{N}italic_r โˆˆ blackboard_N holds

ฯ‰(r)โ€‹(y)=โˆ‘n=0lโˆ’1Dnrโ€‹(ฯ‰โ€‹(y),y)โ€‹(ฯตA)n+Oโ€‹((ฯตA)l),\omega^{(r)}(y)=\sum_{n=0}^{l-1}D_{n}^{r}(\omega(y),y)\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{n}+O\left(\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{l}\right),italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_r ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_n = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_l - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y ) , italic_y ) ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT + italic_O ( ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_l end_POSTSUPERSCRIPT ) , (B.2)

where DnrD_{n}^{r}italic_D start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT are again some rational functions. Note that the meaning of the index llitalic_l in (B.1) and (B.2) is different: in the former it denotes the highest order taken into account, while in the latter is the lowest omitted order. It is done to simplify the proof.

We prove it by induction in llitalic_l and rritalic_r. Clearly, (B.1) holds for l=0l=0italic_l = 0. Moreover, we can formally say that (B.2) holds for l=0l=0italic_l = 0, meaning just that ฯ‰(r)=๐’ชโ€‹(1)\omega^{(r)}=\mathcal{O}(1)italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_r ) end_POSTSUPERSCRIPT = caligraphic_O ( 1 ), i.e. is bounded when ฯต/Aโ†’0\epsilon/A\to 0italic_ฯต / italic_A โ†’ 0.

Now, we assume that both (B.1) and (B.2) hold for some l=l0l=l_{0}italic_l = italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT and intend to prove them for l=l0+1l=l_{0}+1italic_l = italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1. Let us start from (B.2). Differentiating (B.1) rritalic_r times with l=l0l=l_{0}italic_l = italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT with respect to yyitalic_y we get

ฯ‰(r)โ€‹(y)โ€‹(1โˆ’1ฯ‰โ€‹(y)2)+(lowerโ€‹derivatives)=R(r)โ€‹(y)+โˆ‘n=1l0drdโ€‹yrโ€‹Rnโ€‹(ฯ‰โ€‹(y),y)โ€‹(ฯตA)n+Oโ€‹((ฯตA)l0+1).\omega^{(r)}(y)\big{(}1-\frac{1}{\omega(y)^{2}}\big{)}+\big{(}\mathrm{lower\ derivatives}\big{)}=R^{(r)}(y)+\sum_{n=1}^{l_{0}}\frac{{\rm d}^{r}}{{\rm d}y^{r}}R_{n}(\omega(y),y)\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{n}+O\left(\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{l_{0}+1}\right).italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_r ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) + ( roman_lower roman_derivatives ) = italic_R start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_r ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_n = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG roman_d start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG roman_d italic_y start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y ) , italic_y ) ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT + italic_O ( ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) . (B.3)

Here the second term in the left hand side is a rational function of derivatives of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) of lower orders. In the right hand side the first term is known, while the rest are proportional to positive powers of ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A, so we can substitute them up to Oโ€‹((ฯตA)l0)O\left(\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{l_{0}}\right)italic_O ( ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT ) without loosing anything. Thus we can use (B.2) with l=l0l=l_{0}italic_l = italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT, which we have assumed to hold. Therefore, the right hand sides can be presented as a polynomial of ฯต/A\epsilon/Aitalic_ฯต / italic_A with the coefficients being the rational functions of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) and yyitalic_y. Now, if r=1r=1italic_r = 1, there are no lower order derivatives in the left hand side, so we just get desired expression for ฯ‰โ€ฒโ€‹(y)\omega^{\prime}(y)italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) in the form (B.2) (with l=l0+1l=l_{0}+1italic_l = italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1) by dividing both hand sides of (B.3) by 1โˆ’1ฯ‰โ€‹(y)21-\frac{1}{\omega(y)^{2}}1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG. It is easy to see that the case of higher rritalic_r follows by induction in rritalic_r.

Finally, we are ready to show that (B.1) holds for l=l0+1l=l_{0}+1italic_l = italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1. For that we write

ฯ‰โ€‹(y)+1ฯ‰โ€‹(y)+โˆ‘t=1l0+1ฯ‰(t)โ€‹(y)t!โ€‹(โˆ’ฯตA)t+๐’ชโ€‹((ฯตA)l0+2)=Rโ€‹(y),\omega(y)+\frac{1}{\omega(y)}+\sum_{t=1}^{l_{0}+1}\frac{\omega^{(t)}(y)}{t!}\left(-\frac{\epsilon}{A}\right)^{t}+\mathcal{O}\left(\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{l_{0}+2}\right)=R(y),italic_ฯ‰ ( italic_y ) + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฯ‰ ( italic_y ) end_ARG + โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_t = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1 end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_t ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_y ) end_ARG start_ARG italic_t ! end_ARG ( - divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_t end_POSTSUPERSCRIPT + caligraphic_O ( ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) = italic_R ( italic_y ) , (B.4)

and note that it is enough to substitute the derivatives in the right hand side up to ๐’ชโ€‹((ฯตA)l0+1)\mathcal{O}\left(\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{l_{0}+1}\right)caligraphic_O ( ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1 end_POSTSUPERSCRIPT ). By already proven (B.2) for l=l0+1l=l_{0}+1italic_l = italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1, they all are rational functions of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) and yyitalic_y, so the same is true for the right hand sides of (B.4). This proves (B.1) for l=l0+1l=l_{0}+1italic_l = italic_l start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT + 1, and thus for any llitalic_l by induction.

So, in each order of the perturbation theory we get an algebraic equation for ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ). Moreover,it can be further reduced to a quadratic equation. To see this, note that the relation

ฯ‰โ€‹(y)2=Rโ€‹(y)โ€‹ฯ‰โ€‹(y)โˆ’1+ฯ‰โ€‹(y)โ€‹โˆ‘n=1โˆžRnโ€‹(ฯ‰โ€‹(y),y)โ€‹(ฯตA)n,\omega(y)^{2}=R(y)\omega(y)-1+\omega(y)\sum_{n=1}^{\infty}R_{n}(\omega(y),y)\left(\frac{\epsilon}{A}\right)^{n},italic_ฯ‰ ( italic_y ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_R ( italic_y ) italic_ฯ‰ ( italic_y ) - 1 + italic_ฯ‰ ( italic_y ) โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_n = 1 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฯ‰ ( italic_y ) , italic_y ) ( divide start_ARG italic_ฯต end_ARG start_ARG italic_A end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_n end_POSTSUPERSCRIPT , (B.5)

allows to reduce any polynomial in terms of ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) to a linear one order by order.

Remark.

The fact that in all orders of the perturbation theory (3.35) reduces to a quadratic equation implies that it has two solutions, corresponding to two solutions of the leading order equation (3.51). These solutions are selected by the boundary conditions limyโ†’โˆžฯ‰โ€‹(y)=qยฑ12\lim_{y\to\infty}\omega(y)=q^{\pm\frac{1}{2}}roman_lim start_POSTSUBSCRIPT italic_y โ†’ โˆž end_POSTSUBSCRIPT italic_ฯ‰ ( italic_y ) = italic_q start_POSTSUPERSCRIPT ยฑ divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT. Moreover, it is easy to see from the analysis of Appendix A that these solutions correspond to two possible ways to solve (3.35) in terms of generalised continued fraction, by expressing step by step ฯ‰โ€‹(y)\omega(y)italic_ฯ‰ ( italic_y ) via ฯ‰โ€‹(yโˆ“nโ€‹ฯต)\omega(y\mp n\epsilon)italic_ฯ‰ ( italic_y โˆ“ italic_n italic_ฯต ) and taking nโ†’โˆžn\to\inftyitalic_n โ†’ โˆž. Finally, we recall that, although only one branch of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT is needed for practical computations in Seiberg-Witten theory, the full Seiberg-Witten curve is a Riemann surface consisting of two sheets, corresponding to two branches of ฯ‰0\omega_{0}italic_ฯ‰ start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT. In other words, in the classical Seiberg-Witten theory the two solutions of (3.35) are equally meaningful. On the other hand, in our case only one solution has direct interpretation. It could be interesting to find an interpretation for the second solution. One of possible hints is that formally it solve the saddle point equation with qqitalic_q replaced by 1q\frac{1}{q}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_q end_ARG. Recall that this is how the SSitalic_S-duality acts on the ultraviolet coupling qqitalic_q (see Subsection 3.10.2).

Remark.

In Subsection 3.7 we used a modified version of the algorithm above, including a redefinition of the function ฯ‰\omegaitalic_ฯ‰ according to (3.4) in order to eliminate higher derivatives. In generally it is easy to see that the highest derivative in each order of the perturbation theory can be eliminated. Moreover, any term of the form

ฯ‰(n)โ€‹(z)โ€‹hโ€‹(ฯ‰โ€‹(z),ฯ‰โ€ฒโ€‹(x),โ€ฆ,ฯ‰(nโˆ’1)โ€‹(z))\omega^{(n)}(z)h(\omega(z),\omega^{\prime}(x),\ldots,\omega^{(n-1)}(z))italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_n ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) italic_h ( italic_ฯ‰ ( italic_z ) , italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT โ€ฒ end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_x ) , โ€ฆ , italic_ฯ‰ start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_n - 1 ) end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_z ) ) (B.6)

can be replaced with an expression depending only on the derivatives of orders up to nโˆ’1n-1italic_n - 1.

Appendix C Computation of integrals

Our goal is to compute the integrals of the following types:

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹โ„ฮฑโ€‹(ฮบ)=โˆฎ|z|=r(1โˆ’1ฮบโ€‹(z+1z))ฮฑโ€‹dโ€‹zz,2\pi{\rm i}\,\mathcal{I}_{\alpha}(\kappa)=\oint_{|z|=r}\left(1-\frac{1}{\kappa}\left(z+\frac{1}{z}\right)\right)^{\alpha}\frac{dz}{z},2 italic_ฯ€ roman_i caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) = โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฮบ end_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG , (C.1)

and

2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹๐’ฅฮฑโ€‹(ฮบ)=โˆฎ|z|=r(1โˆ’1ฮบโ€‹(z+1z))ฮฑโ€‹z+1z(zโˆ’1z)4โ€‹dโ€‹zz.2\pi{\rm i}\,\mathcal{J}_{\alpha}(\kappa)=\oint_{|z|=r}\left(1-\frac{1}{\kappa}\left(z+\frac{1}{z}\right)\right)^{\alpha}\frac{z+\frac{1}{z}}{\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}}\frac{dz}{z}.2 italic_ฯ€ roman_i caligraphic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) = โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT ( 1 - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_ฮบ end_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG end_ARG start_ARG ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG . (C.2)

Here rโˆˆ(r0,1)r\in(r_{0},1)italic_r โˆˆ ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , 1 ), r0โˆˆ(0,1)r_{0}\in(0,1)italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT โˆˆ ( 0 , 1 ) is chosen so that the contour does not intersect the cut of the integrand, and ฮบ\kappaitalic_ฮบ is some parameter which we can assume to be sufficiently large (recall that we need this integrals for ฮบ=q+1q\kappa=\sqrt{q}+\frac{1}{\sqrt{q}}italic_ฮบ = square-root start_ARG italic_q end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG square-root start_ARG italic_q end_ARG end_ARG, where we can assume that qqitalic_q is sufficiently small). Clearly, the particular value of rritalic_r is not important.

The technique we describe here can be applied to more general integrals of this type appearing in higher orders of the perturbation theory, but for the sake of simplicity we concentrate only on these two.

C.1 Elementary integrals

Our strategy will be to use Taylor series at ฮบโ†’โˆž\kappa\to\inftyitalic_ฮบ โ†’ โˆž. We begin with computation of elementary integrals which we will meet on this way. The ones appearing in โ„ฮฑ\mathcal{I}_{\alpha}caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT are simple:

โˆฎ|z|=r(z+1z)kโ€‹dโ€‹zz=2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹โˆ‘l=0kk!l!โ€‹(kโˆ’l)!โ€‹resz=0โ€‹z2โ€‹lโˆ’kโˆ’1,\oint_{|z|=r}\left(z+\frac{1}{z}\right)^{k}\frac{dz}{z}=2\pi{\rm i}\sum_{l=0}^{k}\frac{k!}{l!(k-l)!}\mathrm{res}_{z=0}z^{2l-k-1},โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG = 2 italic_ฯ€ roman_i โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_l = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_k ! end_ARG start_ARG italic_l ! ( italic_k - italic_l ) ! end_ARG roman_res start_POSTSUBSCRIPT italic_z = 0 end_POSTSUBSCRIPT italic_z start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_l - italic_k - 1 end_POSTSUPERSCRIPT , (C.3)

so

โˆฎ|z|=r(z+1z)2โ€‹kโ€‹dโ€‹zz=(2โ€‹k)!(k!)2,โˆฎ|z|=r(z+1z)2โ€‹k+1=0โ€‹(kโˆˆโ„•0).\oint_{|z|=r}\left(z+\frac{1}{z}\right)^{2k}\frac{dz}{z}=\frac{(2k)!}{(k!)^{2}},\quad\oint_{|z|=r}\left(z+\frac{1}{z}\right)^{2k+1}=0\ (k\in\mathbb{N}_{0}).โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG = divide start_ARG ( 2 italic_k ) ! end_ARG start_ARG ( italic_k ! ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG , โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_k + 1 end_POSTSUPERSCRIPT = 0 ( italic_k โˆˆ blackboard_N start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) . (C.4)

The other one is a bit more involved. To compute

Jk=โˆฎ|z|=r(z+1z)k(zโˆ’1z)4โ€‹dโ€‹zzJ_{k}=\oint_{|z|=r}\frac{\left(z+\frac{1}{z}\right)^{k}}{\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}}\frac{dz}{z}italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z end_ARG (C.5)

we introduce a parameter ttitalic_t such that

|t|<r2.|t|<\frac{r}{2}.| italic_t | < divide start_ARG italic_r end_ARG start_ARG 2 end_ARG . (C.6)
|t|โ€‹|z+1z|โ‰ค|t|โ€‹(r+1r)<1.|t|\left|z+\frac{1}{z}\right|\leq|t|\left(r+\frac{1}{r}\right)<1.| italic_t | | italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG | โ‰ค | italic_t | ( italic_r + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_r end_ARG ) < 1 . (C.7)

Here we use the fact that r<1r<1italic_r < 1. Then we can write

Jโ€‹(t)=โˆ‘k=0โˆžJkโ€‹tk=โˆฎ|z|=rdโ€‹zzโ€‹(zโˆ’1z)4โ€‹(1โˆ’tโ€‹(z+1z))=โˆ’โˆฎ|z|=rdโ€‹z(zโˆ’1z)4โ€‹tโ€‹(zโˆ’zโˆ’)โ€‹(zโˆ’z+),J(t)=\sum_{k=0}^{\infty}J_{k}t^{k}=\oint_{|z|=r}\frac{dz}{z\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}\left(1-t\left(z+\frac{1}{z}\right)\right)}=-\oint_{|z|=r}\frac{dz}{\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}t(z-z_{-})(z-z_{+})},italic_J ( italic_t ) = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT = โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG italic_z ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - italic_t ( italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) ) end_ARG = - โˆฎ start_POSTSUBSCRIPT | italic_z | = italic_r end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG italic_d italic_z end_ARG start_ARG ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT italic_t ( italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG , (C.8)

where zยฑz_{\pm}italic_z start_POSTSUBSCRIPT ยฑ end_POSTSUBSCRIPT are the solutions of the equation

z+1z=1t.z+\frac{1}{z}=\frac{1}{t}.italic_z + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_t end_ARG . (C.9)

Note that by (C.6) we have |1t|>2\left|\frac{1}{t}\right|>2| divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_t end_ARG | > 2, thus (C.9) has two distinct solutions, and we can always enumerate them so that |zโˆ’|<1|z_{-}|<1| italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | < 1 (see Appendix A). Then |z+|=1|zโˆ’|>1|z_{+}|=\frac{1}{|z_{-}|}>1| italic_z start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT | = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG > 1, hence the pole at z+z_{+}italic_z start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT definitely lies outside of the contour of integration. To see that zโˆ’z_{-}italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT lies inside the contour, observe that

2rโ‰ค1|t|=|zโˆ’+1zโˆ’|โ‰ค|zโˆ’|+1|zโˆ’|โ‰ค1+1|zโˆ’|โ‰ค1r+1|zโˆ’|,\frac{2}{r}\leq\frac{1}{|t|}=\left|z_{-}+\frac{1}{z_{-}}\right|\leq|z_{-}|+\frac{1}{|z_{-}|}\leq 1+\frac{1}{|z_{-}|}\leq\frac{1}{r}+\frac{1}{|z_{-}|},divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_r end_ARG โ‰ค divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_t | end_ARG = | italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT end_ARG | โ‰ค | italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG โ‰ค 1 + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG โ‰ค divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_r end_ARG + divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG , (C.10)

so 1|zโˆ’|โ‰ฅ1r\frac{1}{|z_{-}|}\geq\frac{1}{r}divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG | italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | end_ARG โ‰ฅ divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_r end_ARG, or |zโˆ’|<r|z_{-}|<r| italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT | < italic_r.We conclude that

Jโ€‹(t)=โˆ’2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹resz=zโˆ’โ€‹1(zโˆ’1z)4โ€‹tโ€‹(zโˆ’zโˆ’)โ€‹(zโˆ’z+)=2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹1tโ€‹(zโˆ’โˆ’z+)5J(t)=-2\pi{\rm i}\,\mathrm{res}_{z=z_{-}}\frac{1}{\left(z-\frac{1}{z}\right)^{4}t(z-z_{-})(z-z_{+})}=2\pi{\rm i}\frac{1}{t(z_{-}-z_{+})^{5}}italic_J ( italic_t ) = - 2 italic_ฯ€ roman_i roman_res start_POSTSUBSCRIPT italic_z = italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG ( italic_z - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_z end_ARG ) start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT italic_t ( italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_z - italic_z start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT ) end_ARG = 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG italic_t ( italic_z start_POSTSUBSCRIPT - end_POSTSUBSCRIPT - italic_z start_POSTSUBSCRIPT + end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 5 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG (C.11)

Explicitly we have

zยฑโ€‹(t)=1ยฑ1โˆ’4โ€‹t22โ€‹t,z_{\pm}(t)=\frac{1\pm\sqrt{1-4t^{2}}}{2t},italic_z start_POSTSUBSCRIPT ยฑ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_t ) = divide start_ARG 1 ยฑ square-root start_ARG 1 - 4 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG end_ARG start_ARG 2 italic_t end_ARG , (C.12)

where the square root in the right hand sides is the arithmetic one, and

Jโ€‹(t)=2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹t4โ€‹(1โˆ’4โ€‹t2)โˆ’52=2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹t46โ€‹โˆ‘k=0โˆž(2โ€‹k+3)!k!โ€‹(k+1)!.J(t)=2\pi{\rm i}t^{4}(1-4t^{2})^{-\frac{5}{2}}=2\pi{\rm i}\frac{t^{4}}{6}\sum_{k=0}^{\infty}\frac{(2k+3)!}{k!(k+1)!}.italic_J ( italic_t ) = 2 italic_ฯ€ roman_i italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 - 4 italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT - divide start_ARG 5 end_ARG start_ARG 2 end_ARG end_POSTSUPERSCRIPT = 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG italic_t start_POSTSUPERSCRIPT 4 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG 6 end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( 2 italic_k + 3 ) ! end_ARG start_ARG italic_k ! ( italic_k + 1 ) ! end_ARG . (C.13)

Comparing it with (C.8) we conclude that

J2โ€‹k+4=2โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹16โ€‹(2โ€‹k+3)!k!โ€‹(k+1)!,J0=J2=J2โ€‹k+1=0โ€‹(kโˆˆโ„•0).J_{2k+4}=2\pi{\rm i}\frac{1}{6}\frac{(2k+3)!}{k!(k+1)!},\ J_{0}=J_{2}=J_{2k+1}=0\ (k\in\mathbb{N}_{0}).italic_J start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 4 end_POSTSUBSCRIPT = 2 italic_ฯ€ roman_i divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 6 end_ARG divide start_ARG ( 2 italic_k + 3 ) ! end_ARG start_ARG italic_k ! ( italic_k + 1 ) ! end_ARG , italic_J start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT = italic_J start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT = italic_J start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 1 end_POSTSUBSCRIPT = 0 ( italic_k โˆˆ blackboard_N start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT ) . (C.14)

C.2 Computing โ„ฮฑ\mathcal{I}_{\alpha}caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT and ๐’ฅฮฑ\mathcal{J}_{\alpha}caligraphic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT

Recall the Pochhammer symbol

(x)n=โˆj=0nโˆ’1(x+j).(x)_{n}=\prod_{j=0}^{n-1}(x+j).( italic_x ) start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT = โˆ start_POSTSUBSCRIPT italic_j = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_n - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_x + italic_j ) . (C.15)

Using it, for large enough ฮบ\kappaitalic_ฮบ (it is enough to assume |ฮบ|>2r0|\kappa|>\frac{2}{r_{0}}| italic_ฮบ | > divide start_ARG 2 end_ARG start_ARG italic_r start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG)

โ„ฮฑโ€‹(ฮบ)=12โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹โˆ‘k=0โˆž(โˆ’ฮฑ)kk!โ€‹ฮบโˆ’kโ€‹Ik=12โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹โˆ‘k=0โˆž(โˆ’ฮฑ)โˆ’2โ€‹k(2โ€‹k)!โ€‹ฮบ2โ€‹kโ€‹I2โ€‹k=โˆ‘k=0โˆž(โˆ’ฮฑ)2โ€‹k(k!)2โ€‹ฮบโˆ’2โ€‹k=F12โ€‹(โˆ’ฮฑ2,1โˆ’ฮฑ2;1;4ฮบ2)\mathcal{I_{\alpha}}(\kappa)=\frac{1}{2\pi{\rm i}}\sum_{k=0}^{\infty}\frac{(-\alpha)_{k}}{k!}\kappa^{-k}I_{k}=\frac{1}{2\pi{\rm i}}\sum_{k=0}^{\infty}\frac{(-\alpha)_{-2k}}{(2k)!}\kappa^{2k}I_{2k}=\sum_{k=0}^{\infty}\frac{(-\alpha)_{2k}}{(k!)^{2}}\kappa^{-2k}={}_{2}F_{1}(-\frac{\alpha}{2},\frac{1-\alpha}{2};1;\frac{4}{\kappa^{2}})caligraphic_I start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( - italic_ฮฑ ) start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_k ! end_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT - italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_I start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( - italic_ฮฑ ) start_POSTSUBSCRIPT - 2 italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG ( 2 italic_k ) ! end_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_I start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUBSCRIPT = โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( - italic_ฮฑ ) start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG ( italic_k ! ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT - 2 italic_k end_POSTSUPERSCRIPT = start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( - divide start_ARG italic_ฮฑ end_ARG start_ARG 2 end_ARG , divide start_ARG 1 - italic_ฮฑ end_ARG start_ARG 2 end_ARG ; 1 ; divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) (C.16)

and

๐’ฅฮฑโ€‹(ฮบ)=12โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹โˆ‘k=0โˆž(โˆ’ฮฑ)kk!โ€‹ฮบโˆ’kโ€‹Jk+1=12โ€‹ฯ€โ€‹iโ€‹โˆ‘k=0โˆž(โˆ’ฮฑ)2โ€‹k+3(2โ€‹k+3)!โ€‹ฮบโˆ’2โ€‹kโˆ’3โ€‹J2โ€‹k+4=\mathcal{J_{\alpha}}(\kappa)=\frac{1}{2\pi{\rm i}}\sum_{k=0}^{\infty}\frac{(-\alpha)_{k}}{k!}\kappa^{-k}J_{k+1}=\frac{1}{2\pi{\rm i}}\sum_{k=0}^{\infty}\frac{(-\alpha)_{2k+3}}{(2k+3)!}\kappa^{-2k-3}J_{2k+4}=caligraphic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_ฮฑ end_POSTSUBSCRIPT ( italic_ฮบ ) = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( - italic_ฮฑ ) start_POSTSUBSCRIPT italic_k end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_k ! end_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT - italic_k end_POSTSUPERSCRIPT italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_k + 1 end_POSTSUBSCRIPT = divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 2 italic_ฯ€ roman_i end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( - italic_ฮฑ ) start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 3 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG ( 2 italic_k + 3 ) ! end_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT - 2 italic_k - 3 end_POSTSUPERSCRIPT italic_J start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 4 end_POSTSUBSCRIPT = (C.17)
16โ€‹โˆ‘k=0โˆž(โˆ’ฮฑ)2โ€‹k+3k!โ€‹(k+1)!โ€‹ฮบโˆ’2โ€‹kโˆ’3=โˆ’16โ€‹(ฮฑโˆ’2)3ฮบ3โ€‹F12โ€‹(3โˆ’ฮฑ2,4โˆ’ฮฑ2,2,4ฮบ2).\frac{1}{6}\sum_{k=0}^{\infty}\frac{(-\alpha)_{2k+3}}{k!(k+1)!}\kappa^{-2k-3}=-\frac{1}{6}\frac{(\alpha-2)_{3}}{\kappa^{3}}{}_{2}F_{1}\left(\frac{3-\alpha}{2},\frac{4-\alpha}{2},2,\frac{4}{\kappa^{2}}\right).divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 6 end_ARG โˆ‘ start_POSTSUBSCRIPT italic_k = 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT โˆž end_POSTSUPERSCRIPT divide start_ARG ( - italic_ฮฑ ) start_POSTSUBSCRIPT 2 italic_k + 3 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_k ! ( italic_k + 1 ) ! end_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT - 2 italic_k - 3 end_POSTSUPERSCRIPT = - divide start_ARG 1 end_ARG start_ARG 6 end_ARG divide start_ARG ( italic_ฮฑ - 2 ) start_POSTSUBSCRIPT 3 end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 3 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_FLOATSUBSCRIPT 2 end_FLOATSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT ( divide start_ARG 3 - italic_ฮฑ end_ARG start_ARG 2 end_ARG , divide start_ARG 4 - italic_ฮฑ end_ARG start_ARG 2 end_ARG , 2 , divide start_ARG 4 end_ARG start_ARG italic_ฮบ start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ) .

References

  • [1] Rubik Poghossian, Recursion relations in CFT and N=2 SYM theory. J. High Energ. Phys. 12 (2009) 038 arXiv:0909.3412 [hep-th]
  • [2] L.Alday, D.Gaiotto and Y.Tachikawa, Liouville Correlation Functions from Four-dimensional Gauge Theories, Lett.Math.Phys. 91 (2010) 167-197 arXiv:0906.3219 [hep-th]
  • [3] A.B. Zamolodchikov, Conformal symmetry in two dimensions: An explicit recurrence formula for the conformal partial wave amplitude, Commun.Math. Phys. 96 (1984) 419โ€“422
  • [4] Nikita Nekrasov, Seiberg-Witten Prepotential from Instanton Counting, Advances in Theoretical and Mathematical Physics. 7(5) (2003) 831-864 arXiv:hep-th/0206161
  • [5] Rubik Poghossian, Recurrence relations for the W3 conformal blocks and N=2 SYM partition functions, J. High Energ. Phys. 11 (2017) 053 arXiv:1705.00629 [hep-th]
  • [6] Ekaterina Sysoeva, Aleksei Bykov, Recurrence relation for instanton partition function in SU(N) gauge theory, J. High Energ. Phys. 03 (2023) 220 arXiv:2209.14949v2 [hep-th]
  • [7] M. Bershtein., G. Bonelli, M. Ronzani and A. Tanzini, Gauge theories on compact toric surfaces, conformal field theories and equivariant Donaldson invariants, J.Geom.Phys. 118 (2017) 40-50 arXiv:1606.07148v2 [hep-th]
  • [8] G. Bonelli, F. Fucito, J. F. Morales, M. Ronzani, E. Sysoeva, A. Tanzini, Gauge theories on compact toric manifolds, Letters in Mathematical Physics. 111(3) (2021) 77 arXiv:2007.15468v2 [hep-th]
  • [9] I.G. Koh, S. Rajpoot, Finite N = 2 extended supersymmetric field theories, Phys. Lett. B, 135 (1984) 397-401
  • [10] Nikita Nekrasov, Andrei Okounkov, Seiberg-Witten theory and random partitions, Prog.Math. 244 (2003) 525-596 arXiv:hep-th/0306238v2
  • [11] Rubik Poghossian, Deforming SW curve, J. High Energ. Phys. 04 (2011) 033 arXiv:1006.4822 [hep-th]
  • [12] F.Fucito, J. F. Morales, R.Poghossian, D. Ricci Pacifici, Gauge theories on Omega-backgrounds from non commutative Seiberg-Witten curves, J. High Energ. Phys. 05 (2011) 098 arXiv:1103.4495 [hep-th]
  • [13] A. V. Politico, Relation between Nekrasov functions and Bohr-Sommerfeld periods in the pure SU(N) case, Theor Math Phys 178 (2014) 239โ€“252
  • [14] Y. Zenkevich, Quantum spectral curve for (q,t)-matrix model, Lett Math Phys 108 (2018) 413โ€“424 arXiv:1507.00519 [hep-th]
  • [15] K. Ito, S. Koizumi, T. Okubo, Quantum Seiberg-Witten periods for ๐’ฉ=2\mathcal{N}=2caligraphic_N = 2 Sโ€‹Uโ€‹(Nc)SU(N_{c})italic_S italic_U ( italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT ) SQCD around the superconformal point, Nuclear Physics B 954 (2020) 115004 arXiv:2001.08891 [hep-th]
  • [16] H. Poghosyan, Recursion relation for instanton counting for Sโ€‹Uโ€‹(2)SU(2)italic_S italic_U ( 2 ) ๐’ฉ=2{\cal N}=2caligraphic_N = 2 SYM in NS limit of ฮฉ\Omegaroman_ฮฉ background, J. High Energ. Phys. 88 (2021) arXiv:2010.08498v3 [hep-th]
  • [17] J. A. Minahan and D. Nemeschansky, N=2 superYang-Mills and subgroups of SL(2,Z), Nucl. Phys. B468 (1996) 7284 arXiv:hep-th/9601059
  • [18] S. K. Ashok, E. Dellโ€™Aquila, A. Lerda and M. Raman, S-duality, triangle groups and modular anomalies in N=2 SQCD, J. High Energ. Phys. 04 (2016) 118 arXiv:1601.01827v2 [hep-th]
  • [19] N. Seiberg, E. Witten, Electric - magnetic duality, monopole condensation, and confinement in N=2 supersymmetric Yang-Mills theory, Nucl. Phys. B. 426(1) (1994) 19โ€“52 arXiv:hep-th/9407087v1
  • [20] H. Epstein and V. Glaser, Adiabatic Limit in Perturbation Theory, International School of Mathematical Physics, 2nd course: Renormalization Theory, CERN-TH-1344 (1971) 32-112
  • [21] C. F. Doran, T. Gannon, H. Movasati and K. M. Shokri, Automorphic forms for triangle groups, Communications in number theory and physics, 07 (2013) 689โ€“737 arXiv:1307.4372v1 [math.NT]
  • [22] E. Hille, Ordinary differential equations in the complex domain, Dover Publications, 1997. ISBN 978-0-486-69620-1
  • [23] P. C. Argyres and A. Buchel, The Nonperturbative gauge coupling of N=2 supersymmetric theories, Phys.Lett. B442 (1998) 180โ€“184 arXiv:hep-th/9806234v2
  • [24] M. Billo, M. Frau, F. Fucito, L. Giacone, A. Lerda, J. F. Morales, and D. R. Pacifici, Non-perturbative gauge/gravity correspondence in N=2 theories, JHEP 08 (2012) 166 arXiv:1206.3914v1 [hep-th]
  • [25] P. C. Argyres and S. Pelland, Comparing instanton contributions with exact results in N=2 supersymmetric scale invariant theories, JHEP 0003 (2000) 014 arXiv:hep-th/9911255v4
  • [26] H. S. Wall, Analytic Theory of Continued Fractions, American Mathematical Society, Providence, RI, 2000. ISBN 978-0-8218-2106-0